Share

บทที่ 27.2 นางก็ยังเมิน

last update publish date: 2026-11-15 20:49:26

ราตรีมาเยือน สายลมด้านนอกส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญของผู้คนในยามค่ำคืน หิมะหลงฤดูโรยตัวล

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 27.2 นางก็ยังเมิน

    ราตรีมาเยือน สายลมด้านนอกส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญของผู้คนในยามค่ำคืน หิมะหลงฤดูโรยตัวลงมา จากเบาก็หนักขึ้นเรื่อย ๆบนชั้นสองของร้าน มู่หว่านอินห่มผ้าผืนหนาให้เสี่ยวเป่าที่หลับสนิทไปแล้ว รอยยิ้มจางปรากฏที่มุมปาก หญิงสาวลูบเรือนผมนุ่มของบุตรสาวเบา ๆ ทว่าเมื่อมองออกไปทางช่องหน้าต่างบานเล็กที่แง้มไว้ หัวใจกลับต้องหนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้งนางเห็นร่างสูงใหญ่ยังคงยืนต้านลมหนาวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ฝั่งตรงข้าม เกล็ดหิมะเริ่มจับตัวบนไหล่และผม องครักษ์ข้างกายพยายามนำเสื้อคลุมขนสัตว์ไปสวมให้ แต่เขากลับสะบัดมือปฏิเสธ‘ไร้สาระยิ่งนัก คิดว่าทำเช่นนี้แล้วหม่อมฉันจะสงสารหรือ’ มู่หว่านอินคิดในใจ หญิงสาวรีบเดินไปปิดหน้าต่าง ตัดขาดการมองเห็นเขาหนึ่งชั่วยาม[1]ต่อมา เสียงไม้กระแทกกันดังสะท้อนขึ้นมาตามช่องบันได ดึงมู่หว่านอินที่ยังไม่หลับใหลออกจากห้วงความคิด คิ้วเรียวสวยขมวดแน่น ลมพายุภายนอกพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนประตูหลังร้านดังกุกกัก คล้ายจะหลุดออก หญิงสาวเกรงว่าหากปล่อยไว้ พายุหิมะจะพัดเอาความเย็นเข้ามาจนทำให้บุตรสาวป่วยนางขยั

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 27.1 นางก็ยังเมิน

    กิจวัตรประจำวันดำเนินไปผ่านวันแล้ววันเล่า มู่หว่านอินยังคงหวาดระแวงกับเบาะแสที่เพิ่งได้ความมาเมื่อหลายวันก่อนหากแต่สิ่งที่รบกวนสายตาและสร้างความอึดอัดใจให้นางมากที่สุดก็คือขบวนเกวียนส่งของที่ยาวเหยียดอยู่หน้าร้าน ตั้งแต่ตื่นนอนจนกระทั่งตะวันตรงศีรษะ ชินอ๋องแห่งแคว้นต้าเซี่ยคอยยืนสั่งการข้ารับใช้ให้นำข้าวของมาวางให้ถึงหน้าร้านของนางไม่ขาดสายฉู่จินหยางรู้ว่ามู่หว่านอินเกลียดชังเขา แม้ช่วงนี้คือฤดูใบไม้ผลิ ทว่าอากาศชายแดนเหนือเริ่มเปลี่ยนทิศทาง จู่ ๆ ลมหนาวก็โหมกระหน่ำ สภาพอากาศนั้นเอาแน่เอานอนไม่ได้ ทำได้เพียงเตรียมตัวให้พร้อมเขาเกรงว่านางและลูกสาวจะต้องทนลำบากก้าวเท้าออกจากร้านไปจับจ่ายซื้อของข้างนอกให้เหน็ดเหนื่อย ไหนจะเสี่ยงสัมผัสความหนาว เขาจึงจัดการสั่งของเครื่องใช้และของกินทุกอย่างเท่าที่เมืองต่านหยางมี ส่งถึงหน้าร้านนางไม่หยุดหย่อน“ท่านแม่ ท่านพ่อ... เอ๊ย ท่านอ๋องซื้อของให้พวกเราเยอะแยะเลย”เสียงเล็กของเสี่ยวเป่าเอ่ยขึ้น เด็กหญิงสวมชุดกระโปรงสีแดงปักลวดลายดอกโบตั๋น ก่อนจะวิ่งไปเกาะขอบประตูหน้าร้าน มองข้าวของที่วางเรียงรายอย่างตื่นตาตื่นใจมู่หว่านอินมองตามลูกสาว แล้วก็ต้องถอน

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 26.2 แค่คนแปลกหน้า

    มู่หว่านอินมองยาในมือเขา แม้ในใจจะตั้งเกราะป้องกัน ทว่าร่างกายบุตรสาวสำคัญกว่า นางจึงอนุญาตฉู่จินหยางติดตามตนเข้าบ้านบนชั้นสอง คนเป็นแม่วางลูกไว้บนเตียงอย่างเบามือ คอยช่วยประคองเสี่ยวเป่านั่ง “เสี่ยวเป่าเด็กดี กินยาหน่อยนะลูก”ฉู่จินหยางเป็นคนป้อนยาเด็กหญิง เขาพยายามปลอบประโลมเสี่ยวเป่าไปด้วย เด็กกับยามักไม่ถูกกัน แต่หากไม่กิน พิษไข้ก็จะไม่หายเสี่ยวเป่าที่กำลังปวดหัวจากพิษไข้ ปรือตาขึ้นมองใบหน้าบุรุษตรงหน้า เด็กหญิงไม่ได้ปฏิเสธ อาจเพราะความอบอุ่นของเขาส่งผ่านมาถึงตน ฉู่จินหยางใช้ปากเป่าช้อนยาเบา ๆ ให้คลายความร้อน ป้อนเข้าปากเล็กทีละช้อนอย่างอดทนมู่หว่านอินมองภาพตรงหน้า อกข้างซ้ายบีบรัดอย่างรุนแรง ชาติก่อนเขาเคยเรียกเด็กคนนี้ว่ามารหัวขน แต่ยามนี้เขากลับป้อนยาอย่างใจเย็นเมื่อเสี่ยวเป่ากินยาจนหมดถ้วย เฟิ่งสุ่ยก็พาหมอตามเข้ามาถึงในห้อง หมอรีบเข้าไปจับชีพจรและตรวจดูอาการอย่างละเอียด โดยมีฉู่จินหยางนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง สายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับใบหน้าจิ้มลิ้มไม่คลาดสายตาแม้เพียงชั่วครู่“ทูลท่านอ๋อง เพียงแค่ต้องลมจนธาตุล

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 26.1 แค่คนแปลกหน้า

    มู่หว่านอินนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน นิ้วเรียวสวยลูบไล้ไปตามรอยอักษรสลักคำว่าเจียงอี้บนมีดสั้นอย่างพินิจพิเคราะห์รอยสลักบนมีดเล่มนี้มิใช่การสลักธรรมดา ทว่าเป็นวิธีการสลักเข้าเนื้อเหล็กเย็น ซึ่งเป็นภูมิปัญญาเฉพาะของกงปู้[1]แห่งแคว้นต้าเซี่ยเมื่อยี่สิบปีก่อนนึกย้อนไปถึงตอนที่เข้าเมืองหลวงพร้อมชินอ๋อง ตนเคยเห็นแผ่นป้ายไม้สลักอักษรเจียงอี้ซ่อนอยู่ใต้หมอนประทับของไทเฮา ยามนั้นนางมิใคร่จะใส่ใจ แต่วันนี้พอเห็นมีดสั้นสลักอักษรเจียงอี้ ก็อดสงสัยไม่ได้เหตุใดคนในมุมมืดที่อาจมีอดีตกับวังหลวง ถึงได้เพ่งเล็งสายเลือดที่เกิดจากชินอ๋อง?แววตาหญิงสาวเต็มไปด้วยความสงสัยมากมาย เรื่องนี้มีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา และนางไม่มีวันรอให้ภัยร้ายพุ่งเป้ามาถึงตัวเสี่ยวเป่าโดยไม่ทำอะไรเด็ดขาดครั้นจะขอความช่วยเหลือจากฉู่จินหยาง ชายผู้นั้นยังมีตราบาปติดตัว และนางยังแค้นเคืองเขาเกินกว่าจะเปิดโอกาสให้ก้าวเข้ามาในชีวิต ฉะนั้นนางขอเลือกสืบเองก่อน แต่หากศัตรูมีเบื้องหลังสูงส่งเกินกำลัง บางครั้งอาจต้องขอความช่วยเหลือมู่หว่านอินเขียนจดหมายด้วยรหัสลับที่นางกับหลาวเหวิน เถ้าแก่ร้านขายของเก่าในตลาดทิศตะวันออกใช้ติดต่อกัน หลาวเ

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 25.2 ทุกอย่างล้วนไร้ค่า

    มู่หว่านอินย่อตัวลง เอื้อมมือไปลูบแก้มกลมเหมือนซาลาเปา “เสี่ยวเป่า จำที่แม่เคยสอนได้หรือไม่ ของบางอย่าง เมื่อเราทำมันแตกหักไปแล้ว ต่อให้พยายามประสานอย่างไร มันก็ไม่มีวันกลับมารูปทรงเดิมได้อีก คนเราก็เช่นกัน เมื่อเคยเลือกที่จะทำร้ายและทอดทิ้งเราไปแล้ว ต่อให้วันนี้เขาจะกลับมาทำดีแค่ไหน มันก็สายเกินไป”เสี่ยวเป่าเอียงคอมองชินอ๋อง “เสี่ยวเป่ากับท่านแม่ไม่อยากได้อะไรจากท่านอ๋องอีกแล้ว”คำพูดที่ไร้ความแค้นเคือง ทว่าเต็มไปด้วยความตัดขาดจากบุตรสาวตัวน้อย เปรียบเสมือนคมดาบที่แทงเข้ากลางอกของฉู่จินหยาง“เสี่ยวเป่า พ่อขอโทษ...” ชายหนุ่มพึมพำเสียงสั่น แม้ลูกไม่ยอมรับ แต่น้ำตาของผู้เป็นพ่อก็ร่วงตกลงกระทบพื้นหินมู่หว่านอินไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดอะไรอีก นางจับจูงมือบุตรสาวเข้าด้านใน หมุนตัวปิดบานประตูไม้ลงอย่างรวดเร็วปัง...เสียงปิดประตูดังขึ้นพร้อมสลักที่ถูกลั่นลงอย่างแน่นหนาชายหนุ่มร่างสูงยังคงยืนนิ่งอยู่บนลานหินหน้าร้าน สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านร่างที่เริ่มสั่นด้วยพิษไข้จากอาการตรอมใจ มือสั่นเทาค่อย ๆ ก้มลงเก

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 25.1 ทุกอย่างล้วนไร้ค่า

    สายลมยามเช้าพัดผ่านถนนสายหลักของเมืองต่านหยาง นำพาเอากลิ่นหอมกรุ่นของดอกเหมยลอยอบอวลไปทั่วบริเวณมู่หว่านอินกำลังจัดเตรียมถาดไม้บรรจุพู่กันและแบบเรียนภาพวาดสำหรับเด็ก นางยิ้มเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของบุตรสาวดังมาจากชั้นบนทว่าเมื่อมองออกไปด้านนอก หญิงสาวก็อดหงุดหงิดงุ่นง่านในใจไม่ได้ ลานหินหน้าร้านที่เคยขรุขระและมีน้ำหิมะละลายขังจนเกือบเจิ่งนองเข้าประตู บัดนี้มีร่องระบายน้ำและแผ่นหินแผ่นเรียบถูกนำมาปูวางเรียงราย จุดประสงค์ก็คือไม่ให้เด็กที่เดินทางมาที่นี่ต้องลื่นไถลและตรงนั้น ชายหนุ่มร่างสูงกำลังแบกแผ่นหินก้อนใหญ่มาอย่างยากลำบาก เขาไม่ได้สั่งคนทำเพียงอย่างเดียว แต่เขาลงมือเองด้วยฉู่จินหยาง...ชินอ๋องสวมใส่ชุดผ้าป่านสีเข้มที่แทบจะกลมกลืนไปกับชาวบ้าน หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดซึมที่หน้าผาก ส่วนมือของเขาเปรอะเปื้อนคราบดินโคลน“ท่านอ๋อง” น้ำเสียงเย็นชาของมู่หว่านอินดังขึ้นเบา ๆ จากหน้าประตูร่างสูงที่กำลังจัดวางแผ่นหินพลันชะงัก ฉู่จินหยางหันกลับไปมองหญิงสาวดวงตาเป็นประกาย เขาลนลาน รีบเช็ดมือที่เต็มไปด้วยคราบโคลนเข้ากับเสื้อของตนเองอย่างลุกลี้ลุกลน แล้วก้าวไปหยุดตรงหน้านางโดยที่ยังไม่ก้าวเข้าไป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status