เข้าใจผิด 1.1

เข้าใจผิด

เมิ่งเฟยเทียนได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าเข้าใจ ชายหนุ่มรู้สึกขอบคุณเธอไม่น้อยที่ทำอาหารมาให้แม่ของตน จึงตัดสินใจยื่นมือไปรับตะกร้าที่เธอถือมา

“ส่งมาเถอะครับ ผมช่วยถือ” เขาบอกพร้อมกับยิ้มให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ” หลินเม่ยเม่ยส่งตะกร้าให้เขาอย่างยินดี ก่อนที่จะชวนกันเข้าไปในโรงพยาบาล เพื่อไปเยี่ยมแม่ของชายหนุ่ม

และเมื่อมาถึงห้องคนป่วย ก็พบกับเมิ่งเย่อิงที่กำลังนั่งเฝ้าแม่ของเธอ พร้อมกับปอกสาลี่ให้กิน พอเห็นว่าพี่ชายมาแล้วก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นว่ามีหญิงสาวหน้าตาดีเดินเข้ามาด้วย เลยส่งเสียงกระเซ้าเย้าแหย่พี่ชาย     

“นั่นว่าที่พี่สะใภ้ของฉันหรือคะพี่ใหญ่”

พูดจบเธอก็รีบวางมีดและสาลี่ในมือ ก่อนจะเดินเข้ามาหาคนที่เธอคิดว่าเป็นพี่สะใภ้ตนเอง

“สวัสดีค่ะว่าที่พี่สะใภ้” เธอทักทายขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

“อย่าเสียมารยาทสิเย่อิง นี่คือคนที่ช่วยแม่ไว้เมื่อวาน เธอชื่อหลินเม่ยเม่ย” ชายหนุ่มรีบห้ามน้องสาวไม่ให้พูดเหลวไหล เพราะเกิดใครมาได้ยินเข้าแล้วคิดว่าหลินเม่ยเม่ยคือคนรักของเขา จะทำให้เธอเสียหายได้ ก่อนจะแนะนำน้องสาว

“เธอชื่อเมิ่งเย่อิง เป็นน้องสาวของผมครับ”

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้ พี่สาวเม่ยเม่ยไม่โกรธฉันนะคะ”

พอรู้ความจริงเมิ่งเย่อิงก็รีบเอ่ยขอโทษขึ้นมาทันที พร้อมกับมีสีหน้าสลดที่เข้าใจผิดไปมาก

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ ไม่ต้องทำหน้าเครียดถึงขนาดนั้น ฉันไม่โกรธเพราะเรื่องแค่นี้หรอก” เธอรีบโบกมือและบอกหญิงสาวว่าไม่เป็นไร แล้วหันมาพูดกับชายหนุ่มว่า “คุณเองก็อย่าไปตำหนิน้องแบบนั้นเลย เธอไม่รู้ก็คือเธอไม่ผิด”

จากนั้นก็เดินเข้ามาหากู้อี้หนิง และสอบถามอาการด้วยความเป็นห่วง “วันนี้คุณป้าเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นไหมคะ แล้วนี่กินอะไรหรือยัง พอดีวันนี้ฉันทำอาหารมาฝาก มีน้ำแกงและก็อาหารอีกสองสามอย่าง มีข้าวสวยร้อน ๆ ด้วยนะคะ เดี๋ยวฉันจัดมาให้นะคะ”

พูดจบหลินเม่ยเม่ยก็หันมารับตะกร้าที่ฝากเมิ่งเฟยเทียนถือมา แล้วรีบนำมาวางบนโต๊ะก่อนจะเปิดกล่องอาหารเพื่อให้ทุกคนได้เห็น

“กลิ่นอาหารหอมน่ากินมากเลยค่ะ พี่เม่ยเม่ย ฉันขอกินด้วยได้ไหมคะ” เมิ่งเย่อิงพูดพร้อมกับเอามือลูบท้องไปด้วย คล้ายกับบอกว่าเธอยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกัน 

นั่นทำให้หลินเม่ยเม่ยและทุกคนอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะตอบกลับไป “กินได้สิ พี่ทำมาเยอะแยะ เย่อิงกินกับคุณป้าก็ได้นะ คุณด้วยนะคะ คุณเฟยเทียน พวกคุณมากินข้าวด้วยกันเถอะ”

หญิงสาวเอ่ยชวนทุกคนให้มากินอาหารพร้อมกัน ซึ่งยกเว้นตัวเธอเอง เพราะเธอกินมาอิ่มแล้ว

“ขอบใจมากนะเม่ยเม่ย ที่เอาอาหารมาให้ฉันและทุกคนกิน แล้วเธอล่ะ กินอะไรมาหรือยัง มากินด้วยกันสิ” กู้อี้หนิงพูดขอบใจอย่างอ่อนโยน และชักชวนให้เธอมากินอาหารด้วยกัน

“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า ฉันกินมาเรียบร้อยแล้ว” หญิงสาวตอบกลับด้วยรอยยิ้ม แต่แล้วก็มีเสียงของเสี่ยวฟางดังขึ้นมาในหัว 

‘เจ้านาย เกิดเรื่องกับสหายของเจ้านาย ตอนนี้เธอกำลังถูกย่าขายให้กับพ่อค้าเขียงหมู’

‘อะไรนะ เธอกำลังจะบอกว่า เนี่ยนเนี่ยนถูกย่าซูขายให้กับพ่อค้าเขียงหมูอย่างนั้นเหรอ หรือว่านี่เป็นเหตุผล ที่ชาติที่แล้วเนี่ยนเนี่ยนขาดการติดต่อไป’ หลินเม่ยเม่ยเดินเลี่ยงไปที่หน้าต่างแล้วถามอยู่ในใจด้วยความตกใจและร้อนใจเพราะความเป็นห่วงสหาย

‘อย่าลืมว่าตอนนี้เจ้านายเกิดใหม่แล้ว เหตุการณ์บางอย่างอาจจะผิดเพี้ยนไปจากเดิมก็ได้ เจ้านายรีบไปช่วยเธอเถอะ’ เสียงเสี่ยวฟางดังขึ้นอีก