หวนกลับมาเป็นสะใภ้แสนร้ายในยุค80ฉันจะสั่งสอนบ้านสามีเอง!

”ที่รัก ไม่เป็นไร ผมกอดคุณเอาไว้แบบนี้ คุณต้องมีชีวิตรอดต่อไปนะ!!“ เสียงแหบแห้งของสามีคู่ทุกข์คู่ยากดังอยู่ข้างหู ร่างผอมบางของสตรีอายุแค่50ปี แต่ร่างกายทรุดโทรมเหมือนคนวัย60ปีกำลังตัวสั่นงั้นงก

”น้องชายของคุณ จะไม่…ให้เราเข้าไปจริงๆงั้นหรือคะ“ น้ำตาหยดนึงล่วงลงบนหลังมือเธอ นั่นคือคำตอบแล้วว่ามันเป็นดั่งที่เธอพูด

”ทั้งๆที่เรา…ช่วยพวกเขามาขนาดนี้!!“ ความเจ็บแค้นเกิดขึ้นภายในใจ เสียงสะอื้นไห้ของเจี่ยสวี่สามีของเธอบ่งบอกว่าเขาเจ็บปวดไม่ต่างกัน!!

”ซูเจียง ผมขอโทษ ผมขอโทษที่พาคุณมาเจอความใจร้ายของครอบครัวผม ขอโทษจริงๆ“ น้ำอุ่นในกระบอกเก็บความเย็นอึกสุดท้ายเขาป้อนให้เธอพร้อมน้ำตา แต่สุดท้ายร่างสองร่างที่ทนความหนาวไม่ไหว หยุดหายใจไปพร้อมๆกันท่ามกลางหิมะ หน้าบ้านที่แสนอบอุ่นขอบน้องๆของสามี!!

ปึ่ง!!

”เฮือก!!“ แรงทุบโต๊ะทำเธอสะดุ้งจนตัวโยน

“ว่ายังไง? น้องสามีแกต้องจ่ายค่าเทอม!!” เสียงแม่สามีดังลั่นบ้าน ซูเจียงกวาดตามองรอบๆ ก่อนจะหยุดที่สมาชิกด้านหน้ากว่า5คน คนที่ปล่อยให้เธอตายอย่างทรมานเมื่อชาติที่แล้ว!! นึกได้ทันทีว่านี่เธอได้กลับมาเกิดใหม่แล้วงั้นหรือ!!

“อันอวี๋เป็นลูกชายหนู…งั้นหรอคะ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หนูคลอดเขามาและต้องมาเลี้ยงเขาหน่ะ ไม่ใช่ว่า…การศึกษาของลูกคนเป็นพ่อแม่ต้องจัดการหรือไง!!” มุมปากอวบอิ่มบิดยิ้มขึ้นอย่างเย็นชา มองหน้าทุกคนที่ตอนนี้วางสีหน้าไม่ถูก

“แก!! แกว่ายังไงนะ!! นังซูเจียง! แกเป็นลูกสะใภ้มีสิทธิ์อะไรมาพูดกับฉันแบบนี้!!” หญิงสูงวัยยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าเธออย่างโกรธจัด

“พี่สะใภ้ พี่พูดแบบนี้กับแม่ได้ยังไงกัน!! หลายปีมานี้พี่เจี่ยสวี่จัดการค่าใช้จ่ายในบ้านให้พวกเรามาตลอดนะ!!“ น้องชายคนรองที่สวมเสื้อผ้าเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อผ้าหนาที่ดูใหม่เอี่ยม ใบหน้าสะอาดสะอ้านไร้ฝ่าแดด กางเกงแสล็คที่เธอมันใจว่ามันต้องราคาไม่น้อย ล้วนอยู่บนตัวของโม่อันอวี๋

เด็กหนุ่มที่เติบโตมาด้วยเงินของพี่ชาย รีบประคองคนเป็นแม่ที่คล้ายจะเป็นลมให้นั่งลง ส่วนตัวเขานั้นเอ่ยต่อว่าเธอคล้ายกับว่าเธอเป็นเพียงคนอาศัยที่ไม่มีสิทธิ์มีเสียงในบ้านหลังนี้!!

”แล้วตอนนี้เขาจัดการได้ไหมหล่ะ!!“ สายตาของเธอมองคนบ้านสามีเหมือนมดปลวก

ก่อนจะเบนสายตาไปยังเตียงนอนแบบไม้ที่มีผ้าห่มเก่าๆปูพื้นแทนฟูกนอน ด้านข้างมีขวดน้ำร้อนสีซีดตั้งเอาไว้พร้อมยาแก้ปวดที่เป็นสมุนไพรบ้านๆ และป่านนี้มันคงเย็นเฉียบไปแล้ว

บนเตียงมีสามีเธอนอนหลับด้วยฤทธิ์ยาที่หมออนามัยสั่งให้กิน ขาของเขามีผ้าพันแผลพันเอาไว้อย่างลวกๆ

”ถึงเจี่ยสวี่จะบาดเจ็บแต่เงินที่เขาทำงานมันก็ต้องได้“ พ่อสามีที่นั่งสูบยาเส้นเอ่ยเหมือนลำคาญใจ

”ไม่ได้หรอกค่ะ หัวหน้าจ่ายค่ารักษาให้ในส่วนนี้ก็ต้องคืนเขา แล้วเมื่อ3วันก่อนถ้าหนูจำไม่ผิด แม่ไม่ได้พึ่งให้น้องสามมาขอเงินไปซื้อดินสอกับกระดาษหรอคะ เราก็ให้ไปตั้ง5เหมา นั่นซื้อดินสอได้ถึง20แท่งเลยนะคะ“ เธอมองพวกเขาตาแป๋ว

ในใจจดจำเรื่องในชาติก่อนได้ทั้งหมด เธอจะคิดบัญชีทีละคน ตอนนี้ต้องรอให้สามีฟื้นก่อน เธอจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังและหากว่าเขายังยืนยันจะช่วยคนบ้านโม่ เธอจะเป็นคนไปเอง!!

”แกให้ไอ้สามมาเอาเงินไปก่อนหน้านี้แล้วหรอนังแก่“ พ่อสามีอย่างโม่เหลี่ยงชุนลุกขึ้นชี้หน้าคนเป็นภรรยาที่ได้ยินเสียงตวาดของสามีอารมณ์ร้ายก็ตัวสั่น เหวินเหยาไม่คิดว่าลูกสะใภ้ที่เคยเรียบร้อย และว่าง่ายจะพูดความลับของเธอออกมา

”แม่ก็บอกพ่อสิคะ เมื่อ3วันก่อนหน่ะเอาไปแค่5เหมา แต่เมื่อตอนที่พี่เจี่ยสวี่เงินออก แม่มาลักเงินในบ้านนี้ไป2หยวน!!“