ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ 1.2

ที่นางเรียกเงินจำนวนนี้ เพราะเงินห้าร้อยหยวนสำหรับชาวบ้านถือว่ามากเลยล่ะ ซึ่งนางเชื่อว่าลูกชายไม่มีทางที่จะมีเงินจำนวนนี้ นั่นทำให้เขาจะไม่มีวันได้แยกบ้าน

หลินเม่ยเม่ยมาถึงก็พบว่าใบหน้าของสหายเต็มไปด้วยน้ำตา เธอไม่สนใจใคร แต่พุ่งตัวเข้าไปหาซูผิงเนี่ยนทันที

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมหน้าตาของเธอแทบจะดูไม่ได้เลยล่ะ” หลินเม่ยเม่ยถามขึ้นมา พร้อมกับหยิบผ้ามาเช็ดน้ำตาให้สหาย

“ก็ย่าฉันน่ะสิ จะขายฉันให้แต่งงานกับพ่อค้าเขียงหมูในเมือง เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันรักอยู่กับพี่ตู้เซียว ฉันไม่มีทางแต่งงานกับคนที่ย่าหามาให้แน่นอน”

หญิงสาวสวมกอดหลินเม่ยเม่ยคล้ายกับต้องการที่พึ่งพาแล้วพูดออกมาทั้งน้ำตา โดยมีสายตาพ่อกับแม่ของเธอ มองลูกสาวด้วยความเจ็บปวดใจที่ช่วยเหลืออะไรไม่ได้

“แล้วพ่อแม่เธอก็ยอมเหรอ” หลินเม่ยเม่ยขมวดคิ้วถาม

“พ่อฉันก็พยายามจะช่วยด้วยการขอแยกบ้านแล้ว แต่ย่าไม่ยอม ยกเว้นพวกเราจะทำตามที่ย่าเรียกร้องได้” ซูผิงเนี่ยนตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ดูสิ้นหวังอย่างมาก

“ย่าของเธอเรียกร้องอะไรเหรอ” หลินเม่ยเม่ยเอ่ยถามทันที ‘ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ ฉันก็มีเพียงซูผิงเนี่ยนที่เป็นสหาย ดังนั้นวันนี้ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร ฉันก็ยอมที่จะช่วยเหลือ’

เธอคิดในใจตอนที่รอคำตอบ

“ย่าต้องการเงินห้าร้อยหยวน แลกกับการแยกบ้านของพวกเรา และฉันไม่ต้องแต่งกับคนที่ย่าหาให้ แต่เธอก็รู้นี่ว่าพี่ตู้เซียวยากจนแค่ไหน เขาไม่มีเงินห้าร้อยหยวนหรอก พ่อแม่ฉันก็ไม่มีเหมือนกัน” เธอพูดอย่างหมดแรง ความรู้สึกตอนนี้คือมืดแปดด้านแล้วจริง ๆ

‘เสี่ยวฟาง ถ้าฉันแลกโสมออกมาได้ไหม ฉันไม่อยากเป็นหนี้ใคร’ ก่อนจะขอความช่วยเหลือคนอื่น หลินเม่ยเม่ยต้องการแก้ปัญหาด้วยตัวเองก่อน จึงถามเสี่ยวฟางอยู่ในใจ

‘ได้ค่ะ ตอนนี้แต้มของเจ้านายสามารถแลกโสมได้ แต่เจ้านายคิดดีแล้วเหรอที่จะทำแบบนี้ นั่นหมายความว่าเจ้านายต้องหาของแลกเข้าระบบจำนวนไม่น้อยเลยนะ’

เสียงเสี่ยวฟางคล้ายกับจะเตือนสติเจ้านาย เพราะระบบของเธอคือระบบแลกเปลี่ยน และโสมก็มีราคาแพง หากแลกออกมาแล้ว เหรียญในระบบแทบจะไม่เหลือเลย

หลินเม่ยเม่ยได้ฟังก็ตอบกลับไปว่า ‘ฉันยอมที่จะเหนื่อย เพื่อแลกกับการให้ครอบครัวของสหายได้เป็นอิสระ สำหรับฉันแล้วใครดีมาฉันก็ดีตอบ แต่ใครร้ายมา ฉันจะเอาคืนอย่างสาสมเลยล่ะ’

‘อย่างนั้นก็แลกได้เลยค่ะ’ เสี่ยวฟางบอกอย่างเข้าใจ

แต่ก่อนที่หญิงสาวจะแลกเอาโสมออกมา กลับมีเสียงของเมิ่งเฟยเทียนดังขึ้นเสียก่อน

“เงินห้าร้อยหยวนผมยินดีจ่ายให้ แต่คุณต้องทำสัญญาแยกบ้านและตัดขาดไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก หากคุณผิดสัญญา ผมจะกลับมาเอาเรื่องด้วยตัวเอง” ชายหนุ่มพูดกับหญิงชราด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง

“คุณเฟยเทียน!!” หลินเม่ยเม่ยร้องออกมาเสียงหลง

เธอตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่เขาประกาศออกมาต่อหน้าทุกคน

แม้กระทั่งคนบ้านซูและตู้เซียวคนรักของซูผิงเนี่ยน ก็ตกใจไม่ต่างจากเธอ!

“แต่เงินจำนวนไม่น้อยเลยนะครับ” ซูเผิงพ่อของซูผิงเนี่ยนพูดขึ้นมากับเมิ่งเฟยเทียน

“ไม่เป็นไรครับ ในเมื่อคุณเม่ยเม่ยอยากจะช่วยพวกคุณ

ซึ่งเธอคือผู้มีพระคุณของแม่ผม ดังนั้นเรื่องนี้ผมยินดีช่วยเหลือพวกคุณครับ” ชายหนุ่มตอบออกมาอย่างจริงจัง

หญิงชราได้ยินว่าจะเงินห้าร้อยหยวนก็ดีใจมาก นางจึงเร่งให้ลูกชายคนโตไปตามหัวหน้าหมู่บ้านมา เพื่อทำหนังสือตัดขาด โดยมีเมิ่งเฟยเทียนเป็นพยาน

หลังจากแยกบ้านแล้ว คนบ้านรองซูจึงย้ายไปอยู่บ้านตู้และหลังจากนั้นสามวัน ซูผิงเนี่ยนและตู้เซียวก็แต่งงานกันอย่างถูกต้อง