เข้าใจผิด 1.2

เมื่อได้ยินระบบเสี่ยวฟางบอกแบบนั้น หญิงสาวจึงตัดสินใจขอตัวจากทุกคน “ขอโทษด้วยนะคะทุกคน วันนี้ฉันต้องขอตัวกลับก่อน พอดีมีเรื่องบางอย่างที่ต้องไปจัดการ” ท่าทางของเธอดูกังวลไม่น้อยในตอนที่พูดออกมา

“มีเรื่องด่วนและร้ายแรงหรือเปล่า ให้ผมไปด้วยไหม” เมิ่งเฟยเทียนเห็นท่าทางของเธอก็รีบเสนอตัวทันที เพราะกลัวว่าเรื่องที่เธอไปทำนั้น จะอันตรายเกินกว่าที่หญิงสาวคนหนึ่งจะรับมือได้

หลินเม่ยเม่ยขบคิดเล็กน้อย สุดท้ายก็ตัดสินใจพยักหน้าและพูดออกมาว่า “ก็ดีค่ะ คุณเป็นนายทหาร บางทีคุณอาจจะช่วยแก้ปัญหานี้ได้ เรารีบไปกันเถอะค่ะ”

“เฟยเทียน ลูกต้องช่วยเม่ยเม่ยให้ได้นะ เธอคือผู้มีพระคุณของแม่” กู้อี้หนิงบอกย้ำลูกชายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ครับแม่ เดี๋ยวผมกลับมานะครับ” เขาบอกแม่ตัวเองอย่างหนักแน่นเช่นกัน ก่อนจะเดินตามหลินเม่ยเม่ยออกมา

ซูผิงเนี่ยนไม่คิดว่าย่าจะทำอย่างนี้กับตน เพียงเพราะต้องการเอาเงินไปให้หลานชายคนโปรดแต่งหลานสะใภ้เข้าบ้าน อีกอย่างเธอเองก็มีคนรักแล้ว เธออยากแต่งงานกับเขาเพียงคนเดียว ถึงแม้ว่าเขาจะยากจนก็ตาม เพราะเธอไม่ได้รักคนที่เงิน และเธอยังเชื่อว่าหากแต่งงานกันแล้วคงสร้างตัวได้ไม่ยาก เพราะชายคนรักของเธอนั้นขยันไม่น้อย

“ต่อให้แกไม่อยากแต่งแกก็ต้องแต่ง เพราะฉันรับเงินสินสอดมาแล้ว” หญิงชราพูดอย่างไม่สนใจความรู้สึกของหลานสาวเลย นางต้องการเพียงเงินสินสอดเท่านั้น

“ทำไมย่าไม่ถามฉันก่อนล่ะ ย่าก็รู้ว่าฉันมีคนรักอยู่แล้ว ฉันเองก็ทำงานเหนื่อยทุกวันโดยไม่เคยบ่นเลยสักนิด แต่เรื่องนี้ฉันขอร้องเถอะนะย่า อย่าให้ฉันแต่งงานกับพ่อค้าเขียงหมูนั้นเลย”

ซูผิงเนี่ยนพูดขอร้องออกมา เธอแทบจะกราบหญิงชราตรงหน้า เพื่อขอร้องอ้อนวอนไม่ให้เธอแต่งงานกับพ่อค้าเขียงหมูคนนั้น แต่ไม่ว่าหญิงสาวจะทำอย่างไร คนเป็นย่าก็ไม่ยินยอม และไม่ยินดีที่จะให้หลานสาวจากบ้านใหญ่แต่งงานแทน ตอนนี้ซูผิงเนี่ยนจึงได้แต่ร้องไห้น้ำตาไหลอาบแก้ม

“แกต้องแต่งกับคนที่ฉันเลือกให้ แล้วลืมคนรักจน ๆ ของแกไปซะ” หญิงชราพูดขึ้นมาอย่างเอาแต่ใจ

“พ่อคะ ช่วยฉันพูดกับย่าหน่อยสิ” หญิงสาวหันไปขอความช่วยเหลือจากคนเป็นพ่อที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ

“แม่ครับ ถึงแม้ว่าตู้เซียวจะยากจน แต่ผมก็เห็นว่าเขาเป็นคนขยันมากเลยนะแม่ ทำไมแม่ถึงไร้เหตุผลแบบนี้ล่ะ แม่ไปรับเงินคนอื่นมา แล้วมาบังคับให้ผิงเนี่ยนแต่งงาน แบบนี้มันไม่ถูกต้องนะครับ ตลอดเวลาที่ผมไม่ขอแยกบ้านเพราะเห็นว่าพวกเรายังปรองดองกันอยู่ แต่หากแม่เป็นแบบนี้ แม่ทำหนังสือแยกบ้านให้ผมเถอะ ผมไม่ยอมให้ลูกของผม ต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักหรอกนะ”

ซูเผิงพูดขึ้นมาอย่างดุดัน และกางปีกปกป้องลูกสาวเต็มที่ ถึงขนาดให้คนเป็นแม่ทำหนังสือแยกบ้านให้

หญิงชราได้ยินอย่างนั้นก็เต้นเป็นเจ้าเข้า นางไม่คิดว่าลูกชายคนรองจะอกตัญญูถึงขนาดขอแยกบ้าน เพราะนางให้หลานสาวแต่งงานกับคนขายหมูในเมือง

“แกอย่ามาพูดแบบนี้กับฉันนะเจ้ารอง ถึงพ่อแกจะไม่อยู่แล้ว แต่บ้านนี่ฉันเป็นใหญ่ ฉันไม่มีทางให้แกและครอบครัวแยกบ้านเด็ดขาด จำเอาไว้”

หญิงชราพูดออกมาอย่างไม่ยินยอม ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่ยอมให้ลูกชายคนรองแยกบ้านไปเด็ดขาด เพราะนั่นเท่ากับว่าขาดคนงานในบ้านไป