กลับมาอีกครั้งพร้อมความแค้น 1.1

กลับมาอีกครั้งพร้อมความแค้น

หลายวันต่อมา...

หลินเม่ยเม่ยยังคงทนกล้ำกลืนอยู่ในบ้านหลังนี้ เธอตั้งใจว่าจะแอบเก็บเงินอีกสักพัก แล้วค่อยหาลู่ทางออกจากที่นี่และหย่าขาดกับชายชั่วอย่างเฉินต้าเฟย

วันนี้ทุกอย่างดูสงบเงียบไปหมด จนหลินเม่ยเม่ยแปลกใจ เพราะทุกคนในบ้านไม่ได้ตั้งท่าหาเรื่องเธอเลยสักครั้งเดียว ทุกคนต่างไปทำหน้าที่ของตัวเองซึ่งก็คือการนอนเล่น และการเดินเล่นคุยกับคนอื่น ๆ เท่านั้น เพราะตอนนี้ในหมู่บ้านไม่ได้บังคับให้ทุกคนในบ้านทำงานการเกษตรเหมือนหลายปีก่อน โดยให้ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของแต่ละคนมากกว่า ทำให้บ้านเฉินไม่มีใครเข้าทำงานการเกษตรเลยสักคนเดียว

การกินอยู่ของพวกเขา ขึ้นกับหลินเม่ยเม่ยเพียงคนเดียวเท่านั้น!

“เม่ยเม่ย วันนี้หล่อนกินอาหารที่บ้านนี่แหละ กับข้าวเหลือฉันกลัวมันจะเสีย” เลี่ยงจื่อเดินเข้ามาบอก เพราะเห็นว่าลูกสะใภ้เตรียมตัวจะไปหางานทำในเมืองแล้ว

ทันทีที่ได้ยินแม่สามีบอกแบบนั้น แม้จะแปลกใจแค่ไหน

แต่หลินเม่ยเม่ยก็ยอมทำตามแต่โดยดี โดยไม่รู้เลยว่านี่คือการมีลมหายใจครั้งสุดท้ายของเธอ

“ค่ะแม่”

หลินเม่ยเม่ยตอบรับอย่างดีใจ และเริ่มกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ‘ไม่คิดว่าอาหารที่ดีแบบนี้ ฉันจะมีโอกาสได้กิน’

เธอกินไปก็คิดอยู่ในใจ

 แต่ทว่าเมื่อกินไปสักพัก หญิงสาวกลับมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในท้อง ก่อนจะอดไม่ไหว ต้องสำรอกเป็นเลือดจะพุ่งออกมา พร้อมกับร่างกายร่วงหล่นจากเก้าอี้มานอนกุมท้องอยู่ที่พื้น

และนี่คือสิ่งเดียวที่เธอนึกได้ “ฉันถูกวางยาเหรอ”

“ใช่ แกถูกวางยา แต่ถึงแกรู้ก็สายไปแล้ว ใครใช้ให้วันก่อนแกมารู้ความลับของฉันกับพี่ต้าเฟยล่ะ”

ลู่เซียวซินพูดเย้ยหยันคนที่นอนกระอักเลือดอย่างไม่มีความรู้สึกผิดใด ๆ เลยแม้แต่น้อย เธอเดินเข้ามาพร้อมกับชายคนรักอย่างเฉินต้าเฟยที่มองหลินเม่ยเม่ยอย่างเย็นชา

“พะ พี่ต้า...” หลินเม่ยเม่ยอยากจะพูดออกมาว่า

‘พี่ต้าเฟยทำไมไม่หย่า แค่นี้ทุกอย่างก็จบสิ้นแล้ว จะมาทำร้ายเธอถึงขึ้นเอาชีวิตแบบนี้ทำไมกัน’ แต่เธอก็ไม่มีแรงจะพูด

“เรียกพี่ต้าเฟยทำไม” ลู่เซียวซินตวาดกลับมาทันที เพราะคิดว่าอีกฝ่ายยังอาลัยอาวรณ์ชู้รักของตนเองอยู่ ก่อนจะพูดต่ออีกว่า

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ ที่แกได้ยินคือความจริง ฉันกับพี่ต้าเฟยเป็นผัวเมียกันมานานแล้วจนเรามีลูกด้วยกัน  แต่เพราะพวกเราอยากมีคนมาช่วยทำงานบ้าน เลยตัดสินใจแต่งคนบ้านหลินเข้ามาอย่างไรล่ะ

ที่จริงคนที่ต้องแต่งควรจะเป็นหลินเพ่ยหราน แต่แกกลับโชคร้าย ที่ถูกแม่เลี้ยงกับน้องสาวผลักดันให้เกิดเรื่อง จนแกต้องแต่งเข้ามาแทนอย่างไรล่ะ แต่ตอนนี้แกไม่ควรจะอยู่ต่อไปเพราะแกรู้ความลับของเรา แกตายไปซะเถอะ ฮ่า ๆ”

พูดจบลู่เซียวซินก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง โดยมีสายตาของเฉินต้าเฟยมองคนที่นอนหายใจรวยรินอย่างดูถูก จากนั้นทั้งสองก็เดินควงแขนกันออกไปปล่อย ให้หลินเม่ยเม่ยอยู่กับความทรมานที่ได้รับจากยาพิษ

“หากชาติหน้ามีจริง ฉันสัญญาว่าจะไม่อ่อนแอจนทำให้ชีวิตต้องจบอย่างอนาถแบบนี้อีก และหากฉันย้อนเวลากลับไปได้ ไม่ว่าใครที่ทำให้ฉันตกอยู่ในสภาพนี้ ฉันจะเอาคืนพวกมันทุกคน”

หลินเม่ยเม่ยพยายามพูดออกมา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

จากนั้นก็ค่อย ๆ หยิบถุงเงินที่ซ่อนเอาไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมา ซึ่งในนั้นมีต่างหูที่เพิ่งซื้อมา

หญิงสาวใช้แรงเฮือกสุดท้ายหยิบต่างหูมาใส่ให้กับตัวเอง เธอยิ้มออกมาอย่างดีใจ ‘อย่างน้อยก่อนตาย ฉันก็มีโอกาสได้ใส่ต่างหูคู่นี้’เธอคิดและยิ้มอยู่ในใจอย่างมีความสุข

ทว่าเธอมีความสุขไม่นานก็สำลักเลือดออกมาอีกสองสามครั้ง แล้วก็แน่นิ่งไป