เข้าสู่ระบบกงหมิงเหยี่ยนกวาดสายตามองคนเหล่านั้นด้วยความเอือมระอา เขาขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าคนเหล่านี้จะเป็นคนในหมู่บ้านที่เขาต้องดูแล แต่กงหมิงเหยี่ยนย่อมไม่อาจปล่อยให้คนหน้าหนามาชุบมือเปิบเนื้อสัตว์เหล่านี้ไปได้เป็นอันขาด อีกทั้งเขายังได้บอกกล่าวเอาไว้ก่อนหน้าแล้ว หากเขากลับคำที่หลัง ชาวบ้านที่เห
บทที่ 70ความวุ่นวายตอนแบ่งเนื้อและแผนร้ายของบ้านเติ้ง “เย้! หนูรักแม่ที่สุดเลยค่ะ แล้วก็รักป้าสะใภ้กับทุกคนมากที่สุดเหมือนกัน” เด็กหญิงชูมือทั้งสองข้างขึ้นพลางวิ่งวนรอบตัวแม่และป้าสะใภ้ด้วยความดีใจ ก่อนที่เธอจะถูกผู้เป็นแม่อุ้มขึ้นมากอดเอาไว้ เด็กน้อยจึงยกมือเล็กๆ ขึ้นคล้องคอผู้เป็นแม่ แล้วซบใ
‘ครั้งหน้าฉันต้องไม่พลาดเด็ดขาด’ “แล้วนี่พวกลูกจะทำยังไงกับของพวกนี้กัน” กงหมิงเหยี่ยนเอ่ยถามลูกชายและคนอื่นๆ “หรือว่าพวกเราจะเก็บของทำอาหารฉลองเทศกาลปีใหม่ทีเดียวเลย” “พ่อครับ นอกจากสัตว์ป่าและของพวกนี้แล้ว พวกเรายังเจอหมูป่าตัวใหญ่อีกด้วย แต่พวกเราตกลงกันแล้ว ว่าจะแบ่งหมูป่าตัวนั้นให้ชาว
บทที่ 69รอยยิ้มในวันสิ้นปี “ตู้จิ้งฮวา ตู้เฟิง เมิ่งอี้หลัน จางจิ้งอี้ มู่เทียนเป่า พวกคุณต้องการหาเรื่องเด็กๆ อย่างนั้นเหรอ!” หลังจากกงหมิงเหยี่ยนได้ยินชาวบ้านเดินเข้ามาบอกว่ามีชาวบ้านบางคนกำลังหาเรื่องกลุ่มของลูกชายตัวเอง พร้อมบอกเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้ฟัง เขาก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจชาวบ้านเ
“แหม โม่จือ ป้าก็แค่ไม่เคยเห็นไข่ไก่ป่าฟองใหญ่แบบนี้มาก่อน ก็เลยอยากจะหยิบมาดูให้ชัดๆ ถึงยังไงพวกเราก็เป็นคนในหมู่บ้านเดียวกันนะ ทำแบบนี้ไม่รู้จักเคารพผู้อาวุโสเสียเลย ถ้าคนนอกมาเห็นเข้า เขาจะหาว่าพวกเธอไม่มีมารยาทเอานะ” แววตาของตู้จิ้งฮวายังคงจ้องมองไปที่ตะกร้าของกงโม่จืออย่างไม่กะพริบตา ถึงแม
บทที่ 68เผชิญหน้ากับชาวบ้านขี้อิจฉา “ฉันกับรุ่ยหลินกินซาลาเปาเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ แล้วพวกคุณสามคนล่ะคะ” ฉู่เถิงเยว่ส่งยิ้มกว้างให้สามีอีกครั้ง พร้อมหยิบไข่ไก่ป่านำไปวางใส่ลงในตะกร้าของอีกฝาย เพราะรู้ดีว่าเป็นความต้องการของสามีเธอ ที่ไม่อยากให้เธอแบกตะกร้าหนักจนเกินไป ความเอาใจใส่เล็กๆ น้อยๆ นี้







