เปลี่ยนแปลง 137

ทางเดินทอดยาวสีขาวสะอาดตาที่เชื่อมระหว่างอาคารผู้ป่วยในและสวนลอยขนาดกว้างของโรงพยาบาล ทำให้คนที่เพิ่งมาถึงรู้สึกหดหู่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก พลอยชมพูทอดถอนหายใจหนักๆคล้ายต้องการขับไล่ความรู้สึกมากมายที่ตีรวนในอกให้ผ่อนคลายลง อาจเพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมาเธอแทบจะไม่เคยต้องมาเยี่ยมอาการป่วยไข้หรือบาดเจ็บของคนครอบครัวเลยสักครั้ง มีแต่ทุกคนในครอบครัวที่ต้องเข้าออกโรงพยาบาลอยู่เป็นนิจเพื่อคอยดูแลเธอ

‘ทุกคนในครอบครัวของเธอ...ก็คงรู้สึกแบบนี้มาตลอดสินะ’

               เมื่อได้สัมผัสถึงความรู้สึกกังวลและหวาดกลัวที่เกือบจะต้องสูญเสียน้องสาวและหลานตัวน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลกไป พลอยชมพูก็ตระหนักถึงอะไรได้มากมายเกี่ยวกับชีวิตที่ผ่านมาของตัวเอง

เมื่อก่อนเธอใช้ตัวเองเป็นศูนย์กลางของทุกคนในครอบครัว เพียงเพราะคิดเสมอว่าชีวิตของตัวเองนั้นน่าสงสารและสิ้นหวังที่เจ็บป่วยบ่อยครั้งอีกทั้งยังต้องเข้าออกโรงพยาบาลเป็นประจำ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วมันไม่ใช่เลย เพราะเธอคือคนที่โชคดีกว่าใครๆ มีครอบครัวที่แสนดีและพร้อมจะทุ่มเททุกอย่างให้กับเธอ...

ทุกคนให้ความรักความเอาใจใส่กับเธอมาโดยตลอด มีแค่เธอเท่านั้นที่ไม่เคยรับรู้ถึงเรื่องนั้น กลับยังคงเอาแต่ใจตัวและเรียกร้องมากมายจากทุกคนรอบกายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“คิดอะไรอยู่เหรอครับ? ผมเห็นคุณพลอยเงียบไปนาน” เสียงทุ้มของเพื่อนใหม่อย่างแดนดินเอ่ยทักขึ้น ขณะเดินเคียงคู่กับพลอยชมพูไปบนทางเดินที่ทอดยาว นึกแปลกใจเมื่อหญิงสาวที่ลั่นวาจาว่าจะกลับบ้าน พร้อมร้องขอให้ตนเองมาส่ง กลับเอ่ยขอให้เปลี่ยนเส้นทางมายังโรงพยาบาลทันทีที่อยู่ตามลำพัง

“...ก็นิดหน่อยค่ะ” พลอยชมพูยิ้มรับ นึกขอบคุณที่ชายหนุ่มรับคำขอของเธออย่างง่ายดาย ตอนออกมาจากงานเปิดตัวเครื่องประดับเมื่อชั่วโมงก่อน 

               ความจริงแล้วพลอยชมพูมีเรื่องที่ต้องขอบคุณเพื่อนใหม่คนนี้อยู่มากมายหลายเรื่อง เพราะคนที่ทำให้ตัวเธอพ้นข้อกล่าวหาและได้รับอิสรภาพเมื่อคืนนี้ก็คือแดนดิน แม้หลักฐานจากกล้องวงจรปิดและทนายความฝีมือดีที่กันดิศนำมาจากโรงแรมจะช่วยได้มาก แต่สิ่งเหล่านั้นก็ไม่มากพอที่จะนำตัวเธอออกจากห้องขังได้โดยง่าย เพราะภาพจากกล้องวงจรปิดยังดูคลุมเครือเกินกว่าจะยืนยันความบริสุทธิ์ของเธอได้

ในช่วงเวลาที่พลอยชมพูเริ่มรู้สึกสิ้นหวังและยอมรับกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น แดนดินก็ตามมาสมทบพร้อมยื่นหลักฐานอีกชุด เป็นภาพจากกล้องวงจรปิดขนาดเล็กที่ติดตั้งตามมุมอับสายตาของโรงแรม และจากภาพทั้งหมดก็ทำให้เธอได้รับการปล่อยตัวในที่สุด จนตอนนี้เธอยังนึกขอบคุณที่ระบบรักษาความปลอดภัยของแดนดินมีความละเอียดรอบครอบสูง จนทำให้เธอออกมายืนอยู่ตรงนี้ได้ในเวลานี้

“ผมได้ยินจากคุณกันต์...ว่าคุณพลอยต้องเจอกับอะไรมาเยอะ” แดนดินเอ่ยเรียบๆ ก่อนจะทอดมองคนที่อยู่ข้างกายเล็กน้อย เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ตอบรับกลับมา จึงเอ่ยต่อ “แต่ถ้าเราผ่านมันไปได้ เราก็จะเข้มแข็งขึ้นนะครับ”

“คุณแดนคิดว่าฉันจะแก้ไขทุกอย่างได้ไหมคะ? ฉันหมายถึง ถ้าฉันเคยทำอะไรที่ผิดพลาดมามากมาย” พลอยชมพูเอ่ยถามเรียบๆ อาจเพราะเพิ่งผ่านอะไรมามากเกินจะเก็บความรู้สึกไว้ในใจ เธอจึงเลือกเอ่ยถามสิ่งที่คิดกับใครสักคน

“เราแก้ไขอดีตไม่ได้หรอกครับ เพราะมันคือสิ่งที่ผ่านไปแล้ว” วูบหนึ่งที่พลอยชมพูรู้สึกได้ถึงรอยร้าวในน้ำเสียงของคนพูด ก่อนมันจะจางหายไปอย่างรวดเร็วหลงเหลือไว้เพียงถ้อยคำเรียบเรื่อยแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน “แต่เราทำปัจจุบันให้ดีได้...ถ้ายังมีโอกาส”

น่าแปลกที่เธอรู้สึกว่าเพื่อนใหม่คนนี้ดูแสนเศร้ากับถ้อยคำที่เอ่ยออกมา ก่อนพลอยชมพูจะหยุดลงที่หน้าประตูห้องพิเศษที่ติดป้ายชื่อของกะรัต แล้วหันไปเอ่ยตอบคู่สนทนา “ฉันจะรักษาโอกาสที่มีไว้ให้ดีที่สุดค่ะ”

“ผมคงต้องขอตัวก่อน หวังว่าเราจะมีโอกาสได้พบกันอีก” แดนดินมองป้ายชื่อที่ประตูห้องพิเศษพลางเอ่ยลา

“เช่นกันค่ะ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกเรื่องที่ช่วยนะคะ” พลอยชมพูเอ่ยอย่างมีไมตรี ก่อนจะมองร่างสูงของแดนดินที่หมุนตัวกลับไปยังทิศทางที่เดินมาเมื่อครู่ จึงตัดสินใจเอ่ยบางอย่างที่ใจคิดออกไป “คุณแดนดินค่ะ ขอให้คุณได้รับโอกาสที่รอคอยนะคะ”

ไม่มีคำตอบใด มีเพียงรอยยิ้มแสนสุภาพที่เจือรอยเศร้าลึกลงในดวงตาเท่านั้นที่มองตอบมา ก่อนร่างสูงจะเดินจากไปตามเส้นทางที่จากมา