Share

บทที่ 3

Author: เย่จิ่วโจว
ฉันรีบเรียกเขาไว้ทันที

“เดี๋ยวก่อน!

“ฉันไม่นอนห้องแม่บ้านนะ!”

ฉันรีบก้าวยาวๆ ตามไป แล้วทำหน้าทะเล้นใส่

“นายอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ก็น่าจะมีห้องส่วนตัวใช่ไหม?

“เราสองคนมาแชร์เตียงกันหน่อยเป็นไง?”

บอสไม่ตอบ

เอาแต่เร่งฝีเท้าลอยหนีให้เร็วขึ้น

ฉันเริ่มร้อนรน

“ไหนตกลงกันแล้วว่าจะทำให้ความปรารถนาเป็นจริงไง?

“หายใจหอบถี่ ขาอ่อนระทวย ตาลอยเคลิ้ม แล้วก็ ป้าบๆๆ…”

“ฉันไม่ได้ตกลง”

บอสพูดแทรกขึ้นมาเรียบๆ

ฉันของขึ้นทันที

“ดันเจี้ยนนี้ไม่ได้ชื่อ ‘ปรารถนา’ หรอกเหรอ?

“ไหนบอกว่าจะทำให้ความปรารถนาของผู้เล่นทุกคนเป็นจริงไง?

“ทำไมถึงมาสองมาตรฐานกับฉันแค่คนเดียว?

“ฟ้องส่วนกลาง! ฉันจะฟ้องไปที่ส่วนกลาง!”

บอสถึงกับพูดไม่ออก

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดขึ้นมาอย่างเอือมระอา

“…รู้แล้ว ตามฉันมา”

เดินเลี้ยวไปเลี้ยวมาจนเข้ามาในห้องนอนหรูหราขนาดใหญ่

ฉันกระโจนลงไปบนเตียงนุ่มๆ กลางห้องทันที

พร้อมกับบิดขี้เกียจไปชุดใหญ่

“เหนื่อยชะมัด”

ฉันไขว่ห้างอย่างเกียจคร้าน

“นวดขาให้หน่อยสิ”

บอสปรายตามองฉันเรียบๆ แล้วไม่สนใจ

ฉันไม่ถอดใจ ก่อกวนต่อ

“จริงสิ นายชื่ออะไร?

“จะให้เรียกแต่บอสๆ ก็ดูห่างเหินไปหน่อย”

เขามีค่าการหลบหลีกเต็มแม็กซ์

“ไม่เกี่ยวกับเธอ

“เธอเป็นผู้เล่น แค่คิดว่าจะผ่านดันเจี้ยนไปยังไงก็พอแล้ว”

ฉัน

“ที่รัก? พี่ชาย? สามี? นายท่าน? แด๊ดดี้?”

พอเห็นว่าฉันเรียกด้วยสรรพนามที่ชักจะล่อแหลมขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุดบอสก็ทนไม่ไหว รีบพูดขัดขึ้นมา

“ลู่ซิงฉือ ฉันชื่อลู่ซิงฉือ”

ไม่รู้ทำไม ภายใต้น้ำเสียงราบเรียบนั้น ฉันกลับได้ยินความรู้สึกกัดฟันกรอดปนอยู่ด้วย

“งั้น…”

ปากน้อยๆ ของฉันกำลังจะขยับจ้อต่อ

ลู่ซิงฉือรีบพูดว่า

“พอได้แล้ว เธอควรนอนซะ”

เขาสะบัดมือทีหนึ่ง หมอกสีดำกลุ่มหนึ่งก็ลอยพุ่งมาหาฉัน

จากนั้น ฉันก็เหมือนถูกใครดึงปลั๊กออก

หมดสติไปในทันที

วันต่อมา

ฉันตื่นขึ้นเพราะเสียงกรีดร้อง

พอลืมตาขึ้นมา ลู่ซิงฉือก็ไม่อยู่ในห้องแล้ว

ฉันรีบล้างหน้าแปรงฟันแล้ววิ่งไปที่ห้องรับแขก

พบว่าบนพื้นมีศพของคนแปลกหน้านอนอยู่

ศพนั้นดูแก่ชราอย่างผิดปกติ

ผมและหนวดเคราขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น อายุน่าจะอย่างน้อยเจ็ดหรือแปดสิบปี

แต่ไม่รู้ทำไม มองดูแล้วกลับรู้สึกคุ้นตาชอบกล

ฉันกวาดตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว

พบว่านอกจากเหล่าหลี่แล้ว ผู้เล่นทุกคนมากันครบหมดแล้ว

เวลานี้ สีหน้าของพวกเขาเคร่งเครียดผิดปกติ

ผู้หญิงผมแดงคนหนึ่งที่ดูอายุประมาณสามสิบกว่าๆ มองไปรอบๆ

ก่อนจะเอ่ยปากช้าๆ

“เมื่อกี้ฉันตรวจสอบดูแล้ว

“ศพบนพื้นนี้ คือเหล่าหลี่”

“จะเป็นไปได้ยังไง?”

มีคนแย้งขึ้นมาทันควัน

“เหล่าหลี่เพิ่งจะสี่สิบกว่าเองนะ

“ศพนี้ดูยังไงก็ปาไปเจ็ดแปดสิบแล้ว

“อายุมันไม่ตรงกันเลย”

ผู้หญิงคนนั้นถอนหายใจยาว

“พวกคุณจำคำขอที่เราขอไปเมื่อวานได้ไหม?

“แก่ตายอย่างสงบ ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ

“สภาพศพของเหล่าหลี่ตอนนี้ ไม่ใช่ว่าตรงกับคำขอนั้นพอดีเหรอ?

“พวกเราประเมินดันเจี้ยนนี้ต่ำเกินไป คิดว่าแค่อวดฉลาดนิดหน่อยก็จะผ่านไปได้รอดปลอดภัย

“สมกับเป็นดันเจี้ยนระดับ SSS ไม่ธรรมดาจริงๆ”

ข้อความคอมเมนต์เด้งขึ้นมาอีกครั้ง

[ฮิๆ ช็อตเด็ดที่ฉันชอบที่สุดมาละ พวกผู้เล่นขี้อวดโดนตบหน้าแหก พวกหมูโง่ตายๆ ไปให้หมดก็ไม่น่าเสียดายหรอก]

[จะว่าไป เหมือนจะไม่ใช่ทุกคนนะที่ขอให้แก่ตาย ผู้หญิงที่ยืนอยู่มุมห้องคนนั้นขอว่าอะไรนะ? เมื่อวานฉันดูอยู่ดีๆ จอก็มืดไปเฉยเลย ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น มีผู้รู้ช่วยสรุปให้หน่อยไหม]

[จอดำ +1]

[จอดำ +2]

[จอดำ +10086]

……

[เดี๋ยวนะ ทำไมจอดำกันเยอะจัง? ฉันนึกว่าเป็นที่เน็ตฉันคนเดียวซะอีก]

[หรือว่ายัยนั่นจะขอพรที่ถูกต้องเพียงหนึ่งเดียวได้สำเร็จ ภาพเลยโดนเซนเซอร์ไป? แม่เจ้า! หรือว่าในที่สุดจะมีคนเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ SSS ในตำนานได้แล้ว???]

[พวกแกก็มโนเก่งเกิน ยัยนั่นฉันเช็กมาแล้ว มือใหม่ซิงๆ แถมดูทรงอ่อนแอเป็นนังดอกบัวขาวแบบนั้น ฉันตบทีเดียวก็ขิตแล้วมั้ง จะหวังให้ยัยนี่เคลียร์ดันระดับท็อปน่ะเหรอ ขำตายชัก]
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ   บทที่ 10

    คงไม่ใช่ว่าจู่ๆ ก็มีมโนธรรมสำนึกผิด เลยทำใจฆ่าไม่ลงหรอกมั้ง?จนกระทั่งลู่ซิงฉือพูดออกมาว่า “จุดประสงค์ของพวกเขา เป็นอย่างอื่น”จู่ๆ สมองฉันก็แล่นปรู๊ด นึกถึงความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งขึ้นมาถ้าหากว่าความสามารถในการทำให้ความปรารถนาเป็นจริงของลู่ซิงฉือ ไม่ได้เพิ่งมีตอนกลายเป็นสิ่งลี้ลับแต่เขาเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์พิเศษติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดล่ะเรื่องราวมันจะเป็นยังไง?ข้อสันนิษฐานที่น่ากลัวค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวของฉันลู่ซิงฉือมีพลังวิเศษในการทำให้ความปรารถนาของคนอื่นเป็นจริงมาตั้งแต่เด็กทว่า ความปรารถนานั้นมักจะสัมฤทธิผลในรูปแบบที่เลวร้ายและบิดเบี้ยวที่สุดพ่อแม่กังวลว่าความสามารถนี้จะนำภัยพิบัติมาสู่ลูก จึงพยายามปกปิดไว้อย่างสุดความสามารถแต่สุดท้ายก็ถูกพวกคนรับใช้ที่อยู่ด้วยกันทุกวันล่วงรู้เข้าจนได้ดังนั้น พวกมันจึงรวมหัวกัน ใช้ความสามารถของลู่ซิงฉือ ทำให้พ่อแม่ของเขาต้องตายในกระบวนการนี้ย่อมต้องมีการใช้ลูกเล่นสกปรกบางอย่างยกตัวอย่างเช่นพาตัวลู่ซิงฉือลงมาที่ชั้นล่าง แล้วขอพรกับเขาว่า“ฉันอยากเจอพ่อแม่เธอเดี๋ยวนี้ เธอช่วยพาพวกเขามาหาด้วยวิธีที่เร็วที่สุดหน่อยได้ไหม?

  • นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ   บทที่ 9

    เขาถึงได้ยอมถามคำถามข้อสุดท้ายออกมา“นายเกลียดพวกนั้นไหม?”ลู่ซิงฉือพยักหน้า“เกลียด”ทั้งสองคนเดินจากไปพร้อมกับความครุ่นคิดรอจนกระทั่งทั้งสองคนเดินไปไกลแล้วฉันเดินเข้าไปหา มองลู่ซิงฉือที่เวลานี้หมอกดำรอบตัวดูหนาแน่นกว่าที่เคยแล้วถามคำถามสุดท้ายของฉันออกไป“ความสามารถในการทำให้ความปรารถนาเป็นจริงของนาย“มีมาตั้งแต่ตอนยังมีชีวิตอยู่ หรือเพิ่งได้รับหลังจากกลายเป็นสิ่งลี้ลับแล้ว?”แทบจะในวินาทีเดียวกับที่ฉันพูดจบประโยคหมอกดำรอบตัวลู่ซิงฉือก็ระเบิดออกทันทีห่อหุ้มตัวฉันเข้าไปไว้ข้างในภายในหมอกสีดำ คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นไอความแค้นที่แทบจะจับตัวเป็นก้อน เกือบจะทำให้ฉันจมน้ำตายผ่านไปเนิ่นนานฉันถึงได้ยินคำตอบจากเขา“…มีมาตั้งแต่ตอนยังมีชีวิตอยู่”วันสุดท้ายเสียงระบบแจ้งเตือนว่า[ภารกิจสุดท้าย: ‘ปรารถนา’ ได้รับการเผยแพร่แล้ว[ผู้เล่นทุกคนสามารถขอพรข้อสุดท้ายกับบอสได้[มีเพียงผู้ที่ขอพรได้ถูกต้องเท่านั้นที่จะรอดชีวิต[ผู้เล่นที่เหลือ จะถูกสังหารทิ้งทั้งหมด!][คำใบ้: ความปรารถนาสุดท้าย ไม่จำกัดอยู่แค่การเลือกวิธีการตายอีกต่อไป ผู้เล่นสามารถเลือกที่จะทำ

  • นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ   บทที่ 8

    [ขอให้ผู้เล่นทุกคน ระมัดระวังในการตั้งคำถาม]หมอกสีดำปกคลุมไปทั่วบริเวณลู่ซิงฉือลอยตัวปรากฏขึ้นอย่างช้าๆไม่รอให้คนอื่นทันได้ตั้งตัวฉันรีบชิงพูดขึ้นก่อนทันที“ฉันจะถาม!”ฉันจ้องมองลู่ซิงฉือเขม็ง ด้วยสายตาลุกวาว“เมื่อคืนตอนที่ฉันจูบนาย“ปากนายรสชาติเป็นยังไง?”ลู่ซิงฉือถึงกับอึ้งไปทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยความต่อต้านและจนใจทว่า กฎก็คือกฎต่อให้เป็นถึงบอสใหญ่ก็ต้องปฏิบัติตามในภารกิจย่อย ‘ความในใจของบอส’ นี้เขาไม่สามารถโกหกได้“…หวาน“รสเชอร์รี่”ทันทีที่สิ้นเสียงสองคนที่เหลือหันขวับมามองฉันทันทีสายตาเหมือนเห็นผีก็ไม่ปานอ้าปากค้างจนหุบไม่ลงส่วนในคอมเมนต์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มหน้าจอไปหมดเมื่อได้คำตอบที่น่าพอใจ ฉันก็ยิ้มมุมปากแล้วถามต่อทันที“คำถามที่สอง นายเท่าไหร่?”ลู่ซิงฉือขมวดคิ้วแม้น้ำเสียงจะราบเรียบ แต่ฉันกลับสัมผัสได้ถึงความสับสนเจืออยู่ด้วย“โอกาสถามมีแค่สามครั้ง“เธอแน่ใจเหรอว่าจะใช้ไปกับคำถามไร้สาระแบบนี้?”ไร้สาระ?จะเป็นไปได้ยังไงไม่มีคำถามไหนสำคัญไปกว่านี้อีกแล้ว“ฉันแน่ใจ”แม้ลู่ซิงฉือจะไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมตอบ“

  • นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ   บทที่ 7

    “แถมตอนที่เธอเดินเข้าไปใกล้บอส“หมอกสีดำก็บดบังสายตาพวกเราไปหมด“ไม่มีใครรู้เลยว่าพวกเธอคุยอะไรกัน“รู้แค่ว่าพอคุยจบ ไอ้หัวเกรียนที่ผลักเธอก็ตายทันที”เด็กหนุ่มตัวสูงรุกคืบเข้ามาทีละก้าว“ฉันได้ยินมาว่า ในบางดันเจี้ยน“NPC จะปลอมตัวเป็นคนธรรมดา ปะปนเข้ามาในกลุ่มผู้เล่น“ชักจูงให้ผู้เล่นตายยกทีม“ตอนนี้ ฉันมีเหตุผลที่จะสงสัยว่าเธอคือ NPC คนนั้น”เด็กสาวอีกคนไม่ได้พูดอะไรแต่ใช้สายตาหวาดระแวงและเคียดแค้นมองมาที่ฉันเหมือนกันมือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเป้อย่างเงียบเชียบดูเหมือนจะหยิบอาวุธออกมางานหยาบแล้วสิพูดตามตรง พอฟังเด็กหนุ่มตัวสูงวิเคราะห์แบบนี้ฉันก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองมีความเป็นไปได้ที่จะเป็น NPC อยู่เหมือนกันขำตายละ หาจุดโต้แย้งไม่ได้เลยสักนิดเด็กสาวหยิบปืนกระบอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเล็งมาที่หัวของฉันด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ในตอนนี้ บรรยากาศรอบตัวเธอช่างแข็งกร้าว แตกต่างจากภาพลักษณ์บอบบางว่าง่ายในตอนแรกอย่างสิ้นเชิง“นับจากนี้ไป ฉันถามอะไรเธอต้องตอบ”เด็กสาวพูดเสียงเย็น“คำถามแรก“ในดันเจี้ยนนี้เธอรับบทเป็นอะไรกันแน่?“แล้วมีความสัมพันธ์ยังไงกับบอส?”“นี่มันสอ

  • นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ   บทที่ 6

    “เคร้ง--”มีดและส้อมในมือของบอสหล่นลงพื้นทันทีแม้จะถูกปกคลุมด้วยหมอกสีดำจนมองไม่เห็นสีหน้าแต่ฉันก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตื่นตระหนกที่แผ่ออกมาจากตัวเขาชิน่ารำคาญชะมัดฉันกระชากคอเสื้อของลู่ซิงฉือเข้ามาเล็งตำแหน่งปาก แล้วประทับจูบลงไปทันทีส่งต่อเชอร์รี่สีแดงสดในปากเข้าไปในปากของเขาเรียวลิ้นเกี่ยวพันเขาพยายามหลบหลีกอย่างสุดชีวิตแต่ฉันไม่สนหรอก ฉันกัดเชอร์รี่ลูกนั้นให้แตกอย่างไม่ไยดีน้ำหวานฉ่ำที่หวานจนเลี่ยนค่อยๆ ไหลซึมออกมาจนกระทั่งเขาจำใจกลืนเชอร์รี่ทั้งลูกลงไป ฉันถึงได้ยอมถอนจูบพอมองดูลู่ซิงฉือที่หมอกดำรอบตัวระเบิดฟุ้งกระจายฉันก็กระดิกนิ้วเรียกเขาด้วยรอยยิ้มตาหยี“ยังมีครีมอีกนะ“กินไหม?”“เธอ… เธอ…“เธอนี่มัน ไม่มียางอายเลยสักนิด!”น้ำเสียงของลู่ซิงฉือเรียกได้ว่ากำลังสติแตกสุดขีดฉันขำพรืด“นี่คงไม่ใช่จูบแรกของนายหรอกนะ?”“…”บอสเริ่มลนลาน สะบัดหน้าหนีไม่สนใจฉันแล้วแต่พวกหมอกสีดำรอบตัวเขาน่ะสิมันลอยเข้ามาหาฉันราวกับนึกสงสัย แล้วแตะตัวฉันเบาๆแล้วโอบล้อมฉันไว้อย่างอ่อนโยน“พวกแก ห้ามไปตีซี้กับเธอนะ!”ลู่ซิงฉือพูดเสียงอู้อี้ ฟังดูน้อยใจหน่อยๆ

  • นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ   บทที่ 5

    “เดาอาหารที่บอสชอบได้แล้ว“งั้นอาหารที่เกลียดล่ะ?“ถ้าเกิดมอบผิดขึ้นมา มีหวังได้ตายกันพอดี”ฉันยกมือขึ้นเงียบๆ“ฉันเจออัลบั้มรูปเล่มหนึ่งในห้องสมุด“ข้างในมีแต่รูปงานวันเกิดของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง“ตั้งแต่อายุหนึ่งขวบไปจนถึงยี่สิบกว่าปี…“ฉันสังเกตเห็นว่า ทุกรูปไม่มีร่องรอยว่าเค้กถูกแตะต้องเลย“อาหารที่บอสเกลียด น่าจะเป็นเค้กผลไม้”หลังจากตัดตัวเลือกที่เสี่ยงตายออกไปได้แล้วปัญหาที่โหดร้ายยิ่งกว่าก็ตามมาในเมื่อทุกคนต้องมอบอาหารคนละหนึ่งอย่างงั้นเค้กที่ถูกลิขิตว่าจะนำความตายมาให้นี้ ใครจะเป็นคนมอบ?ท้ายที่สุด พวกเราก็ใช้วิธีจับฉลากหนุ่มผมเกรียนคนหนึ่งจับได้ใบที่ซวยที่สุดแววตาของเขาไหววูบ แล้วเผลอหันมามองฉันแวบหนึ่งโดยสัญชาตญาณงานเลี้ยงเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการเจ๊เฉินรีบนำสตูว์ผักครีมซอสเข้าไปมอบเป็นคนแรกทันทีเสียงที่ไพเราะของระบบดังขึ้น[ยินดีด้วย คุณได้มอบอาหารจานโปรดของบอส[ได้รับความโปรดปรานจากบอส สิทธิ์การขอพร +1[ตอนนี้ กรุณาเลือกวิธีการตายของคุณ!]เจ๊เฉินหายใจหอบถี่ ดวงตาเป็นประกายรีบเอ่ยปากอย่างอดรนทนไม่ไหว“ฉันขอเลือกที่จะตายด้วยสาเหตุที่อยู่นอกเหนือป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status