คนนิสัยไม่ดี 11

ใบหน้าหวานที่เคยประดับสีชมพูระเรื่อเสมอกลับซีดขาวจนไร้สีเลือดเมื่อเห็นประตูห้องฉุกเฉินอยู่ตรงหน้า ก่อนมือบอบบางข้างที่ไม่ได้ถูกเกาะกุมจะเริ่มพยายามปลดพันธนาการที่มือหนาของคนข้างกายล็อกไว้แน่นอีกครั้ง เมื่อไม่สำเร็จดวงตากลมหวานก็เริ่มคลอเคล้าหยาดน้ำตาอีกหน

“ร้องไปเถอะ ผมไม่แคร์...ยังมีงานค้างอยู่เยอะแยะ ไม่เหลือเวลาว่างมาโอ๋คุณหรอกนะ” มารุตบอกเสียงแข็ง ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงร่างบอบบางที่มีปฏิกิริยาต่อต้านอย่างเห็นได้ชัดไปยังห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล

“พี่ลมใจดำ คนใจร้าย!” คนถูกบังคับบอกทั้งน้ำตา ก่อนจะพยายามขืนตัวไว้ไม่ยอมให้ชายหนุ่มพาเธอเข้าไปยังห้องฉุกเฉินที่เธอแสนเกลียดได้ง่ายๆ แม้จะเริ่มรู้สึกเจ็บแปล๊บข้อมือที่ถูกมารุตดึงรั้งไว้ก็ตาม

“พี่ลม!” น้ำเสียงขุ่นๆของนายแพทย์หนุ่มที่เพิ่งมาถึงเอ่ยเสียงกร้าว ก่อนจะปลดมือหนาของมารุตที่ล็อกข้อมือบางของพลอยชมพูออกอย่างรวดเร็ว พลางรั้งร่างบอบบางที่สั่นกลัวอย่างเห็นได้ชัดมาหลบด้านหลังของตัวเองทันที

“เรน...มาก็ดีแล้ว ยายคนดีของแกโคตรดื้อเลย” มารุตกรอกตามองเพดานอย่างเบื่อหน่าย เมื่อเห็นท่าทีหวงแหนของน้องชายแท้ๆที่มีต่อนางมารร้ายในคราบตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ

“แต่พี่ก็ไม่ควรบังคับพลอย ก็รู้อยู่ว่าเขาไม่ชอบโรงพยาบาล! ทำไมไม่โทรตามผมให้ไปที่บริษัทแทน” นายแพทย์พิรุณบอกแกมตำหนิพี่ชาย

ก่อนจะจับจูงร่างบอบบางที่ยังกำชายเสื้อกราวสีขาวของตนเองไว้แน่นไปยังอีกทิศทางทันที โดยมีมารุตที่เดินตามมาห่างๆอย่างไม่เต็มใจนัก

“ทำไมจะต้องเอาใจกันขนาดนั้น เจ็บเองก็ต้องมาหาหมอเองจะคอยให้หมอไปบริการถึงที่ได้ที่ไหนกัน” มารุตบอกคนตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์นัก รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกที่ใครๆก็มักจะคอยตามใจพลอยชมพูเช่นนี้  

‘...ตามใจกันจนเสียคนหมดแล้วเนี่ย!’

นายแพทย์พิรุณ ทนุธรรม เป็นน้องชายแท้ๆที่ถูกแยกกันไปตั้งแต่ยังเด็ก เพราะบุพการีของพวกเขาหย่าร้างกัน โดยตัวเขาที่เป็นบุตรชายคนโตถูกเลี้ยงดูมาโดยมารดา ส่วนบิดาของเขาก็รับพิรุณไปดูแล ซึ่งหลังจากนั้นไม่นานบิดาของพวกเขาก็แต่งงานใหม่กับบัวบูชาซึ่งเป็นแม่หม้ายลูกติด

มารุตได้พบกับบัวบูชาซึ่งเป็นแม่เลี้ยงของเขาครั้งแรก หลังจากที่บิดาและมารดาแท้ๆจากโลกนี้ไปในเวลาใกล้เคียงกัน ทำให้บัวบูชากลายเป็นญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่เขาและน้องชายหลงเหลืออยู่ ในสายตาของมารุต บัวบูชาเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารคนหนึ่ง เพราะนอกจากจะมีชีวิตครอบครัวที่ล้มเหลวจนหย่าร้างมาแล้วครั้งหนึ่ง ในความรักครั้งที่สองกับบิดาของเขา ท่านก็ยังด่วนจากไปจากโรคร้ายในเวลาหลังจากนั้นไม่นาน

แม้แต่บุตรสาวแท้ๆของเธอก็ตายจากไปก่อนเวลาอันควร ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่เคยเอ่ยถามให้เธอต้องเสียใจ เมื่อนึกย้อนกลับไปมารุตก็รับรู้แค่เพียงว่าบุตรสาวของแม่เลี้ยงประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปหลังจากที่แต่งงานกับบิดาของเขาได้เพียงไม่กี่ปีเท่านั้น ซึ่งในตอนนั้นตัวเขาเองยังอยู่กับมารดาแท้ๆที่จังหวัดนครราชสีมา หากจะมีใครที่รู้เรื่องราวทั้งหมดก็คงมีเพียงนายแพทย์พิรุณ ที่บัดนี้เป็นเหมือนแก้วตาดวงใจของบัวบูชาไปแล้วเท่านั้น

นายแพทย์หนุ่มจับจูงร่างบอบบางมายังห้องตรวจของตนเองทันที นึกดีใจที่ยังไม่ถึงเวลาเข้าเวรของตนเองจึงไม่ต้องคอยกังวลว่าจะมีผู้ป่วยมารอทำการรักษาเช่นทุกวัน นายแพทย์ประคองร่างบางที่ยังคงสั่นน้อยๆจากแรงสะอื้นของเจ้าตัวให้นั่งลงบนเตียงตรวจคนไข้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะแจ้งให้พยาบาลทำอุปกรณ์ทำแผลมาให้ พลางบรรจงเช็ดหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนวลใสด้วยความกังวลใจไม่น้อย ก่อนจะหันมาคาดโทษพี่ชายตัวดีที่นั่งกอดอกด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์อยู่ห่างๆ

“เดี๋ยวเรนทำแผลให้ แต่พลอยต้องใจเย็นๆ อย่าร้องไห้ตกลงไหม” นายแพทย์พิรุณเอ่ยอย่างอ่อนโยน เพราะรู้ดีว่าโรคเกี่ยวกับหัวใจที่หญิงสาวตรงหน้าเป็นอยู่นั้นเปราะบางมากเพียงใด

แม้ไม่ตอบแต่ดวงหน้าหวานก็พยักหน้ารับคำปลอบของเพื่อนสนิทสมัยเด็กเพียงคนเดียวอย่างง่ายดาย จนมารุตที่นั่งมองอยู่ไม่ห่างอดค่อนขอดในใจไม่ได้

ฮึ! ทีอย่างนี้ละว่าง่ายเหมือนไม่เคยดื้อเลยนะ  

               บาดแผลที่เกิดจากเศษแก้วไม่ได้รุนแรงมากมายอย่างที่มารุตนึกกังวล หลังจากทำแผลและฉีดยาฆ่าเชื้อแล้ว นายแพทย์พิรุณก็พาคนเจ็บมานั่งรอหน้าห้องจ่ายยาที่อยู่ไม่ห่าง ในตอนแรกมารุตตั้งใจจะขอแยกตัวกลับไปทำงานต่อ แต่เพราะน้องชายของเขาแจ้งว่าไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนหญิงสาวได้เพราะต้องกลับเข้าเวร เมื่อรวมกับสายตาตำหนิกลายๆของนายแพทย์หนุ่ม ก็ทำให้มารุตจำต้องยอมนั่งรอไปเงียบๆในที่สุด

“คุณมารุต” เสียงใสที่เอ่ยทักขึ้น ทำให้คนทั้งสามที่นั่งอยู่หันกลับมามองผู้มาใหม่ทันที

“คุณนิล! มาได้ไงครับเนี่ย” มารุตเอ่ยทักพร้อมส่งยิ้มกว้างกลับไป

“นิลมาธุระให้คุณพ่อค่ะ...คุณมารุตไม่สบายเหรอคะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า” เธอถามเสียงหวานอย่างมีไมตรี ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อหันมาสบกับดวงตากลมหวานที่ฉายแววกร้าวกระด้างอย่างชัดเจนของพลอยชมพูที่นั่งอยู่ไม่ห่าง

“ผมสบายดี แล้วคุณพ่อคุณนิลไม่สบายหรอครับ” มารุตที่เห็นดวงตากลมหวานเริ่มส่องประกายไม่พอใจชัดเจนยามมองสบผู้มาใหม่ เอ่ยถามคู่สนทนาทันทีเพราะเขาเชื่อว่าอีกฝ่ายเองก็คงสัมผัสได้ถึงความไม่เป็นมิตรของพลอยชมพูที่มองมาไม่วางตาเช่นกัน

“เปล่าหรอกค่ะ คุณพ่อท่านฝากให้เอาเอกสารมาให้นะคะ ท่านลืมไว้ที่บ้าน” นิลกาฬเอ่ยกลั้วรอยยิ้ม ก่อนจะชูซองสีน้ำตาลคล้ายยืนยันคำพูดตัวเอง แล้วขอแยกตัวออกไปทำธุระของตนเอง

“ยิ้มหวานเชียวนะคะ! ทีกับพลอยพี่ไม่เคยยิ้มแบบนี้ให้เลย” เมื่อนายแพทย์พิรุณเดินไปรับยา เสียงหวานปนกระด้างก็เอ่ยขึ้นทันที

“จะยิ้มให้ใคร มันก็เป็นเรื่องของผม” มารุตบอกเสียงเรียบ รอยยิ้มที่ประดับมุมปากถึงเมื่อครู่กลับจางหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่

“สองมาตรฐาน คนนิสัยไม่ดี” เธอตำหนิ ก่อนจะเม้มปากเข้าหากันด้วยความหงุดหงิดใจ เมื่อเห็นชายหนุ่มคลี่ยิ้มให้พยาบาลสาวที่เดินผ่านไปเมื่อครู่อย่างเต็มไปด้วยไมตรี

“ไม่พอใจก็ไปให้ห่างๆ...เรื่องก็มีแค่นั้น” มารุตบอกอย่างไม่ใส่ใจ

“ไม่มีทาง” ไม่พูดเปล่าตุ๊กตากระเบื้องเคลือบนำพาร่างระหงของตัวเองมานั่งลงข้างคนขับไล่ในทันที ก่อนจะพิงกระหม่อมเล็กได้รูปของตนเองลงบนไหล่หนาและคล้องแขนแกร่งไว้อย่างถือสิทธิ

“ทำบ้าอะไร!” คนไม่ทันตั้งตัวร้องถามเสียงหลง ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอของคนที่อยู่ข้างกายแทนคำตอบของคำถาม   

“ลงโทษคนใจร้าย...ผู้ชายนิสัยไม่ดี”