LOGINใบหน้าคมสันโน้มเข้าแนบข้างแก้มที่ชุ่มโลหิต แววตาบิดเบี้ยวเย็นเยียบชวนสะพรึง กระบี่คมกริบในมือถูกยกขึ้นช้าๆ ปลายคมเหล็กจ่อแนบลำคอของเซี่ยหรงเฉินอย่างเหี้ยมเกรียม “นี่คือหลุมศพที่ข้าตระเตรียมไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะ” หวังมู่หานเอ่ยเสียงเย็น พลางปรายตามองหลุมเบื้องล่าง “ลองดูสิ…พอใจหรือไม่ เซี่ยหรงเฉิน” “
หวังมู่หานพยุงร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้ฟู่เฉิงเทียน ภายในตำหนักอันเงียบสงัด เงาร่างสูงสง่าของโอรสสวรรค์ประทับยืนหันหลังอยู่หลังฉากกั้นอย่างนิ่งสงบ “ฝ่าบาท กระหม่อมไร้ความสามารถสมควรตายพะย่ะค่ะ ที่ทำงานพลาดพลั้งปล่อยให้องค์ชายตัวประกันผู้นั้นหนีรอดไปได้” สิ้นคำรายงานว่าเ
“หึๆๆ …” หวังมู่หานหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน “ดูท่าว่าจะไม่ต้องใจเจ้า แต่ถึงอย่างไร…เจ้าก็ต้องนอนอยู่ในหลุมนี้” เขาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาฉายแวววิปลาส “น่าเสียดายนัก…ศพของเจ้าคงไร้ศีรษะ” “ฮ่าๆๆๆ!” หวังมู่หานแหงนหน้าหัวเราะลั่นดุจคนเสียสติ เสียงหัวเราะแหลมแสบแทรกความมืดแห่งราตรี ฟึ่บ!เขาผลั
องค์ชายใหญ่เซี่ยหรงเฉินถูกเหล่าองครักษ์หลวงของฮ่องเต้ฟู่เฉิงเทียนคุมตัวมายังสุสานร้างอันห่างไกลผู้คน ราตรีกาลมืดมิดไร้แสงอันใด เว้นเพียงจันทราเด่นดวงที่สาดประกายซีดเย็นลงเหนือผืนพิภพอันเงียบงัน ทั่วบริเวณรายล้อมด้วยหลุมศพไร้ญาติพี่น้อง ป้ายวิญญาณผุพังเอนล้ม เนินดินฝังร่างผู้ตายทอดยาวซ้อนทับกันนับม
ครั้นสิ้นพระสุรเสียงนั้น ฮ่องเต้ฟู่เฉิงเทียนเสด็จลุกขึ้นจากบัลลังก์อย่างเชื่องช้า ฝีพระบาทหนักแน่นก้าวตรงมายังร่างองค์ชายตัวประกัน ผู้คุกเข่าก้มต่ำอยู่เบื้องพระพักตร์ “ข้าจักสรรหาพระสวามีผู้สมน้ำสมเนื้อให้นาง” พระสุรเสียงเยียบเย็นดุจคมเหมันต์กรีดกระดูก “ส่วนเจ้า…หมดวาสนาจะอยู่ต่อ เพื่อให้เยียนหลัว
ณ.ตำหนักเทียนหมิง ปึก! ร่างนั้นคุกเข่าลงกับพื้นศิลาเพราะแรงกระแทกจากปลายดาบองครักษ์หลวง ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับเงยขึ้นอย่างองอาจ สบพระเนตรล้ำลึกของฮ่องเต้ฟู่เฉิงเทียนนิ่งมั่น ไร้แววสยบยอม “อยู่ต่อหน้าข้า เจ้ายังไม่คิดจะคุกเข่าอีกหรือ เซี่ยหรงเฉิน” สุรเสียงสงบราบเรียบเอื้อนเอ่ยอย่างเชื่องช้า แผ่วเย







