ไม่ทันคิด หรือไม่ทันคิด...33

‘ฉันไม่มีวันปล่อยให้เธอตายหรอกนะ! ยายตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ’

               หัวใจที่เต้นเร็วแรงจนเจ้าของทรวงอกรู้สึกเจ็บร้าวระบมราวกับหัวใจกำลังจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ กลับสงบนิ่งลงในบัดดลเหมือนต้องคำสาป ก่อนหัวใจจะลดระดับการเต้นลงอย่างรวดเร็วจนเจ้าของทรวงอกที่บรรจุมันไว้รู้สึกวูบโหวงและหายใจติดขัด และดูเหมือนยิ่งภาพสะท้อนในความทรงจำแจ่มชัดมากขึ้นเท่าไรหัวใจเจ้ากรรมก็กลับยิ่งเต้นช้าลงมากเท่านั้น แต่ในวินาทีที่การรับรู้เริ่มจืดจางจนเกือบจะเลือนราง เสียงของใครบางคนก็ดังก้องขึ้นในห้วงความรู้สึก พร้อมๆกับสติที่หวนคืนมาอย่างยากลำบาก

“พลอย! พลอยชมพู คุณได้ยินเสียงผมไหม”

               “พี่ลม?” เสียงหวานแหบแห้งระคนเจ็บร้าวที่ไม่อาจสะกดกลั้นเอ่ยบางเบาราวกำลังจะขาดใจ ดวงตากลมหวานแสนสวยที่เคลือบม่านน้ำตาและแดงก่ำเพราะความเจ็บปวดที่เสียดแทงหัวใจ ช้อนมองคนที่ประคองร่างของตัวเองด้วยความรู้สึกพร่ามัว

“ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลนะ มองหน้าผมเอาไว้ แล้วค่อยๆหายใจ” มารุตบอกเสียงเครียด ขณะใช้มือข้างที่ว่างจากการประคองร่างบอบบางดึงรั้งดวงหน้าหวานที่กำลังหันเหความสนใจจากตนเองไปยังสิ่งรอบกายคล้ายกับคนที่ยังสับสน

“...ไหนบอกว่าไม่สนใจไงคะ” เสียงหวานที่อ่อนล้าเต็มทีเอ่ยถามพลางจับจ้องใบหน้าคมคายด้วยความรู้สึกอ่อนแรง

“ชอบมองอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง? ก็มองสิ แล้วห้ามละสายตาเข้าใจไหม ค่อยๆหายใจ ช้าๆ” มารุตบอกเสียงกระด้าง ก่อนจะหันไปสั่งรุ่นพี่คนสนิทให้นำรถออกทันที เพื่อนำร่างบอบบางของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบไปส่งโรงพยาบาล ก่อนจะช้อนอุ้มคนในอ้อมแขนไปยังรถยนต์ที่มาจอดรอรับทันที

  ตลอดทางมารุตไม่อาจละสายตาจากคนในอ้อมแขนได้สักเสี้ยววินาที ภาพพลอยชมพูที่ร่วงหล่นลงมาจากหน้าผาจำลองที่สูงกว่าสิบเมตรยังติดค้างอยู่ในความรู้สึก แม้อุปกรณ์ความปลอดภัยที่ติดตั้งไว้จะทำงานได้เต็มประสิทธิภาพ จนเธอไร้บาดแผลและรอยขีดข่วน แต่ร่างบอบบางที่สั่นสะท้านและเกร็งแข็ง จนตัวเขาที่หมายจะเข้าไปรับเธอใจหายวาบ  เพราะดวงหน้าหวานที่ขาวอมชมพูน่ามองอยู่เสมอกลับซีดขาวราวกระดาษ และเมื่อเห็นมือบอบบางที่เกาะกุมอกข้างซ้ายของตัวเองไว้แน่นก็เข้าใจได้ทันทีว่ากำลังเกิดสิ่งใดขึ้น

ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่มารุตอยากให้ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนร้ายกาจมีสายตาไว้เพียงเพื่อมองเขา แต่ในวันนี้เขาบอกได้ในทันทีว่าตัวเองโล่งใจแค่ไหน ที่พลอยชมพูยอมหยุดสายตามาไว้ที่เขา เพราะหากเธอไม่สนใจเพียงแค่เขา เมื่อครู่หัวใจเธออาจจะหยุดเต้นไปแล้วจริงๆอย่างที่เป็นกังวลก็ได้

ดวงตาสีนิลทอดมองรถยนต์สมรรถนะสูงที่หายลับไปจนสุดสายตาด้วยความรู้สึกหลายหลาย ภาพความทรงจำในอดีตที่ถูกกลบฝังย้อนกลับมาในวินาทีที่เธอสัมผัสมือบอบบางของพลอยชมพู ก่อนทุกอย่างจะถูกแทนที่ด้วยความตกใจ เมื่อร่างบอบบางร่วงหล่นลงไปต่อหน้าต่อตา นิลกาฬแหงนหน้ามองธงแห่งชัยชนะที่ยังปักอยู่จุดเดิม เพราะเธอไม่คิดจะหยิบมันลงมาด้วยรู้ดีอยู่แก่ใจว่า...

‘ชัยชนะนั้นไม่ใช่ของเธอ’

ดวงตาสีนิลไหววูบด้วยความรู้สึกมากมายที่เก็บซ่อนไว้ ในใจก็ทำได้เพียงภาวนาให้ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เธอหวาดกลัว

‘เพราะหากมันเป็นเช่นที่คิด...ประวัติศาสตร์ที่แสนเลวร้ายอาจจะต้องซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้’