Masukพ่อค้าไปเอาถุงมาใส่ต่างหูไม่นานก็เดินออกมา เขาเอาต่างหูใส่ถุงต่อหน้าเธอ แล้วยื่นส่งให้พร้อมรอยยิ้ม
“ขอบคุณมากนะ”
หลินเม่ยเม่ยเอ่ยขอบคุณพร้อมกับค้อมหัวเล็กน้อย แล้วรับเอาถุงต่างหูใส่ลงไปในถุงเงิน ที่เธอแอบซ่อนคนบ้านสามีอย่างดี
หญิงสาวเดินออกมาอย่างสุขใจ เวลานี้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แม้จะไม่มีเงินเหลือแล้วก็ตาม แต่ก็ยังพอเงินจ่ายค่ารถกลับเข้าหมู่บ้าน
หญิงสาวลงจากรถก็รีบเดินกลับบ้าน เพราะยังมีงานให้ทำอีกมาก แต่แล้วพอมามาถึงบ้านเฉิน กลับได้ยินเรื่องที่น่าตกใจอย่างมาก นั่นเพราะได้รับรู้ว่าหลานสาวของแม่สามีอย่างลู่เซียวซิน
คือภรรยาอีกคนของสามีเธอ และที่น่าตกใจไปมากกว่านั้นก็คือ หลานชายที่เธอดูแลไม่ต่างจากลูกของตัวเอง เป็นลูกของทั้งสองคนนั่นเอง!!หูทั้งสองข้างของหลินเม่ยเม่ยได้ยินชัดเจน น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่รู้ตัว เพราะแม้ว่าเฉินต้าเฟยจะไม่ใช่คนดี ค่อนข้างไปทางเลวร้ายมากกว่าด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างไรเขาก็ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอ ไม่ว่าการใช้ชีวิตในบ้านหลังนี้จะเลวร้ายแค่ไหน เธอก็ต้องยอมอดทน เพราะแต่งเข้ามาแล้ว
หลินเม่ยเม่ยปาดน้ำตาออกจากแก้ม แล้วตั้งใจหมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง แต่ทว่ากลับโดนแม่สามีเรียกไว้ แล้วมองเธออย่างไม่พอใจ ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า
“หล่อนไปทำอะไรมา ทำไมเพิ่งกลับมาบ้านเอาป่านนี้เนี่ย งานบ้านไม่คิดจะทำหรือยังไง” น้ำเสียงนั้นมีแต่ความตะคอกใส่
“ฉันไปซื้อของใช้ส่วนตัวมาเล็กน้อย แล้วมองหางานทำในเมืองด้วย แต่วันนี้กลับไม่มีงาน เลยทำให้กลับมาบ้านช้าค่ะแม่” หญิงสาวตอบพร้อมกับก้มหน้าหลบสายตา แสร้งทำเป็นเพิ่งเข้ามาถึงบ้าน
คนที่อยู่ในบ้านกลับตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อได้ยินเสียงของแม่กำลังถกเถียงกับหลินเม่ยเม่ย จึงรีบออกมาถามอย่างฉุนเฉียว
“เกิดอะไรขึ้นแม่ ทำไมเสียงดังกันนักล่ะคนจะกลับจะนอน แล้วนี่เธอกลับมาถึงนานแล้วเหรอ” เฉินต้าเฟยแสร้งทำท่าทีงัวเงียในตอนเดินออกมาถาม เพื่อบอกให้รู้ว่าเขาเพิ่งตื่นเพราะแม่ทำเสียงดัง
หลินเม่ยเม่ยยิ้มมุมปาก ก่อนจะตอบกลับด้วยท่าทีหวาดกลัวเพราะไม่ต้องการให้สามีชั่วรู้ว่า เธอได้ยินที่เขาและชู้คุยกันหมดแล้ว
“ฉันเพิ่งกลับมา อย่างไรขอตัวไปทำงานบ้านก่อนนะ”
พูดจบก็เดินเข้าบ้านไป
เมื่อกลับเข้าห้องตนเองแล้ว ก็รีบเอาต่างหูที่ซื้อมาซ่อนไว้อย่างมิดชิด ก่อนจะไปทำหน้าที่ของตนเองเหมือนทุกวัน
“ฉันไม่เชื่อมันหรอกว่าเพิ่งกลับมา” ลู่เซียวซินเดินออกมาแล้วรีบพูดขึ้นกับสองแม่ลูก เธอเชื่อว่าหลินเม่ยเม่ยกลับมาพักใหญ่แล้ว และน่าจะได้ยินเรื่องที่เธอและเฉินต้าเฟยคุยกัน
“หมายความว่ายังไง” เลี่ยงจื่อหันขวับมาถามอย่างตกใจ
“ฉันคิดว่ามันคงจะกลับมานานแล้ว และน่าจะรู้เรื่องของฉันกับพี่ต้าเฟยแล้ว แต่มันน่าจะแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง แบบนี้พวกเราเก็บมันไว้ไม่ได้แล้วนะป้า เพราะหากวันไหนมันเกิดบ้าขึ้นมา แล้วเอาเรื่องที่ฉันเป็นเมียพี่ต้าเฟยและมีหลานให้บ้านเฉินไปร้องเรียนกับทางการ แบบนั้นแล้วพี่ต้าเฟยกับฉันคงถูกแห่ประจานรอบเมือง และถูกส่งไปทำงานในที่ทุรกันดารแน่นอน”
ลู่เซียวซินพูดสิ่งที่เธอคาดคิดไว้ออกมาให้ทั้งสองได้รับรู้
พูดถึงเรื่องนี้เธอมีท่าทีหวาดกลัวเล็กน้อย แต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่เธอต้องการคือเป็นภรรยาที่ถูกต้องของบ้านเฉิน จึงยุยงให้กำจัดหลินเม่ยเม่ยให้หายไปจากโลกใบนี้สองแม่ลูกบ้านเฉินได้ฟังแล้วก็นิ่งอึ้งไป เพราะหากเรื่องของ
ลู่เซียวซินกับลูกหลุดออกไป บ้านเฉินอาจจะต้องมีความผิดไปด้วยคนเป็นแม่สามีตอบกลับ พร้อมกับยิ้มให้กับลูกสะใภ้อย่างอ่อนโยนกู้อี้หนิงมองหลินเม่ยเม่ยอย่างอ่อนโยน ก่อนหน้านี้ครอบครัวสายรองของสามี เมื่อได้ยินว่าสะใภ้ที่แต่งเข้ามาคือชาวบ้านธรรมดา ต่างก็ไม่มีใครยอมรับ แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป เมื่อทุกคนเห็นความสามารถของหลินเม่ยเม่ย ต่างก็ยอมรับเธออย่างง่ายดาย“ดีแล้วค่ะแม่ พวกเราไม่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันนานแล้ว” หญิงสาวพูดอย่างสดใสและยิ้มให้แม่สามี แล้วจัดโต๊ะต่อเพื่อจะได้กินอาหารร่วมกัน สายตาก็เหลือบมองลูกทั้งสองไปด้วยแต่ทว่ายังไม่ทันที่จะจัดโต๊ะเสร็จ ครอบครัวของสหายก็มาถึงแล้ว ตอนแรกที่โทรไปหาสหาย เธอคิดว่าพวกเขาจะไม่มาเสียอีก แต่ที่ไหนได้ กลับมาถึงอย่างเร็ว ทำให้เด็ก ๆ ได้เล่นกันอย่างมีความสุข ส่วนผู้ใหญ่ก็ไปนั่งคุยกันด้วยเรื่องทั่วไป เพราะบ้านนี้มีกติกาอยู่แล้วว่า ห้ามคุยเรื่องงานในวันรวมตัว หากเรื่องนั้นไม่สำคัญจริง ๆ หลินเม่ยเม่ยหลังจากจัดเตรียมทุกอย่างแล้ว เธอก็มานั่งข้างสามี แล้วมองภาพของลูก ๆ กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนานด้วยสายตาที่มีความสุข จนเมิ่งเฟยเทียนอดไม่ได้ที่จะพูดหยอกล้อภรรยาที่รัก“มองอย่างนั้นเม่ยเม่ยอยากจะมีลูกเพิ่มเหรอ”“ถ้าบอกว
ตอนพิเศษ 2 ครอบครัวอบอุ่นหลังจากคืนนั้นนับว่าทั้งสองประสบความสำเร็จ เพราะหลินเม่ยเม่ยได้ตั้งท้องจริง ๆ อย่างที่หวังไว้ อีกทั้งเธอยังตั้งท้องแฝดอีกด้วยนี่จึงสร้างความดีใจให้กับสามีและทุกคนเป็นอย่างมาก แม้กระทั่งซูผิงเนี่ยนที่เพิ่งคลอดเจ้าก้อนแป้งไปไม่นาน ยังต้องรีบมาแสดงความยินดีกับสหายรัก เพราะรู้ดีว่าหลินเม่ยเม่ยนั้นอยากมีลูกเพื่อเป็นทายาทให้ตระกูลเมิ่งมากแค่ไหนเมื่อวันเวลาผ่านไป จวบจนเจ้าก้อนแป้งทั้งสองได้ลืมตาดูโลกใหม่ สองสามีภรรยาต่างก็ทั้งดีใจและเห่อลูกมาก เพราะคนโตคือลูกชาย คนเล็กคือลูกสาวหลินเม่ยเม่ยดูแลลูกทั้งสองด้วยตัวเอง แต่เธอก็ยังคงทำงานไปด้วย โดยให้ลูกน้องเอาเอกสารมาให้ที่บ้าน ในช่วงสามเดือนแรกที่คลอดลูกออกมา เธอแลกของเด็กเล็กในระบบด้วยเหรียญออกมาหลายอย่าง รวมถึงเครื่องมืออุปกรณ์ปั๊มนม ซึ่งเมื่อเธอจำเป็นที่จะต้องไปทำงานที่สำนักงาน ก็ยังสามารถปั๊มนมไว้ให้ลูกทั้งสองคนดื่มได้ซึ่งลูกทั้งสองคนก็มีพ่อและแม่สามีที่เห่อหลานทั้งสองอย่างมาก คอยช่วยดูแลตอนที่เธอไปทำงาน จวบจนวันเวลาผ่านไปห้าปี“แม่กลับมาแล้ว” เสียงสดใสของลูกสาวดังขึ้น เมื่อเห็นว่าแม่ของเธอกลับมาแล้ว“ว่าอย่างไ
เมิ่งเฟยเทียนดึงนิ้วออก ก่อนจะขยับขึ้นมาจูบเธออย่างดูดดื่ม จูบของเขาทำให้หลินเม่ยเม่ยแทบหมดลมหายใจ“เม่ยเม่ยคงพร้อมแล้ว คราวนี้พี่จะทำลูกของเราแล้วนะ”เมิ่งเฟยทียนกระซิบบอกอย่างอ่อนหวานเมิ่งเฟยเทียนจับขาของภรรยาแยกออกจากกันให้กว้างกว่าเดิม จากนั้นเขาก็คุกเข่าแทรกตัวเข้ากลางหว่างขาเรียวสวย มือหนายกสะโพกมนขึ้นมาตรงหน้า ก่อนจะเสียบใส่แก่นกายใหญ่ยักษ์เข้าไปในร่องเสียวทีเดียวจนมิด ทำให้หลินเม่ยเม่ยสะดุ้งสุดตัว เพราะทั้งจุกและเสียวในเวลาเดียวกัน“อื้อ พี่เฟยเทียนอย่าแกล้งน้องสิคะ มันจุกนะ”เธอบอกสามีเสียงสั่นพร้อมกับใช้มือดันอกแกร่งของเขาไว้ใบหน้าแง่งอนเล็ก ๆ ของภรรยา ทำให้เมิ่งเฟยเทียนยิ้มให้กับความน่ารักของเธอ“ก็เมียพี่น่ารักน่าแกล้งนี่ครับ” เขาบอกออกไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะค่อย ๆ ดึงแก่นกายออกมาเล็กน้อยแล้วกระแทกกลับเข้าไปเน้น ๆ สองสามครั้ง เพื่อให้ภรรยาได้ปรับตัวและคุ้นชิน“ซี๊ดดดด เสียว” เสียงครางอย่างเสียวซ่านจากปากหลินเม่ยเม่ยดังออกมา ทำให้เขารู้ว่าเธอพร้อมแล้วสำหรับการทำลูกในคืนนี้“เม่ยเม่ย วันนี้พี่ทำลูกของเรานะ น้องอยากได้ลูกชายหรือลูกสาวครับ” เมิ่งเฟยเทียนกระซิบถามด้วยความรักใคร
ตอนพิเศษ 1 อยากมีลูกครอบครัวของหลินเม่ยเม่ยเหมือนจะมีความสุขดี เพราะเธอประสบความสำเร็จทั้งเรื่องงานและเรื่องครอบครัว แต่ลึก ๆ ในใจเธอก็อดที่จะอิจฉาสหายไม่ได้ ตอนนี้ซูผิงเนี่ยนก็ท้องโตขึ้นมาจนเห็นได้อย่างชัดเจน ใบหน้าของคนตั้งครรภ์อิ่มเอิบมาก“เมื่อไรเธอจะมีทายาทให้ตระกูลเมิ่งล่ะเม่ยเม่ย ตอนนี้ทุกอย่างก็พร้อมแล้วไม่ใช่เหรอ” ซูผิงเนี่ยนถามสหายในวันหนึ่งที่หลินเม่ยเม่ยแวะเข้ามาที่ร้านอาหาร“ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากมีนะ ฉันก็อยากมีลูก แต่ยังไม่ถึงเวลาละมั้ง” หญิงสาวตอบสหายกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มโดยที่เธอไม่รู้เลยว่าตอนนั้นเองสามีที่รักภรรยามากจึงได้มารับภรรยากลับบ้าน เลยได้ยินความในใจของเธอ เขายกยิ้มออกมาเพราะเขาก็มีความต้องการมีลูกเหมือนเธอ‘คืนนี้พี่จะมอบลูกให้เธอนะ เม่ยเม่ย’ เมิ่งเฟยเทียนบอกภรรยาอยู่ในใจ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอ“อ้าวพี่เฟยเทียน มารับฉันกลับบ้านเหรอคะ” หลินเม่ยเม่ยหันมาเห็นสามีก็ทักทายอย่างยิ้มแย้ม“ครับ และแม่บอกว่าให้สั่งอาหารสักสองสามอย่างกลับไปเป็นมื้อเย็นด้วยครับ” ชายหนุ่มบอกกับภรรยาและยิ้มให้เธอเล็กน้อย เพราะถ้าเวลามีคนอื่นอยู่ด้วย เขาก็ยังคงท่าทางเคร่งขรึมน่าเกรงขา
‘เจ้านายอย่าพูดแบบนั้นสิ ฉันเขินนะ ถึงฉันเป็นระบบก็มีหัวใจนะคะ’ เสี่ยวฟางไม่อยากเข้าโหมดซาบซึ้งจนเกินไป เลยพูดคล้ายกับหยอกล้อออกมาแทนหลินเม่ยเม่ยยิ้มออกมาเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะมีผู้ช่วยส่วนตัวอย่างเสี่ยวฟางแล้วก็ตาม แต่เธอก็มีเลขาส่วนตัวเพื่อคอยช่วยงานเหมือนกัน และนั่นก็คือคนที่แม่สามียกให้ ก่อนหน้านี้ผู้ช่วยคนนี้ก็ไม่ค่อยพอใจที่จะทำงานกับเธอ แต่เพราะเห็นแล้วว่าหญิงสาวมีความสามารถเกินกว่าที่คิดไว้มาก เลยยอมรับตัวตนคุณนายน้อยคนนี้อย่างเต็มหัวใจหลินเม่ยเม่ยนั่งทำงานเงียบ ๆ อีกพักใหญ่ เพราะพรุ่งนี้เธอจะต้องไปประมูลสัมปทานที่ดินของรัฐเพิ่ม เพื่อเอาไว้สำหรับสร้างห้างสรรพสินค้า ที่จะมีต่างชาติเข้ามาร่วมทุนด้วย การทำงานของเธอในครั้งนี้ นับว่าสร้างชื่อเสียงให้หญิงสาวพอสมควร และการเรียนภาษาที่จะใช้สื่อสารกับต่างชาติ เธอก็ให้เสี่ยวฟางสอน จนพูดได้อย่างคล่องแคล่วก่อนหน้านี้เคยมีข่าวลือว่า คุณนายน้อยตระกูลเมิ่ง ที่เป็นภรรยาผู้กองเมิ่งนั้น ด้อยความสามารถ เรียนหนังสือก็ไม่จบ ความสามารถก็ไม่มี ทำได้เพียงเปิดร้านอาหารเท่านั้นแต่เมื่อวันเวลาผ่านไปไม่กี่ปี เธอก็ทำให้คนทั่วไปที่ได้ยินข่าวเกี่ยวกับเธอ ต
บทส่งท้าย ความรักที่ถูกเติมเต็ม (จบ)หลังจากนั่งคุยกับสหายจนพอใจแล้วเธอก็ขอตัวกลับ วันนี้เฉินเม่ยเม่ยเดินทางกลับบ้านเลย โดยไม่เข้าไปที่สำนักงานของสามีแล้ว เมื่อกลับมาถึงบ้านเมิ่งแล้วเดินไปที่ห้องรับแขก ก็พบพ่อกับแม่สามีนั่งรออยู่ โดยมีสามีของเธอที่กลับบ้านเร็วนั่งอยู่ด้วย“มีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมถึงนั่งเหมือนรอการกลับมาของฉันเลยล่ะ” เธอถามออกไปตามที่คิด“เม่ยเม่ยมานั่งก่อนเถอะ พ่อกับแม่มีเรื่องจะบอก” นายพลเมิ่งกวักมือให้ลูกสะใภ้มานั่งข้างลูกชาย ก่อนจะสบตากับภรรยาแล้วพูดออกมา ถึงสิ่งที่เขาและเธอปรึกษากันมาหลายวันแล้ว“พ่อกับแม่ต้องการให้อาเทียนและเม่ยเม่ยเข้ามาดูกิจการของตระกูลเมิ่ง เพราะหลายเดือนมานี้ พ่อเห็นถึงความสามารถของลูกทั้งสองคน ในการดูแลกิจการส่วนตัว จึงคิดว่าถึงเวลาแล้วที่พ่อแม่จะมอบทุกอย่างให้ลูกทั้งสองดูแล เรื่องนี้พ่อกับแม่ปรึกษากันมาพักใหญ่แล้ว พ่อกับแม่อยากจะหยุดพักงานแล้วไปเที่ยวกันบ้าง เหนื่อยมานานแล้ว” น้ำเสียงที่นายพลเมิ่งพูดออกมานั้น มีทั้งความจริงจัง และหยอกล้อในตอนท้าย“ใช่แล้ว ให้แม่ไปเที่ยวบ้างเถอะนะ แม่ดูแลกิจการมาตั้งแต่ยังสาวจนแก่ขนาดนี้ ตอนนี้แม่จึงอยากใช้ช







