ตอนที่ 7  นางคือข้า และข้าก็คือนาง

 

แม้ว่าข้างกายนาง จะมีเพียงสาวใช้แค่คนเดียวที่ไว้ใจได้ แต่สำหรับนางแล้ว เหตุการณ์ในชาติก่อนสอนนางให้รู้ว่า ต่อให้เป็นคนที่ไว้ใจได้ ถึงขนาดยอมมอบชีวิตให้ ก็มิได้หมายความว่า ทุกคนจะซื่อสัตย์กับนาง

“ฉีฝู”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

“หากว่าข้าอยากจะออกไปข้างนอก จะต้องแจ้งใครหรือไม่”

“ตอนที่มาถึงจวน นายท่านได้ให้ป้ายของสกุลฟู่เอาไว้แล้วนี่เจ้าคะ นายท่านยังบอกอีกว่า หากคุณหนูอยากจะไปข้างนอก หรือว่าจะไปซื้อของก็สามารถออกไปได้เลย เรื่องนี้นายท่านรับปากเอาไว้ ก่อนที่ท่านจะยอมตกลงเดินทางมาเมืองหลวงเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็เยี่ยมไปเลย แล้วป้ายนั่นอยู่ที่ใด”

“อยู่นี่เจ้าค่ะ”

เมื่อซานถิงเห็นป้ายก็ยิ้มออกมาทันที

“เช่นนั้นก็ดีเลย เราออกไปกันเถอะ”

“แต่ว่าท่านหายดีแล้วหรือเจ้าคะ ท่านแน่ใจหรือว่า…”

“ข้าแข็งแรงดีมาก รีบไปกันเถอะ”

“เช่นนั้นข้าจะรีบไปสั่งให้คนเตรียมรถม้าให้นะเจ้าคะ”

“เดี๋ยวก่อนนะ ไม่ต้องหรอก พวกเราไปกันเองเถอะ”

“ไม่ใช้รถม้าหรือเจ้าคะ”

“ไม่ต้อง ข้าอาจจะต้องแวะไปหลายที่สักหน่อย ยังไม่อยากให้เป็นที่สังเกตมาก”

“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะไปเตรียมผ้าคลุมให้ท่าน”

นับว่าสาวใช้ของนางฉลาดและรู้ความมากกว่าที่คิด เพียงแค่บอกว่าจะออกไปนอกจวน นางก็รีบเตรียมเสื้อคลุมที่มีหมวกสำหรับสวมพรางกายให้ซานถิงทันที เมื่อทั้งสองคนออกจากจวน โดยไร้คนสังเกต

“ฉีฝูเจ้ารอรับของที่ข้าสั่งไว้ที่นี่ เดี๋ยวข้าจะรีบกลับมา”

“ท่านจะไปไหนหรือเจ้าคะคุณหนู เมืองหลวงนี้เราไม่คุ้นเคย เดี๋ยวจะหลงเอานะเจ้าคะ”

“ข้าแค่จะไปดูเครื่องประดับที่ร้านข้าง ๆ นี่เอง ข้าไม่ไว้ใจพวกเขา เจ้าอยู่เฝ้าให้ดี จะได้ไม่ผิดพลาด ข้าไว้ใจเจ้านะ”

เมื่อคุณหนูพูดเช่นนั้น ฉีฝูก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที และรีบพยักหน้ารับคำสั่ง

“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะเฝ้าดูพวกเขาจัดของที่ท่านเลือกทั้งหมด จะไม่ให้ผิดพลาดเลยแม้แต่อย่างเดียวเจ้าค่ะ”

“เยี่ยมมากฉีฝู เอาไว้เสร็จจากนี่แล้ว จะพาไปกินของอร่อย ๆ นะ”

“เจ้าค่ะ ท่านก็อย่าเดินไปไกลมากนักนะเจ้าคะ”

“ได้สิ ที่เหลือฝากเจ้าด้วยนะ”

หลังจากฝากเรื่องกับฉีฝูเสร็จแล้ว นางก็รีบเดินทางไปที่โรงรับฝากทรัพย์สินในตลาดมืดทันที ซึ่งที่นี่เป็นโรงรับฝากเงินและทรัพย์สินอื่นที่ไม่ใช่แค่เงินหรือทอง แต่ยังรวมไปถึงทรัพย์สิน จดหมาย รายงานลับ หรือแม้แต่ของผิดกฎหมายที่มาจากตลาดมืดด้านใน เป็นที่ที่พวกชาวยุทธ์มักจะเลือกใช้บริการ โดยใช้รหัสผ่าน ซึ่งเจ้าของเป็นผู้คิดขึ้นมาเอง เพื่อใช้เป็นรหัสไถ่ถอนทรัพย์สิน

หอเซียงหลิง

เมื่อนางเดินเข้าไปภายในร้าน บรรยากาศเดิม ๆ ก็ทำให้นางจดจำได้ทันที ทุกครั้งที่มาที่นี่ นางจะมาพร้อมกับแม่ทัพหลี่ จนนางได้รู้จักเถ้าแก่เติ้งเจา ซึ่งเป็นเจ้าของร้าน และเป็นเจ้าของครึ่งหนึ่งของตลาดมืดในเมืองหลวง

“เถ้าแก่เติ้ง ข้ามาไถ่ของ”

เถ้าแก่อายุมากแต่สายตายังเฉียบคม มองสตรีเสียงหวานที่เรียกเขา ซึ่งเถ้าแก่สูงวัยมั่นใจว่า เขาไม่เคยเห็นสตรีสูงศักดิ์ที่สวมผ้าคลุมผู้นี้มาก่อน

“เจ้าจะไถ่สิ่งใด”

“สูงดุจเมฆา เย็นกว่าวารี”

เมื่อนางเอ่ยประโยคแรก เถ้าแก่ก็นิ่งไปทันที และรีบหันไปตามลิ้นชัก ซึ่งใส่รายการทรัพย์สินที่ฝากเอาไว้ เมื่อดึงกระดาษออกมาจากในลิ้นชักที่คุ้นเคย เขาก็ตอบกลับไปทันที

“นทีไหลย้อนห้วงเวลา”

“พญาหงส์หวนคืนรังนิรันดร์”

เมื่อต่อประโยคกันจนจบ เถ้าแก่เจ้าของร้านก็อดถามออกมาไม่ได้ เพราะผู้ที่นำมาฝาก กับผู้ที่มาไถ่ถอน เขามั่นใจว่าเป็นคนละคนกันอย่างแน่นอน

“เหตุใดนางจึงส่งเจ้ามา ทำไมนางไม่มาด้วยตัวเอง”

“ท่านรู้กฎที่ตั้งดี นางไม่สามารถมาได้ ก็ให้ข้ามาแทน นางก็คือข้า และข้าก็คือนาง ท่านแค่ทำตามหน้าที่ก็พอ” 

เถ้าแก่ชั่งใจอยู่เล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทีของสตรีที่มาไถ่สินค้าคืน แต่เขามั่นใจว่ารหัสลับที่นางให้มาไม่ผิดแน่ เพียงแต่ว่าไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงเปลี่ยนคนมารับ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ซึ่งนี่เป็นกฎที่เขาตั้งขึ้นมา รหัสลับถูกต้อง ก็ส่งมอบทรัพย์สิน และจะไม่ถามให้มากความ

“แล้วครั้งนี้เจ้าจะไถ่ถอนเท่าใด”

“ทั้งหมดที่มีอยู่กับท่าน ข้าขอถอนออกไปทั้งหมด”

“ทั้งหมดเลยงั้นหรือ แน่ใจแล้วใช่หรือไม่”

“ข้าแน่ใจ”