ตอนที่2

ตุ๊บ ปรมัตวางกวินวิกาลงบนเตียงนอน เดรสสั้นเปิดจนเห็นกางเกงใน ช่วงบนอกอวบใหญ่ก็ล้นทะลัก

" ในเมื่ออยากได้นักฉันจะจัดให้"

เขาถอดชุดเธอออกจนเปลือยเปล่า จ้องมองสัดส่วนที่เย้ายวน แค่มองก็แข็งขึ้นมาแล้ว ในเมื่อเธอกับเขาแต่งงานกันเป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย จะเอากันมันก็เป็นเรื่องธรรมดา เธออยากได้เขาเป็นผัวมานานแล้ว ทั้งยั่วทั้งอ่อยสารพัด แต่ที่เขาไม่เอาเพราะเขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอ เขาไม่ได้รักเธอ เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของพัชระเพื่อนเขา เขาเห็นเธอเป็นแค่น้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น 

ที่แต่งงานกันเพราะครอบครัวของเขาต้องการเงินทุนจากครอบครัวของเธอมาพยุงบริษัทที่จะล้มละลาย หากบริษัทมั่นคงแล้ววันนึงเขากับเธอก็ต้องหย่ากัน เขาไม่อยากมีความสัมพันธ์กับเธอให้ต้องยุ่งยากภายหลัง แต่พอเห็นเธอนัวเนียกับชายคนอื่นเขาก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา ทำแบบนี้มันหยามกันชัดๆ 

แผล่บแผล่บ จ้วบจ้วบ

เขาตวัดลิ้นชิมจุกนมสีชมพู ดูดดึงจ้วบจ้วบ อีกมือก็บีบขยำเล่น นมใหญ่เด้งสู้มือดีจริงๆ

" อ่าาเสียว"

ดูดเลียจนพอใจ ก็เลื่อนต่ำลงมาแหกขาสองข้างออกกว้าง จ้องมองสองกลีบอูมที่เผยออ้าออกจากกัน น้ำสีใสไหลเยิ้มเชื้อชวนให้เขาลองชิม เขาก้มลงสูดดมเต็มปอด อืมมหอมชื่นใจ ลากลิ้นฉกชิมดูดกลืนน้ำหวานเสียงดัง ซู้ดดด ปาดลิ้นเลียทั่วกลีบแคมแยงแหย่ร่องรู

กวินวิกาแอ่นรับด้วยความเสียวซ่าน

" อาาามัต ฉันอยากแล้ว เสียวไม่ไหว"

ปรมัตถอดเสื้อผ้าตัวเองออก จับดุ้นไปจ่อปากทางฉ่ำแฉะ เธอยังไม่เคยเขาต้องค่อยๆดันเข้าไป สวบ ปรมัตก้มมองดุ้นของตัวเองที่เสียบเข้ารูอย่างง่ายดาย เอ๊ะ ไหนเธอเคยบอกเขาว่าไม่เคยไง ทำไมเข้าง่ายจัง ไหนใครบอกว่าครั้งแรกของผู้หญิงจะเข้ายากและเจ็บมากไง มองดูหน้าของกวินวิกาดูท่าจะฟินมากกว่าเจ็บ ก้มมองดูจุดเชื่อมต่อลองกระแทกดู ก็ไม่เห็นจะมีเลือดออก ในขณะที่เขากำลังงง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาคว้ามาดูรายชื่อที่โทรมา ปัทมา หรือว่าจะมีเรื่องอะไร

" ฮัลโหล ว่าไงนะ ได้ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

พรวด เขาถอดดุ้นออกรีบใส่เสื้อผ้า ทำกวินวิกาอารมณ์ค้าง

" คุณจะไปไหน"

" ปัทเกิดอุบัติเหตุรถชน ผมต้องรีบไปดูเธอ"

" แต่ว่า"

" ผมขอโทษนะ ไว้วันหลังเราค่อยทำกันใหม่"

มองดูปรมัตที่รีบร้อนออกไปเธอก็หายเมาเป็นปลิดทิ้ง น้ำตาไหลพรากออกมาด้วยความน้อยใจ กำลังเอากันอยู่แค่ผู้หญิงคนนั้นโทรมาเขาก็รีบทิ้งเธอไป เขาเห็นเธอเป็นตัวอะไร

" ขอบคุณนะคะบอสที่มา ถ้าไม่ได้คุณฉันคงทำอะไรไม่ถูก"

" ไม่เป็นไร ผมบอกแล้วไงว่านอกเวลางานให้เรียกชื่อผมเฉยๆก็พอ"

" ค่ะ พี่มัต"

ปัทมามองดูใบหน้าด้านข้างของปรมัต ครั้งหนึ่งเธอกับเขาเคยมีวันไนท์กัน ตอนนั้นเป็นงานเลี้ยงสายรหัส เธอเป็นน้องรหัสของเขาคืนนั้นทุกคนต่างเมามาย เขาขับรถมาส่งเธอที่หอพัก แต่เธอเมาหนักจนเขาต้องอุ้มเธอกลับห้อง ด้วยความเมาทั้งคู่จึงมีอะไรกัน พอตื่นขึ้นมาเขาก็เอาแต่ขอโทษเธอ ซื้อยาคุมให้เธอ ทั้งให้เงินเธอมาจำนวนหนึ่ง

หลังจากวันนั้นเขาก็ตีตัวออกห่างไม่ค่อยพูดคุยกับเธอเหมือนเดิม แต่เธอก็สารภาพรักกับเขาขอให้เขาช่วยคบกับเธอเงียบๆ เธอยอมเป็นคนในความลับของเขา เห็นท่าทีเขาลังเล จึงโกหกเขาว่าเธอลืมกินยาคุมกลัวท้อง จึงขอให้เขาคบกับเธอไปก่อนได้ไหมเขาจึงตกลง เธอกับเขาแอบคบแอบเอากันไม่มีใครรู้ จากทีแรกบอกว่าช่วงหนึ่ง แต่พอเขาได้เอาเธอบ่อยๆก็ติดใจ จนลากยาวความสัมพันธ์มาเรื่อย กระทั่งเขาเรียนจบก็ห่างหายไปไม่ได้ติดต่อกันอีก 

กระทั่งเมื่อเดือนก่อนเธอมางานวันเกิดกรกตเพื่อนของเขา ถึงได้มีโอกาสเจอกัน จึงขอให้เขารับเธอเข้าทำงานที่บริษัท และได้ทำงานในตำแหน่งเลขาของเขา คิดว่าการกลับมาเจอกันครั้งนี้คงเป็นพรหมลิขิต เธออยากจะรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆของเธอกับเขา แต่ก็แอบผิดหวังเมื่อรู้ว่าเขาแต่งงานแล้ว กับกวินวิกาญาติของเพื่อนสนิทในกลุ่มเขา ที่มาวนเวียนจีบเขาตอนอยู่มหาลัย ตอนนั้นเธออยู่ปี3ปรมัตอยู่ปี4ส่วนกวินวิกาอยู่ปี1เธอรู้สึกหึงหวงไม่พอใจ แต่เมื่อเห็นท่าทีของปรมัตที่มีต่อกวินวิกาก็สบายใจ เพราะปรมัตไม่ได้คิดอะไรกับกวินวิกา แต่ไม่คิดว่าทั้งสองจะแต่งงานกัน เธอพยายามตัดใจ แต่คำพูดของเขาเมื่อตอนกลางวัน ที่ว่าถึงแต่งงานกันแต่ก็ไม่เคยเอากัน มันทำให้เธออยากแย่งชิงเขามาเป็นของเธอ

" ปัท ปัท"

" คะ"

" เรียบร้อย ผมรับยามาให้คุณแล้ว กลับกันเลยไหมนี่ก็ดึกมากแล้ว"

" อะอ๋อ ค่ะ"

ปรมัตขับรถมาส่งปัทมาที่หน้าอพาร์ทเม้นก่อนหน้าเธอโทรมาบอกว่าขับรถชน พอเขามาถึงก็เห็นว่ารถของเธอชนท้ายกับรถยนต์อีกคัน เธอบอกว่ารู้สึกไม่สบายจึงจะไปที่โรงพยาบาล แต่ขับมาดีๆรถคันหน้าก็เบรคกะทันหันเธอเลยชนท้าย คนขับเป็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่เธอกลัว เลยโทรหาเขา หลังจากเคลียร์เสร็จก็ให้รถลากมาลากรถของเธอไปซ่อมที่อู่ เขาจึงต้องพาเธอไปโรงพยาบาล ตรวจเสร็จรับยาก็มาส่งเธอที่อพาร์ทเม้น 

กวินวิกาลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของปรมัต ไม่รู้ว่าเมื่อคืนเขากลับมาตอนไหน เธอเอาแขนเขาออก จะลุกขึ้นแต่ถูกรวบกอดจากด้านหลัง

" ตื่นแล้วเหรอ วันนี้ผมหยุดเราไปเที่ยวกันดีไหม"

เห็นกวินวิกาเงียบเฉย เขารู้ว่าเธอยังโกรธอยู่จึงพูดต่อ

" วันนี้ผมว่างจะอยู่กับคุณทั้งวันเลยดีไหม"

กวินวิกาพยักหน้าไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำ พอออกมาก็เห็นปรมัตคุยโทรศัพท์อยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

" เพลง ผมขอโทษ วันนี้คงพาคุณไปเที่ยวไม่ได้แล้ว งานมีปัญหาผมต้องเข้าบริษัทไปเคลียร์ "

กวินวิกายิ้มขมขื่น

" อืม คุณไปเถอะ งานสำคัญกว่า"

"ขอโทษนะ ไว้วันหลังผมจะชดเชยให้"

พอปรมัตออกไปเธอก็โทรนัดเพื่อนๆให้ออกไปเที่ยวกัน เดินเล่นช็อปปิ้งจนเหนื่อยก็แวะกินชาบู กวินวิกาคีบหมูเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆไม่รู้เลยว่ามีสายตาของคนคนหนึ่งจ้องมองอยู่

" เฮ้ย มองขนาดนั้นทำไมไม่เข้าไปหาเลยหล่ะวะ"

" เออ แอบมองอยู่ได้ชอบก็บอกเธอไปเลยตรงๆสิวะ"

" พวกมึงก็รู้ว่าเธอมีผัวแล้ว กูไม่ชอบแย่งของของใคร"

" โอ้ยพ่อคนดี ไอ้พ่อพระ ถ้าไม่แย่งมึงก็มองอยู่ตรงนี้ต่อไป ไม่ก็รอให้เขาเลิกกับผัวก่อน"

" หึหึ อีกไม่นานหรอก"

" อะไรของมึง นี่อย่าบอกว่ามึงมีแผนชั่วอยู่ในใจ"

" กูก็ว่าแล้วคนอย่างมันจะเป็นคนดีได้สักกี่น้ำ มึงดูหน้ามันสิ แม่งหมั่นไส้ ยิ้มแบบนี้ตอนนี้มันต้องกำลังคิดอะไรชั่วๆอยู่แน่"

แดนเทพมองกวินวิกาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ภาพเมื่อสี่ปีก่อนปรากฎขึ้น เขากำลังยืนฉี่อยู่ในห้องน้ำ เธอก็เดินเข้ามา เขาตกใจรีบรูดซิบกางเกง เธอยืนจ้องมองของเขาตาค้าง เห็นเธออ้าปากจะกรีดร้องแต่ปากเขาไวกว่าประกบจูบปิดปากเธอ ทีแรกก็คิดจะใช้มือปิดปากแต่นึกได้ว่ายังไม่ล้างมือเลยใช้ปากแทน คิดจะปิดปากเฉยๆแต่พอได้สัมผัส อืม นุ่ม

จ้วบจ้วบ อืม จ้วบ

เธอยืนให้เขาบดจูบ

" อืมม ทำไมคุณจูบเก่งจัง "