ตอนที่5

กวินวิกากำลังนั่งกินข้าวต้ม ปรมัตเดินเข้ามานั่งลง

" งานมีปัญหาผมต้องไปเคลียร์งานที่ต่างจังหวัดสักสองสามวัน ไว้ผมกลับมาจะพาคุณไปทะเลดีไหม"

เธอไม่ตอบก้มหน้าก้มตากินข้าว

" งั้นผมไปก่อนนะ พอดีมีคนที่บริษัทไปด้วยไม่อยากให้เขารอนาน"

ปรมัตยิ้มแล้วเดินออกไป หึ คนที่ว่าถ้าเธอเดาไม่ผิดคงเป็นปัทมาสินะ พักใหญ่กัญญาพนักงานคนหนึ่งในบริษัทที่คอยเป็นสายให้เธอส่งข้อความมาบอก ว่าวันนี้ปรมัตไม่ได้เข้าบริษัทและที่บริษัทก็ไม่มีงานด่วนอะไรให้ต้องไปต่างจังหวัดทั้งนั้น งานเรียบร้อยดีไม่มีปัญหาอะไร เธอรู้อยู่แล้วว่าปรมัตโกหก

ติ้ง เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า เธอเปิดดูเป็นภาพจากนักสืบที่ให้ตามปรมัตส่งมา ภาพที่ปรมัตกับปัทมากำลังกินอาหารกันอยู่ร้านอาการริมทะเล ภาพที่ทั้งสองเดินเล่นจูงมือกันอยู่ชายหาด ภาพที่ปัทมานุ่งบิกินีแล้วปรมัตอุ้มปัทมาหมุนเล่นราวกับโลกนี้มีเพียงพวกเขาสองคน ยังมีคลิปที่ทั้งสองนั่งดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน ปัทมาซบไหล่เขา ส่วนเขาก็โอบกอดปัทมา ภาพที่ทั้งสองจูบกันมีฉากหลังเป็นพระอาทิตย์ตกดิน กวินวิกากำโทรศัพท์แน่นน้ำตาคลอ

เธอกับปรมัตแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจ รู้มาตลอดว่าเขาไม่ได้รักเธอ แต่เธอก็ยังดึงดัน เธอคิดว่าอยู่กันไปสักวันเขาจะรักเธอ แต่ผ่านมาสองปีกว่าก็ไม่อาจทำให้ใจของเขาอบอุ่นได้ ถึงเวลาปล่อยมือแล้ว ไม่เอาแล้ว เธอส่งหลักฐานการนอกใจไปให้ปีรติพี่ชายของจันทิมาที่เป็นทนาย

" พี่แบงค์คะ ช่วยจัดการทีค่ะ ฉันจะฟ้องหย่า"

สามวันที่ปรมัตอ้างว่าติดงานไม่ได้กลับบ้านแต่ความจริงคือพาปัทมาไปเที่ยวเล่น เอากันจนฉ่ำแฉะ เพื่อปลอบขวัญที่ถูกเธอไล่ออกจากบ้านวันนั้น นักสืบส่งภาพและคลิปความเคลื่อนไหวมาให้เธอตลอด มีภาพจูบกันไม่อายฟ้าดินหลายสิบภาพ

ปรมัตกลับมาถึงห้องด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุข ยังฮัมเพลงเบาๆ 

" เพลง ผมซื้อของมาฝากคุณด้วย"

กวินวิกามองดูกล่องสี่เหลี่ยมเล็กที่เขายื่นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เห็นกวินวิกาไม่สนใจปรมัตจึงเปิดกล่องออก หยิบกิ๊ฟติดผมเป็นเพชรสีชมพูออกมา

" สวยไหม ผมตั้งใจเลือกให้คุณเลยนะ ผมติดให้"

เขาจะติดกิ๊ฟให้แต่เธอเบี่ยงหลบ มือของเขาคว้างกลางอากาศ

" เอาวางไว้ฉันจัดการเอง คุณมาเหนื่อยๆไปอาบน้ำเถอะ"

" อืม "

ปรมัตวางกิ๊ฟเพชรลงบนโต๊ะแล้วหันหลังเดินออกไป เขาหันกลับมามองกวินวิกาเห็นเธอยังคงก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ รู้สึกว่าเธอดูแปลกๆไป หรือว่าเธอจะรู้อะไร คงไม่หรอกเขาพาปัทมาไปไกลถึงสุราษฏร์เธอไม่รู้หรอก 

" เพลง"

กวินวิกาเงยหน้าขึ้นมอง

" ไว้ผมจะหาเวลาพาคุณไปเที่ยวทะเลดีไหม เราไม่เคยไปเที่ยวกันเลย ตอนแต่งงานก็ไม่ได้ไปฮันนีมูน ตอนนั้นบริษัทพึ่งเข้าที่เข้าทาง ผมงานยุ่งมากเลยไม่ได้พาคุณไป ผมจำได้ว่าคุณชอบทะเล ยังบอกผมว่าอยากไปเกาะนางยวน "

ยังไม่ทันได้พูดต่อเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขารับสายแล้วรีบเดินออกไปคุยที่ระเบียง ไม่รู้ว่าคุยอะไรแต่ยิ้มไม่หุบ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครโทรมา กวินวิกาหยิบกิ๊ฟเพชรมาดูเทียบกับภาพที่อยู่ในโทรศัพท์ แบบเดียวกันเป๊ะ กิ๊ฟนี่เป็นของแถมเมื่อซื้อแหวนเพชร เธอเลื่อนดูภาพที่นักสืบส่งมา ปรมัตสวมแหวนเพชรให้ปัทมาในร้านจิวเวอรี่แบรนด์ดัง แหวนเพชรน้ำงามสีชมพูแถมกิ๊ฟเพชรสีชมพู เธอเก็บกิ๊ฟลงกล่องเดินไปโยนไว้ในลิ้นชัก 

นึกถึงคำพูดของเขาเมื่อกี้ที่บอกจะพาเธอไปเกาะนางยวน จำได้ว่าเธอเคยบอกว่าอยากไป ใช่ เธอเคยชวนเขาไปหลายครั้งมาก แต่ทุกครั้งเขาก็ปฏิเสธบอกว่า ไม่ว่าง ไม่ว่างสำหรับเธอ แต่ว่างสำหรับปัทมา 

อาบน้ำเสร็จปรมัตเดินเข้ามาโอบกอดกวินวิกาจากด้านหลัง เธอแกะมือเขาออกขยับหนีด้วยท่าทีรังเกียจ เขาขมวดคิ้วมองหน้า

" โกรธผมเหรอ ที่ผมหายไปหลายวัน ผมก็บอกแล้วไงว่าไปทำงานต่างจังหวัด ไม่เอาน่า ผมไปทำงานจริงๆ เอางี้วันศุกร์นี้ผมจะลางานพาคุณไปเที่ยว เดี๋ยวผมจองโรงแรมกับตั๋วเครื่องบินเลย"

ปรมัตกำลังกดจองตั๋วเครื่องบิน กวินวิกาก็พูดขึ้น

" ฉันไม่ว่าง"

" งั้นไปวันไหนดี วันจันทร์หน้าหรือว่าวันเสาร์ดี"

" จะวันไหนก็ไม่ว่างทั้งนั้น"

ปรมัตมองหน้ากวินวิการู้สึกถึงความผิดปกติ รับรู้ได้ว่าเธอไม่เหมือนเดิม ไม่ถามไม่โวยวาย เธอนิ่งผิดปกติ

ตึ้ง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ปรมัต เขากดดูแล้วเหลือบมองหน้าเธอ

" ที่บริษัทมีงานด่วนมีโปรเจคต์ใหม่เข้า ผมต้องไปดูหน่อย ผมกลับมาตอนเย็นเราไปกินอาหารอร่อยๆกันนะ คุณเลือกร้านไว้รอเลย"

เขาลูบหัวเธอแล้วรีบเดินออกจากห้องไป เสียงประตูปิดลง กวินวิกาเดินไปคว้าถุงดำมาแล้วหยิบของมีค่าทั้งหมดที่ปรมัตเคยให้ทิ้งลงถุง ทั้งเครื่องประดับกระเป๋าแบรนด์เนม ทุกอย่างเธอไม่เอาแล้ว รวมทั้งทั้งเขาด้วย

พนักงานรับถุงดำจากเธอมาเปิดออก หยิบเอากล่องเล็กกล่องใหญ่ออกมาจากถุง

" ขายทั้งหมด "

ออกจากร้านจิวเวอรี่ก็เข้าร้านกระเป๋าแบรนด์ดัง วางถุงดำลง พนักงานต่างมองมาที่เธอเป็นตาเดียว

" มองทำไม มาเอาไปคิดราคาเร็วๆฉันรีบ"

กวินวิกามองดูยอดเงินเข้าบัญชีแล้วยิ้มเดินออกจากร้านไป พนักงานพากันซุบซิบนินทา

กลับถึงบ้านเธอก็เอาภาพแต่งงานกับภาพคู่ของเธอกับปรมัตไปทิ้งถังขยะ แล้วเริ่มเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋า 

มุมหนึ่งของผับ กวินวิกานั่งกระดกเหล้าลงคอแก้วแล้วเเก้วเล่า เมาได้ที่ก็ลุกขึ้นเต้นวาดลวดลายโยกย้ายส่ายสะโพก

อรอัญญากับจันทิมาเดินเข้ามาในผับกวาดสายตามองหากวินวิกา

" นั่น ยัยเพลงอยู่ตรงนั้น"

อรอัญญากับจันทิมาตรงเข้าไปทันที

" ยัยเพลง"

กวินวิกาหันมามองแล้วยิ้มให้

" พวกแกมาช้า ฉันดื่มรอจนเมาแล้วเนี่ย"

ผ่านไปไม่นานทั้งสามเพื่อนซี้ก็พากันเมาฟุบอยู่ที่โต๊ะ กวินวิการู้สึกปวดฉี่ขึ้นมา

" แก แกฉันปวดฉี่อ่ะ ไปห้องน้ำเป็นเพื่อนหน่อย"

" อืมฉันไม่ไหวขอนอนก่อน"

จันทิมาโบกมือปฏิเสธแล้วฟุบต่อ กวินวิกาหันไปสะกิดอรอัญญาแต่อรอัญญาก็ไม่ไหวติง

" เออไปคนเดียวก็ได้"

เธอเดินโซเซไปที่ห้องน้ำ จัดการธุระเสร็จก็ออกมาล้างมือที่อ่างล้างมือ สายตาหันไปเห็นดุ้นใหญ่ยาวกำลังพ่นน้ำฉี่ออกมา เธอจ้องมองตาไม่กระพริบจนชายคนนั้นรู้ตัวหันมา

" เฮ้ย "

แดนเทพร้องด้วยความตกใจไม่คิดว่าจะมีผู้หญิงอยู่ในห้องน้ำ เขาแน่ใจว่าเข้าไม่ผิด นี่มันห้องน้ำผู้ชาย แล้วทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมาอยู่ในนี้ได้ มองดูชัดๆนี่มันกวินวิกานี่นา

" คุณ นี่มันห้องน้ำผู้ชายนะ นี่คุณเมาถึงขนาดกับเข้าผิดฝั่งเลยเหรอ"

กวินวิกาไม่ตอบจ้องมองที่เป้ากางเกงของแดนเทพตาเป็นมัน

" ใหญ่จัง"

แดนเทพมองตามสายตาแล้วรีบเอามือกุมเป้า 

" เฮ้ยๆคุณจะทำอะไร"

กวินวิกาเข้าไปประชิดตัว

" ขอดูหน่อย"

" ดู ดูอะไร"

" ดูไอ้นั่น ฉันยังดูไม่ชัดเลยนะ ขอดูหน่อย"

" ผมว่าคุณเมามากแล้วนะ รีบออกไปเถอะเดี๋ยวคนอื่นมาเห็นจะไม่ดี"

แดนเทพชะเง้อมองข้างนอกดูว่ามีใครมาหรือเปล่า มือนุ่มก็คว้าหมับเข้าที่เป้าของเขา

" อยากดูอ่ะ "

เสียงฝีท้าวคนหลายคนเดินมาทางนี้เขากลัวว่าคนจะมองทั้งเธอและเขาไม่ดี จึงรีบลากเธอเข้าห้องน้ำปิดประตู