คนนิสัยไม่ดี 10

‘เพล้ง!’ 

เสียงเครื่องแก้วที่ตกกระทบพื้นจนเกิดเสียงดัง ทำให้คนกำลังจะเอื้อมเคาะประตูชะงักไปชั่วขณะ นึกค่อนขอดในใจที่เลขาหน้าห้องของหญิงสาวช่างสรรหาเครื่องแก้วมาประดับห้องอยู่ได้เรื่อยๆ ทั้งที่รู้ว่าเจ้านายของตัวเองชอบระบายอารมณ์ด้วยการทำลายสิ่งของเหล่านั้น

ช่างไม่รู้จักจำบ้างเลย  

“ทำอะไร?” มารุตเอ่ยถามทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เพราะคาดว่าคงจะได้เห็นภาพตุ๊กตากระเบื้องเคลือบกำลังเหวี่ยงข้าวของจนกระจัดกระจายเช่นที่เธอชอบทำให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง 

“เปล่าค่ะ ก็แค่แก้วหลุดมือ” เสียงหวานที่ดูบางเบากว่าทุกครั้งเอ่ยตอบ

ร่างบอบบางก้มเก็บเศษแก้วที่แตกกระจายอยู่บนพื้นโดยไม่คิดสนใจผู้มาใหม่ จนมารุตต้องเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจกับท่าทีที่ต่างไปของคนตรงหน้า อาจเพราะทุกครั้งที่เข้ามาในห้องนี้ เจ้าของห้องมักจะเดินเข้ามาคล้องแขนคล้ายออดอ้อนก็เป็นได้

“แวะมาดูแบบ งานเสร็จแล้วหรือไง...ถึงได้ว่างมาขว้างแก้วเล่น” มารุตเอ่ยเสียงเรียบ ขณะมองร่างบางที่ยังสนใจเศษแก้วบนพื้นมากกว่าเขาที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ

“งานยังไม่เสร็จค่ะ กำลังทำ ส่วนแก้วมันหลุดมือ” พลอยชมพูบอก

“ไปเอาแบบมาดู เดี๋ยวเก็บเอง เสียเวลา ขี้เกียจรอ” มารุตเอ่ยไล่ หลังยืนมองร่างบอบบางที่ก้มๆเงยๆเก็บเศษแก้วอยู่นาน คนถูกไล่มองมาอย่างไม่เข้าใจนักแต่ก็ยอมละมือจากเศษแก้วตรงหน้าแต่โดยดี ราวกับไม่อยากหาเรื่องทะเลาะกับเขาเช่นทุกครั้ง  

“แปปนึงนะคะ” พลอยชมพูหยิบสมุดสเกตช์ภาพที่วางอยู่ขึ้นมาเริ่มร่างแบบอีกครั้ง เช่นที่ทำมาตลอดในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ก่อนจะลากดินสอเขียนแบบอีกเพียงครู่เดียว  

“นี่ค่ะ แต่ยังไม่เสร็จดี” เธอบอกพลางส่งสมุดภาพสเกตช์ให้มารุต ที่เดินตามมานั่งฝั่งตรงข้ามของโซฟากว้างหลังเก็บเศษแก้วเสร็จ

“ก็ดีขึ้นนี่ นึกว่าจะออกแบบไม่เป็นแล้ว” มารุตบอกตามที่ใจคิด แล้วเอ่ยถามต่อเสียงเข้ม”เปลี่ยนผ้าพันแผลหรือยัง”

“...เปลี่ยนแล้ว” คนถูกถามชะงักไปชั่วขณะก่อนให้คำตอบ

“โกหก! ถ้าเปลี่ยนจริง แผลจะช้ำขนาดนี้เหรอ” มารุตบอกเสียงหงุดหงิด ก่อนจะรั้งข้อมือบางที่พันผ้าพันแผลไว้ขึ้นมา ก่อนจะต้องขมวดคิ้วขุ่นเมื่อมือหนาที่จับข้อมือบอบบางไว้ กลับรับรู้ได้ถึงไอร้อนที่ส่งผ่านมา

“เรื่องของพลอย” เธอบอกพลางดึงมือกลับ 

“ลุกขึ้น ไปหาหมอเดี๋ยวนี้” มือหนารั้งข้อมือบางของพลอยชมพูไว้ทันที ก่อนจะเอ่ยแกมบังคับคนตรงหน้า

เมื่อจับสังเกตแล้วมารุตจึงพบว่า ใบหน้าหวานใสที่มักจะมีสีชมพูระเรื่อเสมอกลับซีดขาวจนน่าใจหาย หากประเมินด้วยสายตาก็พอจะคาดได้ว่า บาดแผลที่มือของเธอคงส่งผลมากกว่าที่คาดไว้

“ไม่ไป! แผลแค่นี้ทำไมต้องไปหาหมอ” พลอยชมพูบอกเสียงแข็ง รู้สึกเหมือนตะกอนในใจกำลังถูกกวนขึ้นมาอีกครั้ง

เธอเกลียดโรงพยาบาล!

สถานที่ที่เธอต้องใช้ชีวิตกว่าครึ่งหนึ่งอยู่ในนั้น วัยเด็กที่ไม่มีเพื่อน ไม่มีสังคม ไม่ได้วิ่งเล่น ซ้ำยังถูกกักขังไว้ในห้องแคบๆสีขาวที่ชวนให้รู้สึกหดหู่ตลอดเวลา 

“ต้องไป! อย่ามาทำตัวเหมือนเด็กๆนะ” มารุตตำหนิเสียงแข็ง เมื่อรับรู้ได้ถึงแรงต่อต้านจากคนตรงหน้า 

“ไม่ไป ยังไงก็ไม่ไป”เธอรั้นเสียงกระด้าง ทั้งร่างกายสั่นขึ้นมาโดยธรรมชาติเมื่อตะกอนในหัวใจถูกตีรวน จนฝุ่นที่เรียกว่าความทรงจำฟุ้งกระจายขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ และดูเหมือนมือหนาที่จับข้อมือไว้แน่นจะรับรู้ได้ถึงแรงสั่นนั้น

“ไปหาหมอเถอะนะ ผมจะไปเป็นเพื่อน” มารุตบอกเสียงอ่อน เมื่อสบสายตาหวานสวยที่ฉายแววตระหนกชัดเจน 

“พี่ลมใจร้าย คนใจดำ” เธอตัดพ้อ เมื่อสู้แรงดึงของคนตรงหน้าไม่ได้

“ถ้ารู้แบบนั้น ต่อไปก็เลิกยุ่งกับผมสักที...จะได้ไม่ต้องทนกับความใจร้ายของคนอย่างผม” มารุตบอกอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงร่างบอบบางออกมาจากห้องทำงานของเธอไปจนได้ 

“สักวันนึง...พลอยจะเกลียดพี่ลมให้ดู” พลอยชมพูบอกรอดไรฟัน แต่ก็ยอมเดินตามแรงจูงของคนตรงหน้าไปในที่สุด

“ก็ดี แล้วผมจะรอวันนั้น”