ตอนที่3

แดนเทพดันตัวเธอเข้าไปในห้องน้ำล็อคประตู จ้องมองหน้าของเธอ สวยน่ารัก นี่คงเมามากสินะถึงได้เดินเข้าห้องน้ำผิด

" อยากไหม"

เธอพยักหน้าหงึกๆ เขากระตุกยิ้มมุมปากแล้วถกเสื้อเธอขึ้น อึก นมโคตรใหญ่ 

แผล่บแผล่บแผล่บ

"อ้ายยเสียว"

เขาตวัดลิ้นเลียจุกนมสีชมพูสลับดูดอย่างมูมมาม จ้วบจ้วบ มือก็บีบขยำเต้าอวบ เธอแอ่นอกสู้ลิ้น ครางเสียวไม่ขาดปาก เขาเลื่อนมือไปลูบข้างล่าง

" โคตรอูมเลย ขอเลียได้ไหม"

พอเธอพยักหน้า เขาก็ถกกระโปรงเธอขึ้นดึงกางเกงในลงแล้วมุดหน้าเลีย

แผล่บแผล่บ 

" อืมมหวาน อร่อย ซู้ดดดด"

เขาดูดเลียจนน้ำไหลทะลัก ใช้นิ้วแหย่รูสัมผัสได้ถึงความคับแน่น

" ยังไม่เคย"

" อือ"

" ถ้าอย่างงั้นไปทำที่อื่นดีกว่า ที่นี่ไม่เหมาะ"

เขาเลยพาเธอไปต่อที่คอนโดของเขา

มองดูร่างเปลือยเปล่าที่นอนอ้าขารอเขาเสียบ หน้าตาของเธอช่างยั่วยวนเหลือเกินเขาค่อยๆดันเข้าไป

" กรี๊ดด เจ็บ ไม่เอาแล้ว"

" อดทนหน่อย หัวบานเข้าไปแล้ว อีกนิด อีกนิดเดียว เจ็บแค่แป๊บเดียวแล้วจะเสียว เชื่อผมสิ"

เขากระแทกทีเดียวมิดด้าม กดแช่เอาไว้ อูยเสียวหัว

" กรี๊ดดดเจ็บ เอาออกไป"

มองดูเลือดของตัวเองไหลออกมาจากตรงนั้น กวินวิกาเจ็บจนน้ำตาซึม

" อาาาไม่เอา เจ็บ โอววววว เสียวอืมเจ็บ"

ตับ ตับ ตับ ตับ

" ตกลงเจ็บหรือเสียวกันแน่"

" อาาาาเสียว มะไม่ใช่ ฉันเจ็บ อูยยยเอาออกไป"

" หึหึสายไปแล้ว"

ตับ ตับ ตับ ตับ

เขาจำไม่ได้ว่าเย่เธอไปกี่ที แต่รู้ว่าทั้งคืนพอตื่นขึ้นมาเธอก็หายไปแล้ว เขาไม่ได้คิดอะไร ก็แค่วันไนท์ แต่หลังจากวันนั้นไม่รู้ทำไมถึงเอาแต่คิดถึงใบหน้าของเธอ หลังจากนั้นภาพจำเธอก็เลือนหายไปตามวันเวลา 

จนกระทั่งได้เจอเธออีกครั้ง และรู้ว่าเธอแต่งงานไปแล้วกับเพื่อนลูกพี่ลูกน้องของเธอ แต่ผู้ชายคนนั้นไม่ได้รักเธอ เป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ เขาถึงได้รอ รอให้เธอก้าวออกมาจากผู้ชายคนนั้นเอง

" ไอ้แดน ไอ้แดน"

" เฮ้ยไอ้แดนนรก"

แดนเทพได้สติกลับมาจากความคิดในอดีตมองไปที่โต๊ะตรงข้าม กวินวิกาก็หายไปแล้ว

" มอง มอง ก็มัวแต่คิดแผนชั่วๆอยู่เขาไปถึงไหนแล้ว"

" พวกกูเรียกมึงตั้งนานไม่หือไม่อือ เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวหัวเราะหึหึอยู่นั่นแหละ"

" เพลงไปทางไหน"

" ทางนู้น เขากินอิ่มแล้วก็ไปสิวะ"

" กูอิ่มแล้ว"

แดนเทพลุกพรวดพราดออกไป

" แกจะกลับเลยไหม"

" ไม่อยากกลับก็ต้องกลับแหละ พวกแกก็เห็นผัวฉันโทรตามจิกยิ่งกว่าไก่อีก"

" เออๆไปๆ แกกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันอยู่เป็นเพื่อนเพลงมันเอง"

จันทิมาโบกมือไล่อรอัญญา

" งั้นแยกกันตรงนี้ บาย"

" บาย"

อรอัญญาแยกตัวกลับไปก่อน จึงเหลือเพียงจันทิมา

" แกจะไปไหนต่อ"

" ไม่รู้ แต่ไม่อยากกลับบ้าน เบื่อ"

" งั้นไปเล่นบ้านฉันไหมหล่ะ ไปเล่นกับเจ้าอุ๋งอุ๋ง"

" อือก็ดีเหมือนกัน ไม่ได้เล่นกับมันนานแล้ว"

นึกถึงเจ้าแมวสีขาวขนฟู เจ้าอุ๋งอุ๋ง เธอไม่ได้เจอมันนานแล้ว ครั้งนั้นไปเป็นเพื่อนจันทิมาซื้อมันมาเลี้ยง มันยังเป็นลูกแมวอยู่เลย ตอนนี้น่าจะโตเป็นแมวอ้วนแล้วหล่ะ 

เท้ากำลังจะก้าวลงบันไดเลื่อนก็หยุดชะงักสายตาหันไปเห็นร้านอาหารญี่ปุ่นที่อยู่ไม่ไกล ปรมัตกำลังนั่งกินอาหารอยู่ในนั้น ที่นั่งตรงข้ามเป็นปัทมา เธอหมุนตัวจ้ำอ้าวเดินไปที่ร้านทันที

" เออเพลง เดี๋ยวฉันต้องแวะซื้ออาหารเจ้าอุ๋งอุ๋งด้วยนะ อาหารใกล้หมดแล้ว เพลง แกอ้าวเฮ้ย เพลง"

หันไปเห็นหลังของเพื่อนไวๆ จันทิมารีบวิ่งลงบันไดเลื่อนแล้วไปขึ้นบันไดข้างๆวิ่งขึ้นตามไป

กวินวิกามาถึงก็จิกหัวปัทมามาตบ เพี๊ยะเพี๊ยะ ก่อนจะปล่อยมือ ปัทมาทรุดลงกับพื้นไม่ทันตั้งตัว กวินวิกาก็เอาราเมงร้อนๆเทราดหัวลงมา ปรมัตรีบเข้าไปดึงกวินวิกาออกมา เขาไม่กล้าทำแรงกลัวจะเป็นเหมือนครั้งก่อนที่ทำให้เธอหัวแตกอีก

" หยุด หยุดได้แล้ว เพลง คุณทำบ้าอะไรรู้ตัวไหม"

" รู้สิ ก็ฉันกำลังทำให้นังหน้าด้านที่ชอบแย่งผัวคนอื่นมันเจ็บตัวไง มันจะได้จำใส่สมองว่าอย่ามาแย่งผัวฉันอีก วันก่อนที่ฉันตบแกไปยังไม่เข็ดใช่ไหม วันนี้แกถึงยังร่านมายุ่งกับผัวฉันอีก"

" พอได้แล้วเพลง มันจะมากเกินไปแล้วนะผมกับปัทแค่มาคุยงานเสร็จแล้วก็เลย"

" ก็เลยพากันมากินอาหารญี่ปุ่น ทีฉันบอกคุณเป็นร้อยครั้งให้คุณพามา แต่คุณก็ไม่เคยพามา ทีนังหน้าด้านนี่คุณกลับพามันมามันออดอ้อนคุณแบบไหนหล่ะ"

" เพลง"

จันทิมาเข้ามาจับแขนกวินวิกา เธอวิ่งเข้ามาในร้านทันเห็นตอนที่กวินวิกาเทราเม็งราดหัวปัทมาพอดี เธอไม่ห้ามหรอก สะใจดี เธอรู้มาว่าผู้หญิงที่ชื่อปัทมาคนนี้พยายามเข้ามาแทรกกลางชีวิตคู่ของเพื่อนเธอ

" ทำท่าทางน่าสงสารให้ใครดู คนที่ชอบอ่อยผัวคนอื่นอย่างเธอ แค่นี้มันยังน้อยไปทุกคนดูหน้าผู้หญิงคนนี้เอาไว้ เธอชื่อปัทมาชอบแย่งผัวคนอื่น ระวังผัวของพวกคุณเอาไว้ให้ดี "

กวินวิกาชี้หน้าปัทมา ร้องบอกให้ทุกคนในร้านดู

" ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณกล่าวหา ฉันไม่ได้เป็นเมียน้อยใคร ฉันกับพี่มัตเราบริสุทธิ์ เราแค่มาทานอาหารกันเท่านั้น ทำไมคุณต้องใส่ร้ายฉัน ทำให้ฉันต้องอับอายด้วย"

ปัทมาพูดไปก็ร้องไห้ไป

" ขอโทษปัท"

กวินวิกาหันควับไปจ้องหน้าปรมัต

" ผมบอกให้คุณขอโทษปัทเดี๋ยวนี้"

" ฉันไม่ทำ ฉันไม่ผิด ทำไมต้องขอโทษ"

" เพลง ที่คุณทำนี่ยังไม่เรียกว่าผิดอีกเหรอเธอสามารถแจ้งความคุณข้อหาทำร้ายร่างกายได้นะ"

" เหรอ ฮ่าฮ่า เอาสิเอาเลย แจ้งตำรวจเลย"

" อย่าท้าทายผม"

เพี๊ยะ เพี๊ยะ กวินวิกาตบหน้าปรมัตติดๆสองที ก่อนจะหยิบเอาราเมงอีกชามมาสาดใส่หน้าปรมัต

" ก็เห็นว่าคุณสงสารเธอ ฉันเลยช่วยทำให้มีสภาพเหมือนกัน อืม ช่างเป็นคู่รักที่รักกันจริงๆ ตอนนี้สภาพเหมือนกันแล้ว จะแจ้งตำรวจใช่ไหม งั้นฉันไปรอที่โรงพักนะ รีบตามมาหล่ะ ไปจัน"

กวินวิกาจูงมือจันทิมายิ้มเยาะออกไป ปรมัตหยิบเส้นราเม็งออกจากตัว หันไปดูเห็นหลายคนในร้านกำลังถ่ายคลิป เขารีบจูงมือปัทมาที่เอามือปิดหน้าปิดตาออกจากร้านไป พนักงานรีบวิ่งตาม

" คุณคะคุณ เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณลูกค้ายังไปไม่ได้นะคะ"

ปรมัติหยุดชะงักหันมามองด้วยสายตาไม่พอใจ

" คุณลูกค้ายังไม่ได้ชำระเงินค่ะ จะจ่ายเงินสดหรือบัตรค่ะ"

ปรมัตกัดฟันกรอด หยิบเงินแบงค์พันออกมาสองใบยื่นให้พนักงาน

" ไม่ต้องทอน"

" เดี๋ยวค่ะคุณลูกค้า"

" อะไรอีก"

" ค่าอาหาร4595บาทค่ะ คุณลูกค้าให้มาแค่2พันไม่พอค่ะ"

ปรมัตควักเงินออกมาอีกสามพันยื่นให้ก่อนจะรีบเดินออกไปด้วยความโมโห

แดนเทพกับกลุ่มเพื่อนยืนมองเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล

" น้องเพลงมึงแม่งเอาเรื่องหว่ะ"