Semua Bab นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย: Bab 1 - Bab 10

มู่หว่านอินเคยเชื่อคนผู้หนึ่งสุดหัวใจ เชื่อว่าเขาจะพานางไปพบกับความสุขตลอดชีวิต ทว่าคนที่นางรัก กลับเป็นคนที่ทำให้นางเจ็บปวดที่สุด ตนรอคนรักมาสี่ปีแล้ว หวังว่าตอนเขากลับมาจะได้ใช้ชีวิตด้วยกัน หากแต่นางเพิ่งกระจ่างก็วันนี้ ความรู้สึกของคนเรามีวันแปรเปลี่ยน หรือบางครั้ง เขาอาจไม่เคยรักด้วยซ้ำ สามีที่นางมอบหัวใจทั้งดวงให้ หลังกลับจากรบกลับบอกนางว่าจะแต่งงานกับสตรีอื่น จากนั้นอีกฝ่ายกล่าวสิ่งใดต่อ นางก็ไม่รับรู้อีกแล้ว กระทั่งเขาออกไปจากบ้าน น้ำตาก็ไหลออกมาราวเขื่อนแตก “ต่านแม่” ท่านแม่ เสียงเล็กเรียกขานมารดาไม่ชัดถ้อยชัดคำนัก เด็กหญิงใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโต อายุราวสามปี เดินเชื่องช้าออกมาจากห้องนอน หลังจากแอบฟังมารดาพูดกับบิดาที่ตนไม่เคยได้พบ ก็พอทำให้ ‘เสี่ยวเป่า’ หัวใจแตกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี สิ่งที่เด็กหญิงคิดฝันจินตนาการไว้ หากท่านพ่อกลับมา ครอบครัวจะได้ใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข กินข้าวพร้อมหน้า ยิ้มและหัวเราะไปพร้อมกัน หากแต่ภาพที่เห็นกลับตรงกันข้าม เสี่ยวเป่าน้ำตาอาบแก้ม เด็กหญิงเดินไปนั่งข้างกายมารดา โผเข้ากอด

หลังทิ้งถ้อยคำใจร้ายและสายตาเหยียดหยามไว้ ฉู่จินหยางก็หมุนกายเดินออกจากเรือนไปโดยไม่หันกลับมามองอีกมู่หว่านอินยังคงนั่งค้างอยู่ในท่าเดิม แขนสองข้างกอดร่างเล็กที่สั่นสะท้านไม่หยุด หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลลงสู่บุตรสาว ความเจ็บปวดบีบรัดหัวใจจนแทบหายใจไม่ออกคำว่า ‘มารหัวขน’ จากปากชายผู้เป็นสามี ยิ่งกว่าดาบแหลมคมที่กรีดลงบนบาดแผลสดนางทุ่มเทรักด้วยหัวใจบริสุทธิ์ เฝ้ารอเขาร่วมสี่ปีด้วยความซื่อสัตย์ แต่สิ่งที่ได้รับตอบแทนกลับเป็นการหลอกลวง ที่ผ่านมาล้วนเป็นการหลอกลวงทั้งหมดยามนั้นเสี่ยวเป่าในอ้อมกอดตัวสั่นราวกับลูกนก เด็กหญิงซุกหน้าลงกับตักมารดาไม่ยอมเงยขึ้นมามองสิ่งใด มู่หว่านอินได้แต่ลูบแผ่นหลังบุตรสาวเบา ๆ พยายามกล้ำกลืนก้อนความเจ็บปวดลงคอนางไม่อาจลืมสายตาคมกริบคู่นั้นได้ สายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ ราวกับเห็นพวกตนเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งที่ไร้ค่า“ต่านแม่...” ท่านแม่เสียงเล็กเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ร่างกายของเสี่ยวเป่ายังคงสั่นสะท้าน“แม่อยู่นี่แล้วลูก ไม่ต้องกลัวนะ” มู่หว่านอินปลอบลูก แม้ตนเองกำลังย่ำแย่มากก็ตามวันต่อมา เสียงประตูเรือนหลังเล็กถูกเปิดออก ผู้ที่ก้าวเข้ามาคือสาวรับใช้นาม ‘หนิงหน

มู่หว่านอินนั่งอยู่บนเรือท่ามกลางแม่น้ำที่ไร้ขอบเขต รอบข้างเต็มไปด้วยหมอกหนาทึบ ปกคลุมผิวน้ำจนมองไม่เห็นฝั่ง ตรงหัวเรือมีหญิงชราคนหนึ่ง อีกฝ่ายกำลังก้มหน้าก้มตาพายเรือไปข้างหน้าเชื่องช้า ท่วงท่าสงบนิ่งราวกับทำสิ่งนี้มานานแล้วมู่หว่านอินก้มลงมองมือของตนเอง ร่างกายนางในยามนี้โปร่งแสง ความทรงจำสุดท้ายก่อนสติจะดับสูญย้อนกลับเข้ามาในหัว ภาพศพเสี่ยวเป่าที่แขวนอยู่ใต้ต้นไม้ กลิ่นคาวเลือดที่นางกระอักออกมาจากอก ความเจ็บปวดที่ฉีกกระชากหัวใจจนแหลกสลาย ทุกอย่างยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ“ข้าตายแล้วหรือ”“ใช่แล้ว เจ้าตายแล้ว” หญิงชราที่หัวเรือเอ่ยตอบโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง “สายน้ำที่เรือลำนี้กำลังแล่นผ่านคือแม่น้ำลืมเลือน สุดสายน้ำ ยายแก่เช่นข้าจะส่งเจ้าไปข้ามสะพานไน่เหอ เพื่อดื่มน้ำแกงลืมเลือน ตัดขาดพันธะในชาติภพเก่า แล้วจะได้ไปเกิดใหม่”“เกิดใหม่หรือ” มู่หว่านอินพึมพำกับตนเอง น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาที่ขอบตา เมื่อนึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้มของเสี่ยวเป่า “ข้าไม่อยากไปเกิดใหม่”ยายเมิ่งชะงักมือเล็กน้อย เรือไม้หยุดโคลงเคลงไปชั่วขณะ ก่อนที่หญิงชราจะค่อย ๆ หันไปหาสตรีแซ่มู่ มนุษย์ทุกคนที่ผ่านแม่น้ำสายนี้ล้วนอ

ทว่ามู่หว่านอินไม่ถาม นางยิ้มเยาะให้กับความโง่งมของตนเองในอดีต แล้วกลืนก้อนความเจ็บปวดลงคอไป พลางจ้องลึกนัยน์ตาคมกริบตรงหน้า ฉู่จินหยางในวันนี้กับหลายปีก่อนคือคนละคน แม้แต่แววตาที่เคยมองมาด้วยความรัก ก็ไม่มีอีกแล้ว “แต่ในฐานะที่เราเคยอยู่ด้วยกัน พรุ่งนี้ข้าจะมารับเจ้าเข้าจวน” กล่าวเพียงเท่านี้ ฉู่จินหยางก็สะบัดแขนเสื้อ เดินออกจากบ้านหลังเล็กโดยไม่หันกลับมามองนางอีก ทุกอย่างดำเนินไปเหมือนชาติก่อน ยกเว้นเรื่องที่นางพาลูกไปซ่อนไว้ ฉะนั้นเสี่ยวเป่าก็ไม่ต้องรับรู้ว่ามีบิดาชั่วช้าสารเลวเพียงใด เช่นนั้นจุดจบของบุตรสาวย่อมเปลี่ยนไปด้วย มู่หว่านอินยืนนิ่ง มองแผ่นหลังกว้างของฉู่จินหยางที่ลับหายไปจากสายตา ท่ามกลางความเงียบสงบของบ้านหลังเล็กที่เคยเต็มไปด้วยความทรงจำหวานชื่น บัดนี้เหลือเพียงความเย็นยะเยือกในหัวใจเมื่อแน่ใจว่าฉู่จินหยางและคนของเขาออกจากบริเวณบ้านไปหมดแล้ว มู่หว่านอินจึงรีบเดินลัดเลาะกลับไปยังบ้านของสองสามีภรรยาชาวบ้านอีกครั้งเพื่อดูให้แน่ใจว่าบุตรสาวยังปลอดภัยเสี่ยวเป่ากำลังนั่งเล่นตุ๊กตาผ้าเก่า ๆ อยู่อย่างเรียบร้อย ยามเห็นมารดาเดิน

บริเวณใกล้หน้าประตูใหญ่จวนชินอ๋อง ขันทีผู้เชิญราชโองการชูม้วนผ้าไหมสีทองผืนใหญ่ขึ้นเหนือศีรษะ รัศมีความสูงศักดิ์ซึ่งเป็นตัวแทนของจักรพรรดิแผ่ขยายไปทั่วบริเวณฉู่จินหยางก้าวออกมาอย่างจำใจ เขาย่อกายลงคุกเข่า ชายเสื้อตัวยาวสีเข้มตกลงบนพื้น นัยน์ตาคมกริบจ้องมองม้วนผ้าไหมสีทองในมือขันทีสลับกับร่างของสตรีที่ก้าวลงมาจากรถม้าวังหลวงอย่างเชื่องช้ามู่หว่านอิน...สตรีที่เขาคิดว่าจะนำนางเข้าจวนมาอยู่ในฐานะอนุภรรยา บัดนี้กลับสวมเสื้อผ้าไหมเนื้อดี ผมที่เคยเกล้าอย่างเรียบง่ายถูกประดับด้วยเครื่องประดับสีทอง สะท้อนแสงแดดยามเย็นดวงตาทั้งสองคู่ประสานกัน แววตาฉู่จินหยางเต็มไปด้วยความสับสน ขณะที่สายตาของมู่หว่านอินกลับมองเขาอย่างคนเหนือกว่า“ชินอ๋องรับราชโองการ” ขันทีประกาศเสียงดังฟังชัดขันทีคลายม้วนราชโองการออกช้า ๆ ก่อนจะอ่านข้อความอย่างชัดถ้อยชัดคำ “สตรีนามมู่หว่านอิน เป็นผู้มีความซื่อสัตย์เปี่ยมด้วยคุณธรรม เป็นที่ต้องพระทัยของไทเฮา จึงโปรดรับเป็นองค์หญิงบุญธรรมแห่งไทเฮา มีศักดิ์และสิทธิ์ในราชวงศ์ต้าเซี่ยทุกประการ และขอพระราชทานสมรสให้ชินอ๋อง อภิเษกสมรสกับองค์หญิงบุญธรรม กำหนดวันอภิเษกสมรสในอีกเจ็ดว