การตัดสินใจของนางร้าย ( Part 1 )

จวนสกุลซู

หลังจากที่ซูจินหลิงจดจำช่วงเวลาที่นางเพิ่งย้อนเวลากลับมาได้ นางก็ยิ่งมั่นใจว่าเซียวเหวินอวี่ยังคงมีใจให้นางเหมือนในชาติก่อนไม่ผิดแน่ บางทีที่เขาแสดงท่าทางเย็นชาและพูดจาไม่ดีใส่นาง อาจเป็นเพราะนิสัยของเขาเป็นเช่นนั้นก็ได้

และเพื่อต้องการถามความจริงจากปากของเขา ว่าเขายังรักนางอยู่หรือไม่ นางจึงตัดสินใจจะเดินทางไปหาเขาที่ชายแดน ดังนั้นนางจึงอาศัยข่าวลือเสื่อมเสียของตนเองมากล่าวอ้างเพื่อให้บิดามารดายอมอนุญาตให้นางออกนอกจวน

“ท่านพ่อ ท่านแม่ หลายวันมานี้ข่าวลือเสียหายของข้าแพร่กระจายออกไปไม่หยุดเลย ข้าไม่มีหน้าจะออกไปพบผู้ใดอีกแล้ว”

“โถ่ หลิงเอ๋อร์ลูกแม่ เจ้าคงจะคิดมากน่าดู ร่างกายถึงได้ผ่ายผอมลงมากขนาดนี้”

ซูฮูหยินเห็นร่างกายซูบผอมราวกับตรอมใจของบุตรสาว ภายในใจก็เป็นกังวลไม่น้อย แต่หารู้ไม่ว่ากว่าที่ซูจินหลิงจะทำให้ตนเองอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้ นางต้องใช้ความพยายามมากขนาดไหน

“เพราะข่าวลือด้านนอก ข้าถึงได้มีสภาพเป็นเช่นนี้ หากว่าข้าจะขออนุญาตพวกท่านออกไปอยู่ที่วัดประจำตระกูลสักระยะ เพื่อให้จิตใจสงบลง พวกท่านจะอนุญาตหรือไม่เจ้าคะ”

ซูจินหลิงพยายามทำหน้าตาให้ตนเองดูหน้าสงสารถึงที่สุด แต่กระนั้นเจ้ากรมซูก็ยังต้องคิดแล้วคิดอีก

“เจ้าจะไปอยู่ที่นั่นคนเดียวได้อย่างไร เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ พ่อจะให้แม่ของเจ้าไปอยู่เป็นเพื่อน”

ซูฮูหยินได้ยินสามีเอ่ยบอกเช่นนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย ทว่าซูจินหลิงรีบเอ่ยคัดค้านทันที เพราะหากมารดาติดตามไปด้วย นางจะหลบหนีไปหาเซียวเหวินอวี่ที่ชายแดนได้อย่างไรเล่า

แบบนี้ก็ผิดแผนหมดนะสิ…

“มะ...ไม่ได้เจ้าค่ะ!”

“ทำไมจะไม่ได้กัน?”

“คือ...เอ่อ...จริงสิ ช่วงนี้ท่านย่าไม่ค่อยสบาย ท่านแม่คอยดูแลนางอยู่ที่จวนจะดีกว่านะเจ้าคะ อีกอย่างการเดินทางไปที่วัดประจำตระกูลก็หาได้สะดวกสบายนัก ข้าไม่อยากให้ท่านแม่ต้องไปลำบากเพราะข้า”

ซูจินหลิงถึงขั้นหยิบยกอาการเจ็บป่วยของท่านย่ามาเอ่ยอ้าง เพราะก่อนหน้านี้นางมักจะได้ยินท่านย่าบ่นให้ฟังอยู่บ่อยๆ ว่าเจ็บตรงนู้นตรงนี้เพื่อให้นางไปดูแล ทว่าคนที่ถูกพาดพิงกลับเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางแข็งแรง ผิดกับที่ซูจินหลิงเอ่ยมาเมื่อสักครู่อย่างสิ้นเชิง

“ข้าเนี่ยนะหรือเจ็บป่วย ยัยหนู เจ้าคิดมากไปแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าซูโบกไม้เท้าไปมา เพื่อแสดงให้เห็นว่าร่างกายของตนยังแข็งแรงดี ไม่มีส่วนไหนเจ็บป่วยให้หลานสาวต้องเป็นกังวล

ซูจินหลิงเห็นท่าว่าแผนการคราวนี้คงล่มแน่ๆ นางจึงตัดสินใจหาคนอื่นที่มิใช่มารดา ในตอนนั้น นางก็นึกถึงคนผู้หนึ่งซึ่งในชาติก่อนนางเกลียดชังมากๆ ทว่าชาตินี้นางจะไม่ทำผิดต่ออีกฝ่ายอีกแล้ว

“เอาเช่นนี้ดีกว่าเจ้าค่ะ ข้าจะให้จินเหยาไปอยู่ที่วัดเป็นเพื่อนข้าเอง ท่านพ่อ ท่านแม่และท่านย่าก็จะสบายใจได้แล้วใช่หรือไม่”

เจ้ากรมซูได้ยินบุตรสาวเอ่ยบอกเช่นนั้นก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซูจินเหยาบุตรสาวคนรองผู้นี้ของเขา แม้จะเกิดจากอนุภรรยา ทว่านางก็เป็นคนสงบเสงี่ยมเจียมตน บางทีนางอาจช่วยให้จิตใจของซูจินหลิงสงบลงได้

“เอาเช่นนั้นก็ได้ พ่อจะให้จินเหยาไปอยู่ที่วัดเป็นเพื่อนเจ้า”

เมื่อได้รับคำอนุญาต ซูจินหลิงจึงเผยรอยยิ้มกว้างออกมาอย่างปิดไม่มิด ทว่าภายในใจกำลังครุ่นคิดหาทางทำให้ซูจินเหยาไม่นำเรื่องที่นางจะแอบหนีไปชายแดนมารายงานบิดา

สงสัยนางคงต้องติดสินบนอีกฝ่ายแล้ว…