ทางเลือกที่แสนซับซ้อน 23

หัวใจสลายจนขาดใจตาย?

คำถาม : คิดว่าหลายคนคงเคยตั้งคำถามในใจว่า ‘โรคหัวใจสลาย’ มีอยู่จริงหรือ และมันรุนแรงมากจนถึงขั้นทำให้เสียชีวิตได้จริงหรือไม่?  

คำตอบ : คงต้องบอกว่าในทุกเรื่องราวมักจะมีความจริงปนอยู่ ภาวะหัวใจสลาย ในทางการแพทย์มีชื่อเรียกอยู่หลายชื่อ...

               ดวงตาคมกล้ากวาดสายตาไล่อ่านตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นบนจอคอมพิวเตอร์ด้วยความเคร่งเครียด รายชื่อโรคหัวใจที่เกี่ยวข้องกับคำค้นหาที่กรอกลงไป ก็มีมากมายจนคนหาคำตอบบางอย่างรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล ก่อนชายหนุ่มจะทอดถอนหายใจอีกครั้ง ส่วนจะเป็นครั้งที่เท่าไรนั้นก็คร้านจะนับ แต่ถ้าหากนับว่าถอนหายใจหนึ่งครั้งอายุขัยจะลดลงหนึ่งปีอย่างที่ใครๆชอบพูดกัน มารุตก็เชื่อว่าตอนนี้ อายุขัยของเขาคงหมดวนไปสักสองรอบครึ่งได้แล้วกระมั้ง

คิ้วหนาได้รูปจะขมวดเข้ามากันอีกครั้งเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความในบรรทัดถัดจากเมื่อครู่

แต่มีหลักฐานแสดงให้เห็นว่าในผู้ป่วยกลุ่มนี้จะมีระดับฮอร์โมนที่เกี่ยวข้องกับความเครียด (Stress hormone) ถูกหลั่งออกมาในระดับที่สูงมากทันทีทันใด ซึ่งจะไปมีผลต่อหลอดเลือดหัวใจ และกล้ามเนื้อหัวใจโดยตรง ส่งผลทำให้กล้ามเนื้อหัวใจบางส่วนบีบตัวได้น้อยลงหรือนิ่งไป

ดวงตาคมกล้าไหววูบอย่างไร้เหตุผลเมื่ออ่านจบประโยค มารุตถอนหายใจอีกครั้งพลางหมุนเก้าอี้ทำงานตัวโปรดที่นั่งอยู่ให้หันไปยังกระจกใสบานกว้างที่สามารถมองสะท้อนวิวทิวทัศน์ของตึกสูงระฟ้ามากมายในทันที ราวกับเนื้อความมากมายที่ตนเองค้นหาเมื่อครู่ไม่หลงเหลือความน่าสนใจให้เหลียวมองอีกต่อไป

ข้อเสนอที่ได้รับฟังเมื่อวานนี้ยังดังก้องอยู่ในโสตประสาท มารุตยังนึกสงสัยว่า ถ้าหากการได้รับฟังเรื่องราวเหล่านั้นคือเงื่อนไขของการต้องคำสาป ตอนนี้ตัวเขาก็คงถูกสาปไปแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย

“น่าแปลกนะคะ ที่วันนี้พี่ลมเปิดคอม” เสียงใสของผู้มาใหม่เอ่ยทักอย่างรื่นรมย์

“อย่างน้อยก็น่าจะเคาะประตูหน่อยไหม” คนที่ปล่อยสายตาให้ทอดมองยาวไกลทั้งที่ไร้จุดมุ่งหมายเอ่ยเรียบๆ ก่อนจะหมุนเก้าอี้ทำงานตัวเดิมที่นั่งอยู่ เพื่อเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนอย่างไม่เร่งร้อนนัก

“พิงค์เคาะแล้วค่ะ พี่มัวแต่คิดอะไรอยู่ละถึงไม่ได้ยิน” รองประธานคนงามบอกเสียงหวาน ก่อนจะวางแท็บเล็ตคู่ใจลงบนโต๊ะทันที

“ก็คิดเรื่อยเปื่อย...ไม่ได้สำคัญอะไร” คนถูกถามบอกเรียบๆ ก่อนจะพับเก็บคอมพิวเตอร์ขนาดพกพาลงทันที

“ไม่ได้แอบดูหนังโป๊ใช่ไหมคะ รีบเก็บขนาดนี้” กะรัตมองการกระทำนั้นพลางหรี่ตามองแกมจับผิด

“ไอ้บ้า! ของแบบนั้นเอาไว้ดูที่บ้านไหม” มารุตบอกกลั้วหัวเราะก่อนจะรับแท็บเล็ตที่ถูกส่งมาให้ในทันที

“ปีหน้า เราจะตั้งโรงงานที่เวียดนาม เพราะได้ข้อสรุปแล้วว่าจะให้ที่นั่นเป็นศูนย์กลางเก็บสินค้าสำหรับส่งออกทั่วเอเชีย พี่ลมลองเลือกดูนะคะ ว่าอยากได้บ้านพักที่ไหน โฮจีมิน หรือ ฮานอย” รองประธานคนงามแจ้งผลการประชุมใหญ่ของฝ่ายวางแผนที่เสร็จสิ้นลงเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วให้ชายหนุ่มทราบ ก่อนจะเอ่ยต่อ “พิงค์ว่าฮานอยก็ดีนะคะ ใกล้ที่เที่ยวด้วย พี่ลมน่าจะชอบ”

“ใครบอกว่าพี่จะไป?” มารุตเอ่ยถามเสียงเรียบ รู้สึกขุ่นใจขึ้นมาเสียเฉยๆกับคำถามของรุ่นน้องคนสนิท

“คุณพ่อค่ะ ก็คุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ?” คนถูกถามเอ่ยถามกลับเรียบๆ ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตจากมือชายหนุ่มกลับคืน เพื่อเลื่อนหาภาพถ่ายบ้านพักในเวียดนามที่ถูกส่งมา แล้วเอ่ยต่อ “บ้านที่ฮานอยก็สวยดีนะคะ พี่ลมดูสิ”

“ไอ้พิงค์! แกก็รู้เรื่องนี้ด้วยหรอ” มารุตเอ่ยถามกลับ รู้สึกปวดหัวขึ้นมาตงิดๆที่รุ่นน้องคนสนิทไม่มีท่าทีทุกข์ร้อนแต่อย่างใด ทั้งที่ตัวเขาเองรู้สึกกระวนกระวายใจมาตั้งแต่เมื่อวานตอนเที่ยง

“อือหื้อ ต้องรู้อยู่แล้วสิค่ะ...แล้วนี่สรุปจะเลือกที่พักที่ไหนคะ พิงค์ต้องกลับไปดีลกับช่างทางโน้นด้วยนะ” เธอตอบตามจริง ก่อนจะเอ่ยถามหาคำตอบสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ต่อไป โดยไม่คิดจะใส่ใจท่าทีของรุ่นพี่คนสนิทแม้แต่น้อย

“ไอ้พิงค์ พี่ไม่ขำอย่ากวน” มารุตตำหนิเสียงขุ่นกับท่าทีเรียบเรื่อยที่เหมือนต้องการกระตุ้นต่อมโมโหของเขาจากคนตรงหน้า

“ก็แค่หกเดือนเอง พี่ลมจะอะไรนักหนา” กะรัตเอ่ยพลางถอนใจคล้ายรำคาญเสียเต็มประดา

“แล้วทำไมฉันต้องทำ?” มารุตสวนกลับเสียงขุ่น ยิ่งเห็นท่าทีไร้ความสนใจของคู่สนทนาก็ยิ่งชวนให้หงุดหงิดอย่างไร้เหตุผล

“แล้วทำไมถึงจะไม่ทำ ในเมื่อไม่ได้คิดจะรักกันอยู่แล้วก็แค่ทำตัวเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือทำให้เขาเกลียด มันจะยากตรงไหนคะ” กะรัตบอกเรียบๆ แม้ในน้ำเสียงติดจะเยาะหยันอยู่จางๆก็ตามที

“มันไม่เหมือนกันไหม! แกไม่เข้าใจพี่” มารุตตอบกลับอย่างไม่เต็มเสียงนัก รู้สึกอึดอัดขึ้นมาเมื่อสบดวงตาคู่สวยของคู่สนทนา

“อย่ากั๊กดิพี่ลม เมื่อไม่คิดจะรักกันพี่ก็แค่ให้ความร่วมมือกับเรา เรื่องก็มีแค่นั้น” กะรัตบอกเสียงแข็งขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ”ถ้ารู้ว่าเขาไม่เข้มแข็งพอที่จะตัดใจได้เองแน่ๆ พี่ก็แค่ช่วยทำให้ทุกอย่างมันง่ายขึ้น มันก็เท่านั้นเอง”

“...แกอยากให้เขาเกลียดพี่จริงๆเหรอ?” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง มารุตก็เอ่ยถามสิ่งที่ตกค้างในความรู้สึกออกมา

“มันต่างกันตรงไหน? ในเมื่อทุกวันนี้พี่ลมก็ทำแบบนั้นอยู่แล้ว” คนฟังระบายยิ้มก่อนเอ่ยตามความเป็นจริง

“แกก็รู้ว่ามัน ‘ต่าง’ ”

“ไม่เลยค่ะ...คนที่จะรู้ได้ว่ามัน ‘ต่าง’ ก็คงมีแค่ตัวพี่ลมเท่านั้นละ” เธอตอบโต้ ก่อนจะถอนใจเล็กน้อยแล้วพูดต่อ”เอาเป็นว่าพิงค์จะรอฟังคำตอบของพี่ละกันค่ะ ส่วนบ้านพักก็เลือกที่ฮานอยไว้ก่อนก็แล้วกัน”

แม้จะไม่ตอบแต่สุดท้ายมารุตก็พยักหน้าในที่สุด หลังรองประธานคนงามออกไปแล้ว มารุตก็ทำได้เพียงหลับตาลงเพื่อข่มอารมณ์มากมายหลายอย่างที่กำลังปะทุอยู่ในความรู้สึกให้ดับมอดลง

เคยได้ยินคำพูดไว้ว่า...

‘เมื่อเราต้องเลือกบางสิ่ง เราก็จำต้องทิ้งบางอย่างเช่นกัน’