ตอนที่ 6 พบพาน

ลู่ฟางเซียน หลินอันเล่อหรือตอนนี้คือเถียนเหม่ยหลินวัยสิบเอ็ดกำลังนอนคิดไม่ตกว่าควรทำอย่างไรกับชีวิตใหม่ครั้งนี้ 

“คิดถึงท่านแม่ยิ่งนัก หากกลับมาอยู่ในร่างนี้เร็วขึ้นเพียงนิด ข้าคงมีโอกาสได้เจอท่านแม่อีกครั้ง” นางหวนนึกถึงชีวิตเก่าของตัวเองในตอนที่เป็นบุตรสาวเจ้าเมืองเหอผิง คนผู้เดียวที่รักนางก็คือมารดา หากแต่น่าเสียดายนักที่จู่ ๆ ล้มป่วย ไร้ทางรักษาและจากไปตั้งแต่นางยังเด็ก

คราแรกนึกเสียใจที่กลับเข้าร่างเถียนเหม่ยหลิน แต่พอนึกได้ว่าการย้อนเวลากลับมาเช่นนี้จะทำให้ได้เจอมารดาที่คิดถึงก็อดดีใจไม่ได้

ทว่า ตื่นเต้นได้ไม่นานจึงได้รู้ว่าปีนี้อยู่ในรัชศกอะไรก็กลับมาเศร้าใจอีกรอบหนึ่ง 

“เฮ้อ…” นางถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ดูจากที่ใช้ชื่อปลอมเช่นนี้ พวกเขาคงไม่อยากให้ใครรู้กระมังว่าเด็กคนนี้คือองค์หญิงสูงศักดิ์ บางที… สวีอันอวี่ก็คงไม่รู้เช่นเดียวกัน”

เสียงฝีเท้าจากข้างนอกใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ พลันประตูบานเล็กเปิดกว้างพร้อมเสียงแหลมแสบแก้วหูอย่างเคย

“หลินอันเล่อ เจ้าจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน ไม่รู้หรือว่าต้องรีบไปทำความสะอาดหอพิธี” เผิงลู่ซินที่อายุมากกว่านางสองปีตะโกนเสียงดัง สายตากราดเกรี้ยวไม่พอใจทำเหมือนหลินอันเล่อไม่รู้หน้าที่ของตัวเอง 

ขณะที่คนตรงหน้าเพิ่งได้นอนนิ่งอยู่บนเตียงหลังจากทำความสะอาดห้องตัวเองได้ไม่ถึงครึ่งก้านธูป มิหนำซ้ำยังเจ็บแผลถูกโบยจนไม่อยากขยับตัว

หากแต่ฉิงเอ๋อร์ ศิษย์พี่ไป๋เหลียนเดินเข้ามาใกล้ก่อนที่นางจะลุกขึ้นได้ทัน เอื้อมมือคว้าหมับเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนสยายแล้วดึงรั้งไม่ออมแรง

“คิดว่าตนเองเป็นองค์หญิงจริง ๆ หรือถึงได้หยิ่งผยอง ทำตัวสูงส่ง กล้าไม่ฟังคำของพวกข้า”

“ศิษย์พี่ทั้งสอง” 

หลินอันเล่อจับมือที่คิดกระชากผมตัวเองเอาไว้ เม้มปากเล็กน้อยเพราะพวกนางนิสัยเหมือนพี่น้องในชาติก่อนของตัวเอง ชอบรังแก เอาเปรียบและเกลียดชังโดยไม่มีเหตุผล 

“ข้าจะรีบทำตามที่ศิษย์พี่บอกเจ้าค่ะ ขอเวลาเตรียมตัวสักนิดเถิดเพราะชุดนอนบางเบาเช่นนี้คงไม่เหมาะที่จะใส่เดินไปมาในหอศักดิ์สิทธิ์”

“…” พวกนางมองหน้ากันคิดว่าหลินอันเล่อจะโวยวายกลับมาแล้วด่ากราดว่าพวกนางเป็นคนไม่รู้ที่ต่ำที่สูงจึงได้กล้าออกคำสั่งกับองค์หญิงแห่งคุนหลัน

“นอกเหนือจากทำความสะอาดหอพิธีแล้วยังมีงานอื่นรอข้าอยู่ใช่หรือไม่ หากไม่เป็นการรบกวนศิษย์พี่มากนัก โปรดช่วยบอกข้าสักนิดเถิดว่ามีสิ่งใดที่ข้าต้องทำบ้าง” 

แม้ว่าตนเองจะเคยแก่เฒ่ากว่าเด็กตรงหน้าหลายสิบปี หากแต่เวลานี้กลายเป็นเด็กตัวเล็กนิดเดียวและไม่มีพรรคพวก ในเมื่อต่อต้านไม่ได้จึงยอมตามน้ำไปเพราะคาดเดาไว้แล้วว่าคนที่เชื่อฟังโดยไม่มีข้อโต้แย้ง สยบอยู่ใต้การควบคุมจะเอาชีวิตรอดได้นานกว่า

“ทำความสะอาดหอพิธีเสร็จแล้วก็ไปจัดเก็บหอสมุด เตรียมอาหารกลางวัน ตัดแต่งกิ่งไม้ในสวนดอกไม้ จับปลา ตักน้ำใส่ไห เตรียมน้ำอุ่นให้อาจารย์…” ฉิงเอ๋อร์สาธยายหน้าที่ที่หลินอันเล่อได้รับในแต่ละวันโดยไม่หยุดพักหายใจ

นางทนฟังมาครึ่งก้านธูปจนเริ่มง่วงนอน ไม่คิดว่าชีวิตนี้ก็ต้องทำเหมือนเดิม อยู่แต่กับงานบ้านงานเรือนราวกับเป็นบ่าวรับใช้ แต่ถึงอย่างนั้นก็คงดีกว่าถูกลงโทษจึงพยักหน้าแล้วรีบตระเตรียมทุกอย่างให้พร้อมลงมือทำงาน

ครั้นได้ออกไปตรงโน้นตรงนี้จึงค่อย ๆ สำรวจทิศทาง โชคดีที่ความจำเป็นเลิศจึงเดินเหินไปที่ต่าง ๆ ได้ไม่มีหลงทาง คนพวกนั้นจึงไม่เห็นช่องกลั่นแกล้งนาง

“หลินอันเล่อ เหตุใดจึงมัวแต่ชักช้า อาจารย์รอน้ำอุ่นจากเจ้าอยู่นะ” หนึ่งในศิษย์ไป๋เหลียนมาตามนางที่ห้องโถงใหญ่ 

“ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” นางตอบทันควัน รู้สึกว่าอย่างน้อยทำงานเป็นบ้าเป็นหลังก็ไม่มีใครมายุ่งกับตัวเองแล้ว เสร็จงานเมื่อไหร่จะได้ทำแผลทายาแล้วพักผ่อนให้เต็มที่

ตั้งแต่ก่อนรุ่งสางจนตะวันลับฟ้า หลินอันเล่อเพิ่งมีโอกาสได้นั่งพัก ร่างกายอ่อนล้าเพราะใช้แรงไปจนหมด ดวงตาสีอำพันเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนแล้วถอนหายใจ

“พรุ่งนี้ก็ต้องทำเช่นเดิมสินะ” นางพึมพำแต่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจมากนักพลันนึกถึงเรื่องที่ลืมไปแล้ว “ปีนี้เถียนเหม่ยหลินอายุสิบเอ็ด เช่นนั้น…” เจ้าตัวนับนิ้วแล้วคำนวณช่วงเวลา “นางถูกสวีอันอวี่สังหารตอนอายุยี่สิบห้าที่วังหลวง หากข้าอยู่อารามไป๋เหลียนต่อไป คงจะพอเอาตัวรอดได้กระมัง”

ไม่ทันจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีก็หายไปสิ้น นางเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้นจนกระทั่งเช้าวันต่อมา

เสียงนกจิ๊บ ๆ ปลุกหลินอันเล่อให้ตื่นจากภวังค์ ครานี้จำได้แล้วว่าหน้าที่ของตนเองมีสิ่งใดบ้างจึงเริ่มงานในวันใหม่โดยไม่รีรอ กลายเป็นว่าตั้งแต่นั้นมาก็อยู่ในอารามได้สามเดือนแล้ว ไม่มีผู้ใดหาจุดบกพร่องเพื่อลงโทษนางได้อีก นับว่าเอาตัวรอดได้เรื่องหนึ่งอย่างหวุดหวิด

“หลินอันเล่อ” เสียงตะโกนดังมาตั้งแต่หน้าประตูโถงพิธี 

“เจ้าคะ” 

“ช่วงสาย คนสกุลหานจะมาที่อาราม เจ้าห้ามโผล่หน้ามาเด็ดขาด” ฉิงเอ๋อร์กล่าวย้ำอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานก่อนก็บอกแล้วครั้งหนึ่ง “ข้าเห็นว่าเจ้าเริ่มเชื่อฟังบ้างแล้วจึงไม่อยากพูดมาก แต่หากทุกอย่างเป็นเพียงการเสแสร้งเพื่อฉวยโอกาสขอความช่วยเหลือจากคนสกุลหานอีก ข้าไม่รับรองหรอกนะว่าอาจารย์จะปล่อยให้เจ้าได้เห็นเดือนเห็นตะวัน”

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” หลินอันเล่อพยักหน้า คาดเดาได้ว่าสกุลหานคงช่วยให้หนีออกไปจากอารามลึกลับแห่งนี้ได้ แต่นางไม่อยากทำอย่างนั้นเพราะการซ่อนตัวอยู่ที่นี่นับว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว 

ยิ่งคนรู้ว่าเถียนเหม่ยหลินอาศัยอยู่อารามน้อยมากเท่าใด ยิ่งห่างไกลจากจุดจบน่าเวทนา

ฉิงเอ๋อร์หรี่ตามองเด็กที่ตัวเล็กกว่า “เจ้าคิดวางแผนอยู่ใช่หรือไม่”

“ข้าเพียงแค่คิดว่าจะเข้าป่าไปเก็บผลไม้สักสองสามอย่าง ศิษย์พี่อยากได้สาลี่ม่านโหรวหรือไม่เจ้าคะ”

“ม่านโหรวอย่างนั้นหรือ” ดวงตาของเผิงลู่ซินเบิกกว้างเพราะอยากกินมานานแล้ว แต่เส้นทางไปเก็บสาลี่ม่านโหรวนั้นลึกเข้าไปในป่าทึบ พวกนางเกรงกลัวอันตรายจึงไม่กล้าย่างกรายเข้าไปเก็บเสียที อดกินทั้ง ๆ ที่ต้นของมันอยู่ไม่ไกลจากอาราม

“…” ศิษย์ไป๋เหลียนมองหน้ากันแล้วถามหลินอันเล่อว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าป่านั้นอันตราย”

“หากข้าเก็บมาได้ ข้าขอกินสักผลได้หรือไม่” 

เผิงลู่ซินยิ้มกว้างอยากรู้ว่าหลินอันเล่อจะเอาตัวรอดมาได้หรือไม่ พลางคิดไปว่าบางทีนางอาจหมดหนทางอยากหนีไปทางป่าทึบทั้ง ๆ ที่รู้ว่าต้องเสี่ยงชีวิตแต่ถึงอย่างนั้นก็วางเดิมพันกับศิษย์พี่คนอื่น ๆ แล้วรอดูผลที่เกิดขึ้น

เด็กน้อยใส่ชุดทะมัดทะแมง ตรงดิ่งไปยังปากทางเข้าป่าทันที รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าเมื่อเห็นพุ่มหญ้าสีเหลืองอ่อนแซมขึ้นมาจากดินสีดำบริเวณนั้น หญ้าสีแสบตาเรียงรายเป็นแนวยาวสลับกับดอกไม้กลม ๆ สีขาวเหมือนปุยเมฆที่มักขึ้นเคียงคู่กัน 

ภาพในความทรงจำผุดขึ้นมาทันใด พึมพำด้วยความโล่งใจ “ป่าพิษตันเฉียว” 

ป่าทึบแห่งนี้เต็มไปด้วยสิงสาราสัตว์อันตรายและต้นไม้มีพิษมากมาย แต่ว่าข้างในนั้นกลับมีดินและน้ำอุดมสมบูรณ์ที่ทำให้สาลี่ม่านโหรวเติบโตได้เป็นอย่างดี 

ชาวบ้านบางคนชอบฝ่าเข้าไปเพื่อเก็บเกี่ยวผลของมันแต่น้อยคนนักที่จะออกมาได้ด้วยสภาพเดิมเหมือนตอนย่างเท้าเข้าไป ราคาของสาลี่ม่านโหรวจึงสูงและเป็นของล้ำค่า ผู้คนที่มีกำลังทรัพย์จ่ายได้ก็เป็นพวกฐานะดีทั้งนั้น

หากแต่ชีวิตตอนเป็นลู่ฟางเซียนได้เรียนรู้จากหมอเร่ร่อนผู้หนึ่งจึงคิดนำวิธีเดิมมาใช้ ก้มลงดึงหญ้าสีเหลืองตรงหน้าขึ้นมาหลายกำมือ ขยี้อยู่พักหนึ่งจนได้กลิ่นฉุนขึ้นจมูกแล้วทาตั้งแต่หัวจรดเท้า 

หลินอันเล่อในเวลานี้เรียกได้ว่าเหลืองอร่ามทั่วทั้งตัวแต่นางนึกสนุกมากกว่าเพราะรู้ว่าวันนี้จะได้กินผลไม้ที่โปรดปราน

ก่อนที่จะเข้าไปข้างในก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ นางรู้วิธีเลี่ยงสัตว์อันตรายที่เกลียดกลิ่นหญ้าเหลืองแล้วแต่ยังคงต้องระวังพวกสัตว์ที่ชอบล่าเนื้อโดยไม่สนใจสิ่งใดอยู่ดี 

ดวงตาสีอำพันมองไปรอบตัว เดินอย่างระมัดระวังไม่ให้มีเสียงแล้วสังเกตว่าผีเสื้อสีฟ้าครามกำลังมุ่งหน้าไปที่ใดก่อนจะเดินตามไม่ห่างพลันได้กลิ่นหอมหวานละมุนโชยมาตามสายลมจึงเร่งฝีเท้าเร็วมากกว่าเดิม

“สาลี่!!!” 

เจ้าตัวเผลอตะโกนเสียงดังด้วยความดีใจกระโดดโลดเต้นรีบวิ่งไปยังลานสาลี่ม่านโหรวทันใด ก่อนจะรีบปิดปากสงบสติ ดวงตาสีอำพันจับจ้องผลไม้สีทองลูกอวบอิ่มที่มีอยู่เต็มต้นพลางหันซ้ายหันขวาแล้วปีนขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ทันใด

“กินก่อนดีกว่า”

นางไม่รอช้ากลัวว่ากลับไปที่อารามจะโดนศิษย์สำนักแย่งกินจนหมดเพราะพวกเขาชอบกลั่นแกล้ง เชื่อถือสิ่งใดไม่ได้จึงตัดปัญหาด้วยการกินเสียตั้งแต่อยู่ตรงนี้ อิ่มเมื่อใดค่อยกลับอารามไป๋เหลียน

ระหว่างนั้นนึกเรื่องหนึ่งออก สงสัยว่าเหตุใดจึงไม่เคยได้ยินชื่ออารามไป๋เหลียนมาก่อน แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกจึงปล่อยผ่านไปแล้วเพลิดเพลินกับผลไม้ที่อยู่ตรงหน้า อ้าปากกัดสาลี่เต็มคำ สัมผัสรสหวานละมุนพลางมองท้องฟ้าสีครามอย่างสบายอารมณ์แทบลืมไปแล้วว่าต้องกลับไปจุดเทียนร้อยเล่มในโถงพิธีก่อนตะวันตกดิน

ครั้นออกมาจากป่าพิษได้โดยไร้รอยขีดข่วนกลับยิ้มกว้างมากกว่าเดิมเพราะถือว่าเป็นเรื่องน่าพอใจยิ่งนักที่ดวงความโชคดีจากชาติอดีตติดตัวมายังชีวิตนี้ด้วย

ดังนั้นแล้ว นางจึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าดวงความโชคดีจะทำให้หนีพ้นจากอันตรายใด ๆ ทั้งปวงไปได้โดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม รถม้าของใครบางคนกำลังมุ่งหน้ามาที่อารามไป๋เหลียนและคนที่อยู่ข้างในนั้นแทบอดใจไม่ไหวที่จะได้เห็นเจ้าของใบหน้างดงาม ดวงตาสีอำพันและเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่ครั้งหนึ่งหันมายิ้มให้เขาอย่างสดใส

บุรุษผู้นั้นมองออกไปนอกรถม้าพลันได้เห็นอารามสีขาวตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล พึมพำเสียงทุ้มต่ำ อารมณ์ยินดีปรี่ล้น

“เหม่ยหลินของข้า วันนี้จะได้เจอเจ้าเสียที”

------

สวัสดีค่ะ เรื่อง นายหญิงแสนรักของตัวร้าย อัปเดตทุกวันเวลา 18:00 น. จนจบเรื่องค่ะ 

ขอยคุณนักอ่านที่แวะมานะคะ