ตอนที่ 8 อีกหนึ่งความจริงจากเถ้าแก่เติ้ง

เถ้าแก่เติ้งมองสตรีในผ้าคลุม แม้ว่าท่วงทำนองจังหวะการพูด จะเหมือนกับเจ้าของทรัพย์ที่นำเอามาฝาก แต่น้ำเสียงกลับหวานจับใจ และดูเหมือนจะมิใช่ชาวยุทธ์ รหัสผ่านการไถ่สินค้าของที่ร้าน จะมีเพียงเจ้าของทรัพย์ที่ฝากเท่านั้นที่จะทราบ ดังนั้นเมื่อนางต่อกลอนกับเขาจบจบได้ เขาจึงสิ้นความสงสัย เพราะนี่เป็นกฎของที่ร้านที่เขาตั้งขึ้นมาเอง

“เช่นนั้นก็รอสักครู่ ข้าจะรีบจัดการให้”

“ขอบคุณเถ้าแก่เติ้ง”

เถ้าแก่หายไปสักพัก ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับกล่องเล็ก ๆ ใบหนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยตั๋วเงินและทรัพย์สินบางส่วน เมื่อนางรับมาก็เปิดดูทันที นางพบว่ามีบางอย่างอยู่ในนั้นด้วย เพียงแค่เห็นนางหยิบบางอย่างขึ้นมา ก็อดไม่ได้ที่จะพูด ตามนิสัยของคนค้าขาย

“กำไลหยกแดงนั่น ดูเหมือนว่าจะเป็นของสำคัญมาก"

นางหันไปมองเถ้าแก่เติ้ง และเริ่มสงสัยขึ้นมาทันที 

"ทำไมหรือ ท่านเห็นความผิดปกติอันใดในกำไลนี้อย่างนั้นหรือเถ้าแก่ หรือว่ากำไลนี้ มีสิ่งใดพิเศษงั้นหรือ"

เพียงแค่นางตั้งคำถาม ก็ทำให้เถ้าแก่เติ้งหัวเราะออกมาเล็กน้อย เขาลูบเคราแพะของตัวเอง ก่อนจะตอบกลับไป

"มันก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษเช่นนั้น เพียงแต่ว่าตอนที่รับฝากของชิ้นนี้มา ดูเหมือนว่ามันจะสำคัญมาก ถึงได้ฝากเอาไว้ในห้องที่ปลอดภัยที่สุด ข้าเพียงคิดว่าสิ่งนี้ อาจจะเป็นของแทนใจ หรือไม่ก็อาจจะเป็นของที่สำคัญมาก ทั้ง ๆ ที่มัน..."

ซานถิงเห็นความผิดปกติในท่าทีของเถ้าแก่ แม้ว่ามันจะเคยสำคัญกับนางมาก แต่บัดนี้เพียงมองกำไลนี้ มันก็มิได้แตกต่างจากกำไลธรรมดาทั่วไป 

"ท่านพูดมาเถอะ ข้าไม่ถือสาหรอก เพราะถึงอย่างไรตอนนี้ มันก็ไม่ได้สำคัญมากขนาดนั้นอีกต่อไปแล้ว"

เมื่อเห็นท่าทางของนาง ที่ไม่ได้สนใจกำไลนั้นแล้ว เขาจึงกล้าพูด

"ที่จริงมันก็เป็นกำไลธรรมดา ที่หาได้ทั่วไป …น่าแปลกที่เจ้าของดูชอบกำไลปลอม ที่ทำจากหินเช่นนี้ ตอนนั้นนางดูหวงแหนมันมาก แต่ข้าแค่มองปราดเดียวก็รู้ว่า มันก็แค่กำไลหินราคาไม่ถึงสามอีแปะ ที่ขายอยู่ทั่วไปตามท้องตลาด”

เพียงแค่เถ้าแก่พูดจบ ซานถิงก็ถึงกับตกใจ และหันมาถามเถ้าแก่

“ท่านว่าอย่างไรนะ เหอะ! กำไลปลอมงั้นหรือนี่ ให้ตายสิ นางช่างไร้เดียงสาเสียจริง”

นางหยิบกำไลนั้นมาพินิจดูอีกครั้ง พร้อมกับนึกขำอยู่ในใจ ครั้งหนึ่งนางให้ความสำคัญกับมันมาก

"สายตาข้าไม่มีทางมองพลาดหรอก กำไลนี้ไม่ได้มีอะไรพิเศษ แม้แต่ร้านที่ซื้อข้าก็สามารถบอกเจ้าได้เลย กำไลพวกนี้ ไปหาดูใกล้ ๆ หอคณิกา ก็มีร้านขายเกลื่นกราด เพราะพวกผู้ชายมักจะแวะซื้อก่อนเข้าไปที่นั่น เพื่อให้เป็นของขวัญกับคณิกาในหอนางโลมน่ะ"

"ขายตามตรอกหอนางโลมงั้นหรือ เหอะ!"

นี่เป็นสิ่งของมีค่าเพียงชิ้นเดียว ที่หมิงเล่อเคยได้รับมาจากหลี่อวี้หลานเมื่อชาติก่อน หลังจากที่หมิงเล่อสูญเสียดวงตา เพื่อมอบให้กับหลี่อวี้หลานไปแล้ว นางก็แทบจะไม่ได้ออกไปไหนอีกเลย และเอาแต่ฝึกยุทธ์เงียบ ๆ อยู่ที่เรือนหลังจวนแม่ทัพเพียงลำพัง โดยมีแค่อาเต๋อและสาวใช้ในจวน ผลัดกันมาดูแลนาง หลังจากที่ท่านแม่ทัพกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง เขามาเยี่ยมนางเพียงสองครั้งเท่านั้น

 หนึ่งในสองครั้งนั้นก็คือมาส่งกำไลหยกแดงเนื้อดี เมื่อขึ้นมาสวมข้อมือให้นาง เขายังบอกว่ากำไลหยกแดงชิ้นนี้ เป็นสินเดิมติดตัวท่านแม่ของเขา บัดนี้ข้าขอมอบให้กับนาง เพื่อตอบแทนความรักและความเสียสละที่เจ้ามีต่อเขา ตอนนั้นนางไม่เคยคิดเสียใจแม้แต่น้อย ที่ได้ทำเพื่อเขา เพียงนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในชาติที่แล้ว ซานถิงก็นึกสมเพชตัวเอง ที่เคยเชื่อลมปากของคนอย่างหลี่อวี้หลานผู้นั้น เพียงกำไลปลอมแค่อันเดียว นางก็ยอมมอบกายมอบใจให้เขาเสียแล้ว

‘ช่างน่าสมเพชยิ่งนัก ไม่คิดเลยว่าข้าจะตาบอดครั้งแล้วครั้งเล่า เชื่อคำลวงของชายไร้ศักดิ์ศรีอย่างหลี่อวี้หลาน ยังเชื่อว่ากำไลปลอมนี่เป็นสินเดิมของมารดาเขา พึ่งจะมารู้วันนี้เองว่า มันเป็นแค่กำไลธรรมดา ที่หาซื้อได้ทั่วไป โง่เง่าจริง ๆ’

นางหยิบเพียงตั๋วเงินออกมา และปิดกล่องส่งกลับคืนให้เถ้าแก่

“อ้าวแม่นาง เจ้าบอกว่าจะไถ่คืนทั้งหมด”

“นั่นมอบให้ท่าน ข้าไม่ต้องการมันแล้ว ขอตัวก่อน”

“เอ๊ะเดี๋ยวก่อน นี่แม่นาง เช่นนี้ไม่ถูกนะ… ให้ตายเถอะเหตุใดจึงไม่เอาไปด้วยเล่า แล้วข้าจะเอากำไลปลอมนี่ไปทำอะไรกันเล่าปัดโธ่!”