เปลี่ยนแปลง 138

ประตูห้องพิเศษถูกเคาะสองสามครั้งตามมารยาทก่อนจะถูกเปิดออกด้วยมือนุ่มนิ่มของพลอยชมพู ทันทีที่ก้าวผ่านประตูบานกว้างคนที่เพิ่งมาถึงก็ต้องชะงักเล็กน้อย เมื่อพบว่าบิดาและมารดาของตนเองเดินทางกลับมาจากต่างประเทศแล้ว

ท่านทั้งสองมองมายังบุตรสาวคนโตด้วยแววตาที่ยากจะอ่าน เพียงเสี้ยววินาทีทุกอย่างภายในห้องพักเงียบสนิทเหมือนสับสวิตช์ จะมีก็เพียงแต่เสียงดนตรีในท่วงทำนองแว่วหวานที่น้องสาวของเธอชอบเท่านั้น ที่ยังบรรเลงเสียงเพลงต่อไปตามหน้าที่ของมัน

“คุณพ่อ คุณแม่..” พลอยชมพูพึมพำเสียงเบา ก่อนที่จะเดินเข้าไปภายในห้องพักผู้ป่วยด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในหัวใจ

หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะเดินเข้าไปกอดบุพการีทั้งสองได้โดยสนิทใจไม่ว่าตนเองจะก่อเรื่องร้ายแรงสักเพียงไหน แต่เวลานี้แค่รู้ว่าตัวเองมีส่วนทำให้น้องสาวต้องบาดเจ็บ หัวใจของเธอก็ปวดร้าวและหวาดกลัวว่าจะถูกผลักไสเช่นเดียวกับที่มารุตทำกับเธอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

“พลอยชมพูอย่าก้มหน้า...เงยหน้าขึ้นมาคุยกัน ลูกรู้หรือเปล่าว่าตัวเองทำให้น้องกับหลานเกือบตายนะ” เสียงทุ้มของไพฑูรย์เอ่ยเรียบๆ เมื่อเห็นบุตรสาวคนโตเดินไปนั่งเงียบๆที่มุมห้องโดยไม่เอ่ยสิ่งใด

คนฟังก้มหน้าเงียบไม่ตอบโต้สิ่งใด รู้สึกเหมือนหัวใจจะฉีกเป็นชิ้นๆเพราะกลัวถ้อยคำตำหนิที่บิดาจะเอ่ยขึ้นต่อจากนี้

“ลูกเห็นหรือเปล่า...ว่าความเอาแต่ใจ ใช้แต่อารมณ์ มันทำให้ทุกอย่างมันเลวร้ายลงแค่ไหน”

ไพฑรูย์รับรู้เรื่องราวของบุตรสาวคนโตที่เกิดข้อพิพาทบาดหมางกับนิลกาฬบุตรสาวของเพื่อนสนิทมาโดยตลอด แต่เพราะต้องการให้พลอยชมพูเรียนรู้ที่จะแก้ปัญหาต่างๆด้วยตัวเอง จึงฝากให้บุตรสาวคนเล็กที่มีความรับผิดชอบสูงอย่างกะรัตคอยดูแลอยู่ห่างๆ จึงพอรู้ได้ ว่าเรื่องร้ายที่เกิดขึ้นในเวลานี้คงไม่พ้นความเอาแต่ใจของบุตรสาวแสนรักเป็นแน่

“พลอยขอโทษนะคะ” หยดน้ำตาเม็ดกลมที่ร่วงหล่นออกมา พร้อมๆกับคำขอโทษที่ได้ยินไม่บ่อยนักจากบุตรสาวที่แสนเอาแต่ใจ ทำให้บุพการีทั้งสองต้องถอนใจออกมาอย่างง่ายดาย

“พลอยชมพู...รู้ด้วยเหรอว่าที่ทำไปมันผิด” คนเป็นแม่เอ่ยถามเสียงเรียบ ก่อนจะเดินเข้าไปหาบุตรสาวที่นั่งนิ่งอยู่มุมห้องแล้วลูบเรือนผมสวยอย่างเบามือ

ตอนที่ทราบข่าวว่าบุตรสาวคนเล็กผลัดตกบันไดที่โรงแรมจนต้องคลอดก่อนกำหนดคนเป็นแม่ก็แทบใจสลาย และยิ่งได้รับรู้ว่าที่มาของอุบัติเหตุในครั้งนี้ เกิดจากการวิวาทของพลอยชมพูและนิลกาฬก็อดไม่ได้ที่จะคาดโทษและโกรธเคืองบุตรสาวคนงาม แต่เมื่อเห็นท่าทีอ่อนล้าและอ่อนแรงของพลอยชมพู ก็รู้ได้ทันทีว่าค่ำคืนที่ผ่านมาคงเป็นประสบการณ์ที่หนักหนาเกินกว่าที่คนเป็นพ่อแม่จะสามารถจินตนาการได้ถึง สุดท้ายถ้อยคำตำหนิที่คิดไว้ก็มลายหายไปอย่างง่ายดาย

“พลอยรู้แล้วค่ะแม่ พลอยขอโทษที่ทำให้น้องกับหลานเกือบตาย...ถ้าพลอยไม่เดินเข้าไปหาเรื่องผู้หญิงคนนั้น เรื่องร้ายๆแบบนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น” เสียงสะอื้นที่มาพร้อมคำขอโทษ ทำให้คนเป็นแม่ต้องซับหยาดน้ำตาออกจากสองข้างแก้มของบุตรสาวคนโตอย่างปลอบประโลม 

“จำไว้เป็นบนเรียนนะลูก คราวนี้ยังถือว่าโชคดีที่น้องกับหลานไม่เป็นอะไรไป ต่อไปเวลาจะทำอะไรต้องคิดให้ดี อย่าเอาอารมณ์นำชีวิตแบบที่ผ่านมา เข้าใจไหม” นพเก้าบอกเสียงอ่อน พลางดึงบุตรสาวแสนรักเข้าสู่อ้อมแขนอย่างปลอบประโลม

ไม่มีคำตอบใดๆจากคนที่ถูกสอน มีเพียงอ้อมกอดที่กระชับแน่นขึ้นเท่านั้นที่ทำให้นพเก้ารู้ว่า...พลอยชมพูได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง