66

ในหนังสือ ‘สตรีผู้ถือตำราลับสกุลหยาง’ ช่วงกลางเรื่องนั้นแม่ทัพเจี้ยนหยู่เดินทางไปจับกุมกบฏถึงตลาดมืดที่มีพ่อค้าแม่ค้าลักลอบขายของเซียนและอาวุธปีศาจปะปนไปกับของโบราณหายากหลายอย่าง การจะเข้าไปซื้อของต้องจ่ายค่าผ่านทางห้าสิบตำลึง แน่ล่ะว่าตาดีได้ ตาร้ายเสีย! ไม่รู้จะเจอของจริงหรือของเก๊ แถมเศรษฐีบางคนต่อให้ได้ของหายากไปโดยบังเอิญ ก็นำไปตั้งวางเป็นของสะสมที่จวนของพวกเขาให้เสียโอกาสของผู้อื่น

เหม่ยฉีใช้ประโยชน์จากความร่ำรวยของนาง ออกจากเรือนในกลางดึกไปแย่งของกับพวกเศรษฐี ซึ่งทุกคนสวมหน้ากากปกปิดตัวตน บังเอิญนางพบผงไล่ปีศาจจากผู้อาวุโสในร้านขายของเก่า โดยสัญชาตญาณนาง ละครบางเรื่องก็มีตัวละครพวกนี้ แม่เฒ่าบอกกับนางว่าเป็นของแท้ ขอให้นางลองนำไปใช้ หวังว่านางจะกลับไปซื้อของชิ้นอื่นอีกในคราวหน้า

‘หลังกลับจากฉางอัน ข้าต้องไปซื้อของประหลาดจากแม่เฒ่าให้ได้!’

“ยังไงข้าฝากทางนี้ด้วยล่ะ”

คุณหนูส่งถุงเงินให้สาวใช้นำไปแบ่งกัน แม้ไม่มีใครอยากรับเงินมากจนเกินไป แต่เป็นเพราะถูกยัดเยียดใส่มือ พวกนางจำต้องรับไป

ภาพหญิงงามในคันฉ่องบัดนี้เป็นที่น่าพึงพอใจ ผมเกล้าทั้งสองข้างน่ารักมีเชือกสีสันถักร้อย ดอกไม้สีชม