ตอนที่4

กวินวิกาไม่ได้ไปที่สถานีตำรวจเพราะรู้ว่าปรมัตไม่กล้าไปหรอก ป่านนี้คงกำลังโอ๋ปัทมาอยู่บนเตียงนอนหล่ะมั้ง 

" นอกจากนังนั่นเคยเป็นน้องรหัสของอีตามัตแกแล้ว ยังเคยมีวันไนท์กับเขาอีก"

ได้ฟังข้อมูลจากอรอัญญาที่ไปสืบเรื่องปัทมามา กวินวิกาก็นิ่งอึ้ง เขากับปัทมาเคยมีอะไรกันอย่างนั้นเหรอ

" แกแน่ใจใช่ไหม ว่าข้อมูลไม่ผิดพลาด"

" คิดว่าใช่นะ ก็ฉันถามพี่โจเพื่อนสนิทในกลุ่มพี่มัต เขาบอกฉันว่าวันนั้นมีเลี้ยงสายรหัส ทุกคนเมาหนักเขาเห็นกับตาว่าพี่มัตของแกกับยัยนั่นกอดจูบกันตั้งแต่อยู่ในผับแล้ว แล้วก็พากันไปต่อที่ห้องของยัยนั่น ยังบอกพี่โจให้เอายาคุมฉุกเฉินมาให้ ถ้าไม่ได้เอากันจะให้ยัยนั่นกินยาทำไมหล่ะ จริงไหม"

กวินวิกานึกถึงนินนาท เขาเป็นเพื่อนสนิทในกลุ่มปรมัต พ่อของเขาเป็นเภสัชเปิดร้านขายยา ปรมัตคงอายไม่ก็กลัวว่าจะมีใครเห็นหากเขาไปซื้อยาเอง จึงให้นินนาทเอายามาให้ หึ เมาเลยเอากันงั้นเหรอ ที่ผ่านมาหลังแต่งงานเขาก็เมาหลายครั้งไม่เห็นจะเอาเธอเลย เมากลับมาก็หลับเป็นตาย เพราะเธอไม่น่าเอาเหรอ ไม่ใช่หรอก เพราะเขาไม่ได้รักเธอต่างหาก แต่กับปัทมาผู้หญิงคนนั้น 

" เพลง เพลง แกไม่เป็นอะไรใช่ไหม อย่าคิดมากนะ มันก็เเค่อดีตที่ผ่านมาแล้ว ใครๆก็มีวันไนท์กันทั้งนั้น ยิ่งเรื่องแบบนี้มันก็เป็นธรรมดาของผู้ชาย พี่โจบอกฉันว่าตั้งแต่นั้นมาพี่มัตก็แทบไม่ได้ติดต่อพูดคุยเป็นการส่วนตัวกับยัยปัทนั่นอีก แกคือปัจจุบันของเขานะ อย่าลืมว่าแกเป็นภรรยาที่มีทะเบียนสมรส"

" แล้วนี่เย็นแล้ว แกจะนอนกับฉันที่นี่หรือจะกลับบ้าน"

" ขี้เกียจกลับ นอนกับแกนี่แหละ ว่าแต่ไอ้พีเอ็มผัวแกไม่อยู่เหรอวันนี้"

" ไม่อยู่หรอกไปแข่งรถอยู่พัทยานู่นแล้วก็ค้างอยู่นู่นเลย สองวันจบรายการแข่งถึงจะกลับ"

" อ้าวแล้วแกไม่ไปเชียร์ผัวเหรอ"

" ไม่อ่ะ น่าเบื่อ แดดก็ร้อน นอนดูซีรี่ย์อยู่ห้องดีกว่า"

ปรมัตนั่งหน้าตาบูดบึ้งอยู่โซฟา เขาจ้องมองไปที่ประตูสลับกับนาฬิกา นี่มันสี่ทุ่มแล้วทำไมกวินวิกายังไม่กลับมาอีก เขาหยิบโทรศัพท์จะโทรหา แต่ก็เปลี่ยนใจ ไม่เอาดีกว่า ต้องดัดนิสัยเอาแต่ใจของเธอบ้าง 

แกร๊ก กวินวิกาเปิดประตูบ้านเข้ามา เห็นปรมัตนอนหลับอยู่โซฟา เธอจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก ก่อนจะเดินขึ้นบันไดชั้นสองไป ปรมัตสะดุ้งตื่นเขาไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน เห็นแผ่นหลังของเธอขึ้นบันไดไปเขามองนาฬิกา8โมงกว่า สาวเท้าตามเธอขึ้นห้องไป เธอไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา

" เมื่อคืนไปไหนมา ทำไมไม่กลับบ้าน ผมรอคุณทั้งคืนรู้ไหม"

" คุณรอฉัน"

" ก็ใช่หน่ะสิ"

" เหรอ ฉันก็คิดว่าคุณจะอยู่ปลอบใจน้องปัทของคุณทั้งคืนที่ห้องเธอเสียอีก"

" เพลง เรื่องผมกับปัทมันไม่มีอะไรจริงๆทำไมคุณถึงไม่เชื่อผม"

" อยากให้ฉันเชื่อ งั้นคุณก็ไล่เธอออกสิ นั่นแหละฉันถึงจะเชื่อคุณ"

" ผมจะทำแบบนั้นได้ยังไง ปัทไม่มีความผิดอะไร อยู่ๆจะให้ไล่เธอออกผมทำไม่ได้หรอก"

" งั้นก็อย่ามาบอกว่าคุณกับเธอไม่ได้มีอะไรเพราะฉันไม่เชื่อ"

" ปัทเธอน่าสงสาร สามีพึ่งตาย ในฐานะที่ผมเคยเป็นพี่รหัสของเธอ เธอมาสมัครงานที่บริษัทผมก็เลยต้องรับไว้และให้ความช่วยเหลือเท่าที่ให้ได้ ผมแค่สงสารเธอก็เท่านั้น"

" ความสงสารเป็นบ่อเกิดแห่งความรักนะ ไม่เคยได้ยินเหรอ"

เขาจับบ่าของเธอสองข้างจ้องมองสบตาเธอ

" เลิกพูดถึงเรื่องคนอื่นเถอะ เรื่องที่ร้านอาหารผมจะไม่โทษคุณ เอาเป็นว่าผมผิดเอง แต่ขอร้องหล่ะ อย่าทำแบบนี้อีกเลยนะอย่าทำร้ายปัทอีก เธอไม่ได้ผิดอะไร"

กวินวิกาไม่ตอบ ได้แต่ยิ้มบางๆแล้วสะบัดตัวออกมาจากเขา หันหลังเดินเข้าห้องน้ำไป

วันต่อมาหลังจากตื่นนอน ปรมัตไม่เห็นกวินวิกานอนอยู่ข้างๆ เขาลุกขึ้นเดินไปดูที่ห้องน้ำก็ไม่มี เธอไปไหนแต่เช้า ปกติวันหยุดแบบนี้จะตื่นสายนี่นา เขากดโทรหาเธอแต่เธอก็ไม่รับสาย กำลังจะพิมพ์ข้อความถามว่าเธออยู่ไหน ปัทมาก็โทรเข้ามาก่อน

" พี่มัตช่วยด้วย "

" ปัท ปัทเป็นอะไร ได้ๆผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

กวินวิกานั่งเล่นอยู่ริมทะเล

" ไง อารมณ์ดีขึ้นบ้างไหม"

" อืม"

" งั้นก็กลับได้แล้ว "

อรอัญญาชวนกวินวิกากลับ เมื่อเช้ากวินวิกามาหาเธอ ชวนไปทะเลเป็นเพื่อน เธอรู้ว่ากวินวิกาไม่สบายใจจึงไปเป็นเพื่อนรับฟังปรับทุกข์

กวินวิกากลับถึงบ้านตอนช่วงค่ำ ฝนตกหนักตลอดทาง รถก็ติด พอเปิดประตูบ้านเข้าไปก็ปรี๊ดแตก เมื่อเห็นปัทมานอนหลับอยู่ที่โซฟา เธอตรงปรี่เข้าไปกระชากปัทมาทันที

" แกเข้ามาอยู่ในบ้านฉันได้ยังไง"

" ฉัน คือว่า"

กวินวิกามองเสื้อที่ปัทมาสวมใส่มันเป็นเสื้อของปรมัต ขนาดเธอเป็นภรรยาของเขา ยังไม่เคยใส่เสื้อเขาเลย แล้วปัทมามีสิทธิ์อะไร

" มาอยู่บ้านฉันแล้วยังมีหน้ามาใส่เสื้อผัวฉันอีก ถอดออกเดี๋ยวนี้"

กวินวิกาพยายามถอดเสื้อจากตัวปัทมา ปัทมาก็ปัดป้อง ปรมัตได้ยินเสียงเอะอะก็รู้ว่ากวินวิกากลับมาแล้วจึงรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำ ก่อนหน้าเขาขี้อยู่

" เพลง คุณกลับมาแล้ว"

" ทำไม ถ้าฉันไม่กลับมาจะรู้ไหมว่าคุณเอานังนี่มาอยู่ที่บ้าน แล้วยังให้มันใส่เสื้อของคุณอีก"

" เพลง เรื่องนี้ผมอธิบายได้ คือว่าปัทเขาถูกเจ้าหนี้ตามมาราวี เป็นเจ้าหนี้ของพ่อเธอ พอทวงหนี้กับพ่อเธอไม่ได้เลยมาตามทวงกับเธอ แล้วยังจะทำร้ายเธออีก ดีที่ผมไปช่วยทัน ผมเลยให้เธอมาอยู่ที่นี่ชั่วคราว "

" ถูกทำร้ายก็ไปแจ้งตำรวจ ไม่ใช่โทรหาผัวชาวบ้านให้ไปช่วย ออกไปจากบ้านฉัน"

กวินวิกาชี้ไปที่ประตู

" เพลงคุณอย่าใจดำเลยได้ไหม เธอไม่มีที่ไปที่ไหน ผมกลัวว่าพวกนั้นจะย้อนมาทำร้ายเธออีก ตอนนี้ฝนก็ตกด้วย ให้เธอพักสักวันสองวันจนกว่าจะหาที่พักใหม่ได้เถอะ"

" ไม่ "

" เพลง ทำไมคุณถึงใจแคบไม่มีเหตุผลแบบนี้"

" อย่าทะเลาะกันเลยค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ขอโทษจริงๆที่มารบกวน"

ปัทมาทำหน้าเศร้าเดินออกไป

" เดี๋ยวก่อน "

ปัทมาหยุดชะงักหันหน้ามา

"ถอดเสื้อออก"

" เพลง"

" นั่นมันเสื้อคุณ ฉันที่เป็นเมียคุณยังไม่เคยใส่เสื้อคุณเลย เธอมีสิทธิ์อะไร"

" ปัทเขาทำกาแฟหกใส่เสื้อเลอะ ผมก็เลยให้เขาใส่เสื้อของผม"

" ถอด"

กวินวิกาไม่สนใจสั่งให้ปัทมาถอดเสื้อออก

ปัทมาค่อยๆแกะกระดุมเสื้อเชิตตัวโคร่งออกส่งคืนให้ กวินวิกาปาเสื้อผ้าชุดเดิมใส่หน้าปัทมา ปรมัตมองตามปัทมาที่เดินน้ำตาคลอออกไป เขาไม่พูดอะไรเดินขึ้นบันไดไปหยิบบุหรี่มาจุดสูบที่ระเบียง สายตามองลงไปที่ข้างล่าง เห็นปัทมาเดินตากฝนออกไปหน้าบ้าน ในใจก็เจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก

เห็นกวินวิกาเข้าห้องน้ำเขาก็รีบออกจากห้องไปทันที กวินวิกาเปิดประตูห้องน้ำออกมา เดินไปที่ระเบียงเห็นปรมัตวิ่งตากฝนไปหาปัทมาที่ยืนอยู่หน้าบ้าน ทั้งสองโอบกอดกัน เธอแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา ในเมื่ออยากรักกันนัก ได้ งั้นเธอจะจัดให้