ตอนที่ 8 อีกหนึ่งความจริงจากเถ้าแก่เติ้ง

 

เถ้าแก่เติ้งมองสตรีในผ้าคลุม แม้ว่าท่วงทำนองจังหวะการพูด จะเหมือนกับเจ้าของทรัพย์ที่นำเอามาฝาก แต่น้ำเสียงกลับหวานจับใจ และดูเหมือนจะมิใช่ชาวยุทธ์ รหัสผ่านการไถ่สินค้าของที่ร้าน จะมีเพียงเจ้าของทรัพย์ที่ฝากเท่านั้นที่จะทราบ ดังนั้นเขาจึงสิ้นความสงสัย เพราะนี่เป็นกฎของที่ร้านที่เขาตั้งขึ้นมาเอง

“เช่นนั้นก็รอสักครู่ ข้าจะรีบจัดการให้”

“ขอบคุณเถ้าแก่เติ้ง”

เถ้าแก่หายไปสักพัก ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับกล่องเล็ก ๆ ใบหนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยตั๋วเงินและทรัพย์สินบางส่วน เมื่อนางรับมาก็เปิดดูทันที นางพบว่ามีบางอย่างอยู่ในนั้นด้วย

“กำไลหยกแดง…น่าแปลกที่เจ้าชอบกำไลปลอม ที่ทำจากหินเช่นนี้ ตอนนั้นดูเจ้าหวงแหนมันมาก แต่ข้าแค่มองปราดเดียวก็รู้ว่า มันก็แค่กำไลหินราคาไม่ถึงสามอีแปะ ที่ขายอยู่ทั่วไปตามท้องตลาด”

“ท่านว่าอย่างไรนะ เหอะ! กำไลปลอมงั้นหรือนี่ ให้ตายสิ”

นี่เป็นสิ่งของมีค่าเพียงชิ้นเดียว ที่หมิงเล่อเคยได้รับมาจากหลี่อวี้หลานเมื่อชาติก่อน หลังจากที่หมิงเล่อสูญเสียดวงตา เพื่อมอบให้กับหลี่อวี้หลานไปแล้ว นางก็แทบจะไม่ได้ออกไปไหนอีกเลย และเอาแต่ฝึกยุทธ์เงียบ ๆ อยู่ที่เรือนหลังจวนแม่ทัพเพียงลำพัง โดยมีแค่อาเต๋อและสาวใช้ในจวน ผลัดกันมาดูแลนาง หลังจากที่ท่านแม่ทัพกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง เขามาเยี่ยมนางเพียงสองครั้งเท่านั้น

“อาเล่อของข้า เหตุใดเจ้าช่างโง่ถึงเพียงนี้ ทำไมจึงต้องเสียสละเพื่อข้าถึงเพียงนี้ แม้แต่ดวงตาที่มีค่าของเจ้า ก็ยัง...เสียสละเพื่อข้า”

นางควานหาเขาในความมืดมิดและจับแขนของเขาเอาไว้ ก่อนจะรีบตอบไปทันทีด้วยน้ำเสียงหนักแน่น และไม่คิดเสียใจแม้แต่น้อย ที่ได้ทำเพื่อเขา

“ท่านแม่ทัพอย่าได้พูดเช่นนี้ หมิงเล่อมีท่านเป็นดุจเจ้าชีวิต หากไม่ทีท่าน ข้าคงตายคาโรงเลี้ยงทาสเถื่อนนั่นแล้ว ข้าไร้สิ่งใดตอบแทน อย่าว่าแต่ดวงตาเลยเจ้าค่ะ ต่อให้ท่านต้องการชีวิต ตัวข้าก็สามารถมอบให้ท่านได้ทุกเมื่อ”

หลี่อวี้หลานหยิบกำไลหยกแดงเนื้อดี ขึ้นมาสวมข้อมือให้นาง หมิงเล่อรู้สึกว่าข้อมือนางเย็นเล็กน้อย เมื่อเขาค่อย ๆ สวมกำไลเข้ามาในข้อมือของนางช้า ๆ

“ท่านแม่ทัพ สิ่งนี้คือ....”

“อาเล่อของข้า… รู้หรือไม่ว่าเจ้าทำเช่นนี้ ทำให้ข้ารู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจยิ่งนัก กำไลหยกแดงชิ้นนี้ เป็นสินเดิมติดตัวท่านแม่ของข้า บัดนี้ข้าขอมอบให้กับเจ้า เพื่อตอบแทนความรักและความเสียสละที่เจ้ามีต่อข้า”

นางเอื้อมมือที่เขาพึ่งสวมกำไลหยกแดง เลื่อนไปจับใบหน้าของบุรุษหนุ่มที่นางรักสุดหัวใจกลางความมืดในห้องนอนเรือนหลังเล็กของนาง

“ท่านแม่ทัพ เหตุใดท่านจึงร้องไห้ นี่ท่าน....”

“หากมิใช่เพราะข้าพลาดพลั้ง วันนี้เจ้าก็คงจะอยู่เคียงข้างข้า อย่างองอาจเช่นเดิม เป็นข้าที่ทำให้เจ้าเป็นเช่นนี้ ข้ามันไม่เอาไหน”

“ท่านแม่ทัพ อย่าได้โทษตัวเองเช่นนี้ ต่อให้หมิงเล่อต้องใช้ทั้งชีวิต ก็ยินดีเสียสละเพื่อท่าน โดยไม่เสียดายสักนิดเจ้าค่ะ”

“อาเล่อของข้า เจ้าช่างแสนดียิ่งนัก”

 เขาเสียใจและหลั่งน้ำตาลูกผู้ใช่ยออกมาเพื่อนาง แต่หลิงเล่อกลับมิอาจมองเห็นและปลอบโยนเขาได้มากกว่านี้ได้ และในทันใดนั้นเอง ท่านแม่ทัพก็ก้มลงมาจุมพิตนาง โดยไม่ทันได้ตั้งตัว

“ท่านแม่ทัพ”

“นี่เป็นสิ่งเดียวที่ข้าอยากจะมอบแทนคำขอบคุณ อาเล่อของข้าช่างงามนัก”

“แต่ว่าข้า… เป็นเพียงสตรีต่ำต้อย ไม่คู่ควรกับท่าน”

“อย่าได้ดูถูกตัวเองเช่นนั้น นับจากนี้ไป เจ้าจะเป็นสตรีของข้าเพียงผู้เดียวตลอดไป….”

เพียงนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ซานถิงก็นึกสมเพชตัวเอง ที่เคยเชื่อลมปากของคนอย่างหลี่อวี้หลานผู้นั้น เพียงกำไลปลอมแค่อันเดียว นางก็ยอมมอบกายมอบใจให้เขาเสียแล้ว

‘ช่างน่าสมเพชยิ่งนัก ไม่คิดเลยว่าข้าจะตาบอดครั้งแล้วครั้งเล่า เชื่อคำลวงของชายไร้ศักดิ์ศรีอย่างหลี่อวี้หลาน ยังเชื่อว่ากำไลปลอมนี่เป็นสินเดิมของมารดาเขา พึ่งจะมารู้วันนี้เองว่า มันเป็นแค่กำไลธรรมดา ที่หาซื้อได้ทั่วไป โง่เง่าจริง ๆ’

นางหยิบเพียงตั๋วเงินออกมา และปิดกล่องส่งกลับคืนให้เถ้าแก่

“อ้าวแม่นาง เจ้าบอกว่าจะไถ่คืนทั้งหมด”

“นั่นมอบให้ท่าน ข้าไม่ต้องการมันแล้ว ขอตัวก่อน”

“เอ๊ะเดี๋ยวก่อน นี่แม่นาง เช่นนี้ไม่ถูกนะ… ให้ตายเถอะเหตุใดจึงไม่เอาไปด้วยเล่า แล้วข้าจะเอากำไลปลอมนี่ไปทำอะไรกันเล่าปัดโธ่!”