ตอนที่1

กวินวิกาชูถุงขนมในมือแล้วยิ้มกว้างเดินเข้าไปในบริษัท เธอไปนั่งเล่นกินขนมกับเพื่อนๆที่คาเฟ่เปิดใหม่ เห็นว่าขนมอร่อยดีจึงซื้อมาฝากปรมัตด้วย พนักงานที่เห็นเธอพากันก้มหัวทำความเคารพ ทุกคนรู้ดีว่าเธอคือภรรยาประธานบริษัท 

" มีเอกสารต้องเซ็นด่วนค่ะ อ๊ะ ว้ายย"

ปัทมาถือเอกสารเดินเข้าไปหาปรมัตด้วยความรีบร้อน ทำให้สะดุดขาตัวเองล้มลงไปใส่ปรมัตพอดี ทั้งสองสบตากันในระยะใกล้กวินวิกาเปิดประตูเข้ามาเห็นฉากนี้พอดี ตุ๊บขนมร่วงหล่นจากมือ ทั้งสองได้สติหันมามองรีบผละออกจากกัน กวินวิกาเดินเข้าไปตบหน้าปัทมาด้วยความโมโห ตบซ้ายตบขวาแล้วจิกหัวลากมาตบไม่ยั้ง ปรมัติตกใจรีบเข้าไปแยกออก แต่ไม่คิดว่ากวินวิกาจะแรงเยอะขนาดนี้ สะบัดหลุดจากเขายังผลักเขาจนเซแล้วไปขึ้นคร่อมตบปัทมาอีก

เพี๊ยะ เพี๊ยะ 

" นังหน้าด้าน แกไม่รู้หรือไงว่าเขาเป็นผัวของฉัน "

เพี๊ยะ เพี๊ยะ

" พอได้แล้วเพลง หยุด ผมบอกให้หยุดไง"

ปรมัตโมโหจับกวินวิกาเหวี่ยงออกแล้วรีบเข้าไปดูปัทมา ตุ๊บ กวินวิกาถูกเเรงเหวี่ยงไปกระแทกกับชั้นวางเอกสาร เธอค่อยๆเอามือจับที่หัวถึงได้รู้ว่าเลือดไหลออกมา มองดูปรมัตที่เอาแต่สนใจปัทมาก็ยิ่งโมโห กำชัยผู้ช่วยปรมัตรีบวิ่งเข้ามา

" คุณเพลง คุณบาดเจ็บได้ยังไงครับเกิดอะไรขึ้น"

ปรมัตถึงพึ่งรู้ตัวรีบหันไปดู ก็เห็นกวินวิกาจ้องมองเขาด้วยน้ำตาเอ่อคลอ เลือดไหลลงมาจากหัว เขาตกใจรีบเข้าไปหาไม่คิดว่าเขาจะเหวี่ยงเธอแรงจนหัวไปกระแทกแบบนี้

" เพลง ผมไม่ได้ตั้งใจ"

เขาเอื้อมมือจะดูแผลแต่ถูกกวินวิกาปัดมือออกเธอชี้หน้าปัทมา

" ฉันไม่ต้องการเห็นหน้าเธออีก ไล่เธอออกไปซะ"

" เพลงมีเหตุผลหน่อยสิ ปัทเขาไม่ได้ทำอะไรผิด ผมไล่เธอออกไม่ได้หรอก"

" ที่เธออ่อยคุณทั้งที่รู้ว่าคุณมีเมียแล้วยังไม่ผิดอีกเหรอ"

" คุณเพลง ฉันรู้ว่าเขาแต่งงานแล้วและคุณก็เป็นภรรยาของเขา แต่คุณเข้าใจผิด เมื่อกี้ที่คุณเห็นมันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณกล่าวหา ฉันกำลังจะเอาเอกสารไปให้เขาเซ็น แต่สะดุดล้มเขาก็แค่ช่วยรับฉันไว้ก็เท่านั้น"

" แหม สะดุดได้เหมาะเจาะเลยนะ คล้องคอกันขนาดนั้น นี่ถ้าฉันมาช้าไปอีกนิดก็คงจะจูบกันไม่ก็อาจจะเอากันไปแล้ว"

" พอได้แล้ว หัดฟังคนอื่นบ้าง ที่ปัทพูดมาเป็นเรื่องจริง คุณจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ ผมเบื่อเต็มทีแล้วกับนิสัยขี้หึงขี้หวงของคุณอย่าลืมว่าเราแต่งงานกันเพราะอะไร อีกอย่างคำว่าเมียของคุณมันก็แค่เมียในนามเราไม่เคยมีอะไรกัน"

กวินวิกาน้ำตาไหลพราก ปรมัตไม่สนใจหันไปถามปัทมาว่าเจ็บมากไหม กวินวิกาคว้าแจกันแล้วฟาดไปที่หัวเขาเต็มแรง โพล๊ะ ท่ามกลางความตกใจของทุกคน

" ว้ายมัต"

ปัทมากรีดร้องเมื่อเห็นหัวของปรมัตมีเลือดไหลออกมา ปรมัตเอามือกุมหัวหันมามองกวินวิกาด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ ว่าเธอจะกล้าทำร้ายเขา 

" ฉันไม่ชอบให้ใครมาเอาเปรียบ คุณทำฉันเจ็บก่อน ฉันก็แค่คืนให้คุณบ้าง"

พูดจบก็แสยะยิ้มเดินออกไป

เปิดประตูก็เห็นพนักงานหลายคนมายืนอออยู่หน้าห้อง ที่เขาพูดเมื่อกี้ทุกคนคงได้ยินหมดแล้ว 

เธอกับเขาแต่งงานกันเพราะครอบครัวของเขากำลังล้มละลาย เขาเป็นเพื่อนของลูกพี่ลูกน้องเธอ ครั้งแรกที่เธอเห็นเขาก็หลงรักทันที ตามจีบตามอ่อยเรื่อยมา แต่เขาก็เมินเฉยเย็นชาไม่สนใจ เธอคิดว่าสักวันจะละลายน้ำแข็งในใจเขาได้ จนกระทั่งโอกาสของเธอมาถึง วันนั้นพ่อของเขามาขอความช่วยเหลือจากพ่อของเธอ ต้องการเงินทุนจำนวนมากไปพยุงบริษัทที่กำลังล้มละลายพ่อของเธอรักและตามใจเธอมาตลอด รู้ว่าเธอชอบปรมัต จึงเสนอให้เธอกับเขาแต่งงานกัน เธอจึงสมหวังได้แต่งงานกับเขาแต่ผ่านมาสองปีกว่าแม้จะนอนเตียงเดียวกันแต่เขาไม่เคยเอาเธอเลย ไม่ว่าจะอ่อยแค่ไหนเขาก็ไม่เอา ยังบอกเธอว่าหากทำแบบนี้อีกเขาจะแยกห้องนอน เธอคิดอย่างไร้เดียงสาว่าเขาคงยังไม่พร้อมจึงเลิกอ่อย ขอแค่ได้นอนกอดเขาทุกคืนก็พอ 

กำชัยมองดูปรมัตทายาให้ปัทมาอย่างใส่ใจไม่สนใจแผลที่หัวตัวเอง ทั้งสายตาที่ห่วงใยและการกระทำคนที่ใครเห็นต่างก็คิดว่าทั้งคู่เป็นคนรักกัน เขาอดสงสารกวินวิกาไม่ได้จึงพูดขึ้นมา

" บอสครับ ผมว่าคุณควรไปดูคุณเพลงหน่อยดีไหมครับ เธอบาดเจ็บหัวเเตกเลือดไหลเยอะเลยนะครับ คำพูดเมื่อกี้ก็เหมือนกัน ที่ว่าไม่เคยมีอะไรกับเธอ ผมว่ามันแรงไปหน่อย ถึงต่อให้เป็นจริงอย่างที่คุณว่าก็ตาม หลายคนมาแอบฟังอยู่หน้าห้องได้ยินกันหมดเธอต้องอับอายเสียหน้าแค่ไหน"

ปรมัตได้สติ เมื่อกี้เขาโมโหมากไปหน่อยเลยเผลอพูดไป

" ไปบอกทุกคนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่ได้เห็นได้ยินวันนี้ หากใครพูดไปทั่วให้ไล่ออกทันที"

หลังทำแผลที่หัวเสร็จ ปรมัตกดโทรหากวินวิกาแต่เธอไม่รับสาย เขาจึงรีบขับรถกลับไปที่บ้าน แต่ก็ไม่เห็นเธอ กดโทรหาอีกหลายสายเธอก็ไม่ยอมรับสายอีก จึงได้แต่ส่งข้อความไป

" ผมขอโทษ คุณอยู่ที่ไหนผมจะไปรับ"

รออยู่พักใหญ่ก็ไม่มีการอ่านไม่มีตอบกลับ จะโทรไปถามเพื่อนเธอก็ไม่มีเบอร์สักคน หรือว่าเธอจะกลับบ้านพ่อแม่ แต่พ่อแม่ของเธอไปเที่ยวต่างประเทศนี่นาคงไม่กลับไปบ้านหรอก เขาทำได้แค่กลับไปรอเธออยู่ที่บ้าน จนกระทั่งมืดค่ำก็ยังไม่เห็นเธอกลับมา เขาชักร้อนใจให้ลูกน้องไปตามหา เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเขารีบกดรับ

" เพลงคุณอยู่ไหนทำไมไม่กลับบ้าน แล้วผมโทรหาทำไมไม่รับ"

" เมียหายเหรอวะ"

ปรมัตเอาโทรศัพท์ออกมาดูถึงรู้ตัวว่าเป็นพอเจตเพื่อนของเขาโทรมา เมื่อกี้เขารีบไปหน่อยเลยไม่ได้ดูว่าใครโทรมา

" ฮ่าฮ่า ไอ้มัตเมียมันหายหว่ะ"

เสียงหัวเราะแทรกเข้ามา พวกเพื่อนเขาคงรวมตัวไปกินเหล้าที่ผับไหนสักแห่งแล้วก็คงโทรมาชวนเขา

" กูไม่ไปกินกับพวกมึงหรอกไม่ต้องมาชวนแค่นี้แหละ"

" เฮ้ยเดี๋ยวๆ อย่าพึ่งวาง ถ้าวางมึงจะเสียใจนะโว้ย มึงดูคลิปที่กูส่งไปให้มึงก่อนแล้วค่อยคิดว่ามาหรือไม่มา"

ปรมัตกดดูคลิปที่พอเจตส่งมา เป็นคลิปของกวินวิกาคล้องคอผู้ชายคนหนึ่งเต้นยั่วยวนอยู่ในท่าทางสนิทแนบชิด เขากำโทรศัพท์แน่นรีบคว้ากุญแจรถออกไปทันที

มาถึงผับก็สอดส่ายสายตาหากวินวิกา เห็นเธอโยกย้ายส่ายสะโพกอยู่กลางฟลอร์ มีผู้ชายคนหนึ่งโอบกอดเธอ เขาโมโหรีบเข้าไปดึงตัวเธอออกมา

" เฮ้ยมึงเป็นใครวะ ปล่อยเธอนะโว้ย"

ชายคนนั้นจะเข้ามาแย่งเธอคืน ปรมัตผลักชายคนนั้นจนเซ พูดเสียงดังฟังชัด

" กูเป็นผัวของเธอ"

กวินวิกาปรือตามองชายที่โอบกอดเธออยู่แล้วหัวเราะ

" ฮ่าฮ่าก็แค่ผัวในนามหน่ะ เราไม่เคยเอากัน"

เธอดันตัวเขาออก จะเข้าไปหาชายคนนั้นแต่ยิ่งทำให้ปรมัตโมโห เขาแบกเธอขึ้นบ่าเดินดุ่มๆออกไปไม่สนใจสายตาใครจะมอง

" เฮ้ยมาไวเคลมไวหว่ะ"

" ไหนมันบอกว่าไม่รักไม่ได้คิดอะไรไงวะ"

" น้องเพลงสวยน่ารัก หุ่นก็น่าเย่ขนาดนั้นใครมันจะไม่แข็งวะ เอ๊ยใครมันจะไปใจแข็งได้ลงคอ"