LOGIN“หลิวหยาง ท่านไหวแน่นะ เดินดี ๆ เล่า” เย่วชิงมองเขาด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าร่างสูงลุกขึ้นแล้วเซเล็กน้อย “เย่วชิง ไม่ต้องห่วงข้า ข้ายังพอไหว เดี๋ยวข้ามา” หลิวหยางส่งยิ้มให้นาง ก่อนเดินออกจากงานไป “ข้าฝากเย่วชิงด้วย ใต้เท้าหวัง” “ได้ ท่านไปเถอะ” เมื่อกลับถึงห้อง หลิวหยางจึงสั่งให้มู่ไ
บุรุษทั้งสองยังคงนั่งดื่มสุรากันต่อไป พร้อมกับแย่งกันคีบอาหารให้เฟยหลิงไม่หยุด แม้จะยังไม่ลืมตักอาหารใส่จานให้เย่วชิงด้วยเช่นกัน เฟยหลิงสังเกตเห็นสีหน้าที่ค่อยๆ หม่นลงของเย่วชิงแล้วก็อดสงสารไม่ได้ นางจึงตัดสินใจหาโอกาสแยกตัวออกมา ปล่อยให้พระเอก นางเอก และพระรองได้อยู่ด้วยกันเสียที เนื้อหาในนิยาย
“เอาล่ะทุกท่าน ข้าขอบใจสำหรับของขวัญและคำอวยพรของทุกคนมาก ก่อนกลับก็ดื่มสังสรรค์กันให้เต็มที่เถิด” “ขอรับฮูหยินผู้เฒ่า ขอให้ท่านสุขภาพแข็งแรง อายุยืนยาวขอรับ” ท่ามกลางบรรยากาศครึกครื้น เย่วชิงกลับดูเงียบเหงาผิดปกติ เฟยหลิงเห็นเช่นนั้นก็อดสงสารไม่ได้ จึงเดินเข้าไปหานาง “เหตุใดเจ้าถึงมานั่งอยู
เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยเช่นนั้น เฟยหลิงก็รีบหาโอกาสปลีกตัวออกมาทันที “ฟู่ว…เกือบไปแล้ว” นางถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนรีบเดินไปหาที่นั่งซึ่งอยู่ห่างจากผู้คนที่สุด ทว่าหลิวหยางกลับยืนมองตามแผ่นหลังของนางด้วยสายตาตาระห้อย เขาอุตส่าห์รอให้นางหันมาสนใจตนเอง แต่สุดท้ายกลับถูกท่านย่าจับคู่ให้พาเย่วชิงไป
“ไป…เข้าไปพร้อมกัน” ยังไม่ทันได้ตอบ เย่วชิงก็เดินเข้ามาคล้องแขนนางเอาไว้เสียแล้ว เฟยหลิงก้มมองแขนตัวเอง ก่อนเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างพูดไม่ออก นี่นางสนิทกับข้าถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน? “เฮ้อ…ไปก็ไป” เฟยหลิงยอมเดินไปด้วยแต่โดยดี ก่อนเอ่ยถาม “เจ้ามาคนเดียวหรือ?” “ใช่ ท่านพ่อข้าปวดหลัง น
เช้าวันต่อมา เฟยหลิงลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วขยี้ตาปรือๆ “บ้าจริง…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับพวกพระเอกพระรองกันแน่ ข้าอุตส่าห์ถอยออกมาแล้วแท้ๆ ยังจะตามมาวุ่นวายกับข้าอีก!” นางบ่นพึมพำทั้งที่ยังนั่งหลับตาอยู่บนเตียง จนกระทั่งนึกขึ้นได้ว่าต่อไปในนิยายจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น เฟยหลิงรี







