ความทรงจําของนางร้าย ( Part 2 )

อีกด้านหนึ่ง เซียวเหวินอวี่กำลังเดินทางกลับชายแดน ขณะกำลังควบขี่อาชาไปตามเส้นทางอันคุ้นเคย รองแม่ทัพโจวก็เข้ามาพูดคุยบางอย่างกับเขา “ท่านแม่ทัพ ท่านเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร เหตุใดถึงได้ปฏิเสธการแต่งงานกับคุณหนูใหญ่ซู”

รองแม่ทัพโจวหรือ โจวหมิงหยาง รู้สึกขัดใจยิ่งนักที่ท่านแม่ทัพเซียวปฏิเสธการแต่งงานกับคุณหนูใหญ่สกุลซู ทั้งๆ ที่มีโอกาสแล้วแท้ๆ

แม้นางจะส่งหนังสือถอนหมั้นไปให้เขาเมื่อครึ่งปีก่อน แต่สาเหตุที่ทำให้เซียวเหวินอวี่เดินทางมาที่เมืองหลวงในครั้งนี้ก็เป็นเพราะต้องการขอโอกาสจากนางอีกรอบมิใช่หรือ และเมื่อได้รับโอกาสอีกครั้ง ทว่าเขากลับทิ้งโอกาสนั้นไป ช่างเป็นบุรุษที่คาดเดาจิตใจได้ยากจริงๆ

“เหตุใดข้าต้องแต่งงานกับนาง ในเมื่อนางไม่ได้รักข้า ที่นางอยากให้ข้ารับผิดชอบ เพราะนางแค่กังวลห่วงว่าชื่อเสียงของตนเองจะเสื่อมเสียก็เท่านั้น”

เซียวเหวินอวี่เอ่ยออกมาราวกับไม่ได้ใส่ใจ เพราะเขารู้ดีว่าในหัวใจของซูจินหลิงไม่เคยมีเขา ส่วนสาเหตุที่นางอยากให้เขาแต่งงานกับนาง หากมิใช่นางกลัวว่าชื่อเสียงของตนเองจะเสื่อมเสีย ชาตินี้นางคงไม่เอ่ยเช่นนั้นกับเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ยินดีที่จะแต่งงานกับนาง

เพราะเขาอยากให้นางแต่งงานกับเขาด้วยความรักมากกว่าการฝืนใจ…

โจวหมิงหยางได้ยินคำพูดของเซียวเหวินอวี่ก็ได้แต่ส่ายศีรษะไปมาด้วยความเหนื่อยใจ จากนั้นจึงเอ่ยว่า “ถึงนางจะไม่ได้รักท่าน แต่ท่านรักนางมิใช่หรือ”

“…”

หลังจากที่โจวหมิงหยางเอ่ยคำพูดนั้นออกมา เซียวเหวินอวี่ก็นิ่งค้างไปชั่วขณะ เพราะเขาปฏิเสธความรู้สึกที่มีต่อซูจินหลิงไม่ได้จริงๆ

เขารักนางอย่างนั้นหรือ?

โจวหมิงหยางเห็นท่าทางเช่นนั้นของท่านแม่ทัพเซียว เขาจึงเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา กล่าวว่า “นิ่งแบบนี้ แสดงว่าข้าพูดถูก ท่านรักคุณหนูใหญ่สกุลซูจริงๆ”

แม้ภายในใจจะมีความรู้สึกเช่นนั้นต่อซูจินหลิงจริงๆ ทว่าเซียวเหวินอวี่กลับพูดสิ่งที่อยู่ตรงกันข้ามออกมา

“มะ…ไม่ใช่เสียหน่อย ข้าไม่ได้รักนาง เจ้าอย่าได้พูดจาพล่อยๆ ออกมาเด็ดขาด”

เมื่อเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของท่านแม่ทัพเซียว โจวหมิงหยางก็มองออกจนทะลุปรุโปร่งแล้ว ว่าท่านแม่ทัพเป็นคนที่ปากไม่ตรงกับใจ หากเขาไม่ได้รักซูจินหลิง เขาจะคอยติดตามนางอยู่ตลอดไปทำไม แม้จะต้องไปประจำการอยู่ที่ชายแดน แต่เขาก็มักจะหาเรื่องเดินทางมาที่เมืองหลวงเพื่อพบนางอยู่บ่อยครั้ง

และทุกครั้งเขาก็มักจะคอยติดตามมองนางอยู่ห่างๆ ไม่เคยแสดงตัวให้นางเห็น ทว่าครั้งนี้หลังจากที่เห็นว่านางตกน้ำ เขาก็รีบพุ่งตัวลงไปช่วยนางอย่างไม่คิดชีวิต

การกระทำเช่นนี้ หากไม่เรียกว่ารัก แล้วจะให้เรียกว่าอะไร?

แต่ในเมื่อเขาเป็นคนปากแข็ง เช่นนั้นก็คงต้องรอให้เสียนางไปก่อน เขาถึงจะยอมรับหัวใจตนเอง

“ในเมื่อท่านแม่ทัพบอกว่าไม่ได้รักนาง เช่นนั้นก็น่าเสียดาย เพราะในงานเลี้ยงเมื่อคืน ข้าเห็นบุรุษรูปงามมองคุณหนูใหญ่ซูด้วยความสนใจอยู่หลายคน”

โจวหมิงหยางเอ่ยขึ้นลอยๆ จากนั้นจึงควบอาชาจากไปทันที ทว่าคำพูดของเขากระตุ้นความอยากรู้ของท่านแม่ทัพได้เป็นอย่างดี เซียวเหวินอวี่จึงรีบควบอาชาตามรองแม่ทัพคนสนิทไป ก่อนน้ำเสียงดุดันจะเอ่ยถาม

“บุรุษรูปงามที่เจ้าหมายถึงเป็นใคร?”

“ท่านไม่ได้รักคุณหนูใหญ่ซูมิใช่หรือ จะอยากรู้เรื่องพวกนี้ไปทำไมกันเล่า”

“โจวหมิงหยาง! เจ้าไม่อยากมีชีวิตกลับไปถึงชายแดนใช่หรือไม่!”