ตอนที่ 8 ซ่อนตัว

จวนสกุลซ่ง ตำบลเซียวเหอ

ซ่งจินเหลียง ชายวัยกลางคนผู้มั่งคั่งพลิกชีวิตตัวเองจากยาจกกลายเป็นเศรษฐีเพราะมีเส้นสายค้าขายเทียนหอมคลายกังวลกับราชสำนักผ่านเถียนซีเย่ในช่วงที่เขาร่ำเรียนจริยธรรมอยู่ที่อารามอันจิ้ง

สองสามวันก่อน เขาได้รับจดหมายแจ้งว่าเถียนซีเย่จะเข้ามาพบเพื่อพูดคุยเรื่องบางอย่าง พาลเข้าใจไปว่าอีกฝ่ายมีช่องทางฝากฝังให้ญาติของตนได้รับคัดเลือกทำงานใกล้ชิดเชื้อพระวงศ์ในวังหลวงหรือกระทั่งได้เป็นสนมคนสำคัญ

หากแต่องค์ชายเก้าเข้ามาพบเพียงเพื่อพูดคุยเรื่องเทียนหอมที่จะใช้ในงานพระราชพิธีฤดูร้อนช่วงสองเดือนข้างหน้าจึงอยากให้ใต้เท้าซ่งจัดเตรียมข้าวของให้พร้อม

แม้ยอดขายในครั้งนี้อู้ฟู่แต่เจ้าตัวไม่พอใจอยู่แค่นั้นเพราะต้องการอำนาจที่มากกว่าเดิมเพื่อขยายกิจการและเกี่ยวดองกับสายเลือดผู้ปกครองแคว้นคุนหลัน

“ฟางเหม่ยหลินเป็นหลานสาวของนางกำนัลที่เคยเลี้ยงดูข้าเมื่อเยาว์วัย ก่อนจากไปด้วยโรคภัยจึงฝากฝังให้ข้าดูแล” 

เถียนซีเย่แนะนำให้ทุกคนในจวนสกุลซ่งรู้จักเถียนเหม่ยหลิน สีหน้าของนางไม่ค่อยดีเท่าไหร่เพราะเพิ่งฟื้นจากอาหารเป็นพิษก่อนหน้านี้

“…” ใต้เท้านั่งนิ่งรอฟังส่วนที่สำคัญพลางครุ่นคิดในใจ

“ข้าไม่ทันได้ตอบแทนที่นางช่วยเหลือข้ามาตลอดจึงทำได้แค่รับเด็กคนนี้มาอยู่ด้วย” ชายหนุ่มอธิบายที่มาที่ไปของคนข้างกาย “ข้าตั้งใจว่าจะเลี้ยงดูเป็นอย่างดีแต่เวลานี้งานในราชสำนักล้นมือ ครั้นจะให้เข้าไปอยู่ที่ตำหนักของข้าก็เกรงว่าจะเกิดข่าวลือแปลก ๆ ออกไป”

“ข่าวลือ…” ชายวัยกลางคนทวนคำพูดแล้วยิ้มมุมปาก ไม่คิดฟังสิ่งที่เหลือจากนั้นเพราะอยู่นอกเหนือความต้องการของตัวเอง ในเมื่ออีกฝ่ายต้องการฝากเด็กคนนี้เอาไว้ เขาก็จะรับฝากแต่แลกกับการให้สกุลซ่งเข้าร่วมงานเลี้ยงที่วังหลวงด้วย 

“ไม่ใช่เรื่องยากสักเท่าไหร่หรอก หากท่านต้องการเช่นนั้นข้าจะใส่ชื่อเป็นแขกในงานดีหรือไม่” 

“ขอบพระทัยองค์ชาย” เขายิ้มแย้มคิดว่าแผนใกล้ชิดรัชทายาทผ่านไปอีกขั้นแต่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกเถียนซีเย่ควบคุมทุกอย่างเอาไว้

“เช่นนั้น องค์ชายอย่าทรงกังวลพระทัยไปเลย กระหม่อมจะดูแลนางเป็นอย่างดี”

ครั้นพวกเขาจัดเตรียมห้องส่วนตัวให้เถียนเหม่ยหลินเรียบร้อยแล้วก็ปล่อยให้อาหลานอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง เบื้องหลังนั้นมีสายตาของฮูหยินซ่งมองด้วยความสงสัยว่าเหตุใดองค์ชายจึงประคบประหงมหลานสาวนางกำนัลดีเพียงนี้

“ท่านพี่ ข้าว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล” นางเอ่ยกับสามี อยากรู้อยากเห็นไปหมด 

“ข้าก็คิดอย่างที่เจ้าคิด ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้พานางมาอยู่จวนของข้า” ซ่งจินเหลียงขมวดคิ้วแล้วยักไหล่ “ช่างเถอะ… อย่างน้อยพวกเราก็น่าจะเข้าไปงานเลี้ยงได้ ย่อมดีแล้วไม่ใช่หรือ”

“อืม… ข้าไปเตรียมผ้าตัดชุดดีกว่า ไป๋อวี้ลูกสาวเราจะต้องสวยที่สุดในงาน”

ความคิดในใจของพวกเขาโลดเต้นอยากให้ถึงวันนั้นเต็มที ทั้งยังเพ้อฝันหวานไปถึงขั้นได้เห็นบุตรสาวยืนอยู่เคียงข้างองค์รัชทายาทแล้วตนเองก็ได้เป็นบิดาผู้ยิ่งใหญ่ ผู้คนให้ความเคารพ นับหน้าถือตาและจะได้ข่มพวกคนที่เคยดูถูกว่าเขาเป็นพวกไม่มีหัวนอนปลายเท้าให้สะใจ

เรือนบุปผา

แม้ว่าองค์ชายเก้าทำตัวแสนดี คอยดูแลประคบประหงม ถามไถ่อาการด้วยความเป็นห่วงแต่เวลาที่เถียนเหม่ยหลินมองดวงตาสีน้ำเงินคู่นั้นกลับรู้สึกว่าความคิดเดิมปรากฏขึ้นทุกครั้ง สายตาของเขาที่ทำเอาขนลุกชันและสะอิดสะเอียน ยังไม่พร้อมที่จะอยู่ใกล้เขาสักเท่าใดนัก 

นางจึงหยิบเอาเรื่องร่างกายที่ยังไม่ฟื้นตัวดีมาเป็นเกราะกำบัง แกล้งป่วยต่ออีกนานหลายวันแต่กระนั้นเถียนซีเย่ก็ไม่คิดอะไรมากความในเวลานี้

“เจ้าจำได้หรือไม่ว่าข้าบอกเรื่องใดไปบ้าง” เขาเอ่ยถามหลานสาว เน้นย้ำว่าต้องทำตัวอย่างไรยามอยู่ที่แห่งนี้เพียงลำพัง

“เสด็จอาตรัสว่าจะให้ใครรู้ว่าหม่อมฉันเป็นใครไม่ได้ เวลาอยู่ที่นี่… หม่อมฉันคือฟางเหม่ยหลิน หลานสาวนางกำนัลที่เคยดูแลเสด็จอาเพคะ”

“ดีมาก…” มือหนาเอื้อมลูบผมเปียของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา “เจ้าอยู่ที่นี่ในฐานะแขก หากต้องการสิ่งใดไม่ต้องเกรงใจพวกเขาทั้งสิ้น”

เถียนซีเย่ตกลงกับซ่งจินเหลียงว่าหลานสาวจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เหมือนเป็นเจ้านายคนหนึ่งแลกกับสิ่งที่เขาปรารถนามากที่สุด พร้อมสนับสนุนทุกสิ่งทุกอย่างที่จำเป็นสำหรับการเลี้ยงดูนางให้อยู่สุขสบายและตอบแทนใต้เท้าซ่งอย่างเหมาะสมในช่วงเวลานี้

“ข้าจะเขียนจดหมายมาหาเจ้าบ่อย ๆ” แม้พูดออกไปอย่างนั้นแต่กลับทำหน้าเศร้าเล่าความเท็จต่อ “ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องแต่งงานกับเจิ้งอ๋อง ชีวิตของเจ้าควรมีสิทธิ์เลือก”

ทันใดนั้น มือขวาคนสนิทของเถียนซีเย่เข้ามาตามแล้วพูดคุยเรื่องบางอย่างด้วยสีหน้าจริงจัง

“วังหลวงอย่างนั้นรึ” เสียงของชายหนุ่มค่อนข้างจริงจัง ดูตึงเครียดยิ่งกว่าครั้งไหน ขณะที่คนข้างในห้องพยายามเงี่ยหูฟัง อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจะได้วางแผนเอาตัวรอดทัน

“ต้องเสด็จกลับแล้วพ่ะย่ะค่ะ” 

“อืม… ไปเตรียมรถม้าแล้วส่งคนไปทางนั้นล่วงหน้า อย่าให้มีอะไรผิดพลาด” เถียนซีเย่กำชับ ฉุนเฉียวเล็กน้อยเพราะไม่อยากกลับไปวังหลวงก่อนจะเข้ามาหาหลานสาว

สีหน้าอิดออดราวกับคนอาลัยอาวรณ์เอ่ยเรียกเด็กหญิงตรงหน้า น้ำเสียงแผ่วเบา “เหม่ยหลิน…”

“เพคะ…” 

“ข้าต้องกลับหนิงหวงแล้ว เจ้าอยู่คนเดียวได้หรือไม่” เขาเอ่ยถามไปอย่างนั้นแต่ไม่ได้กังวลมากนักเพราะรู้ว่าชีวิตของนางต่อจากนี้จะเป็นอย่างไรและทุกอย่างย่อมเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้เป็นขั้นเป็นตอน

“เสด็จอาอย่าทรงกังวลพระทัยไปเลยเพคะ หม่อมฉัน… อยู่ได้เพคะ”

“ไม่ได้สิ!” เขาเผลอตอบทันควันเพราะอยากได้ยินนางพูดว่าอยู่ไม่ได้และต้องการให้เขาอยู่ด้วย หากแต่ปรับสีหน้า เปลี่ยนเสียงพูดใหม่ “เจ้าไม่คิดถึงข้าหรือ ทั้ง ๆ ที่ในจดหมายเขียนออดอ้อนเพียงนั้น”

“…” เถียนเหม่ยหลินคาดเดาไม่ถูกเพราะไม่รู้ว่าเจ้าของร่างคนเก่าเขียนไปว่าอะไรแต่ไม่น่าจะเป็นอย่างที่เขาเข้าใจกระมัง

“ตราบใดที่มีข้าอยู่ด้วย เจ้าไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนมารังแก ทำร้ายหรือทำให้เจ้าไม่สบายใจ ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นนายหญิงของที่นี่ เข้าใจหรือไม่” 

เขาสร้างตัวตนปลอมให้นางอีกครั้ง เสแสร้งว่าเป็นเพราะต้องการซ่อนให้พ้นจากการหมั้นหมายกับเจิ้งอ๋อง เจ้าตัวอ้างว่าอำนาจที่มีในตอนนี้ทำได้แค่พานางหลบหนี หากฮ่องเต้รู้เรื่องเมื่อใดเขาคงจะต้องถูกนำตัวมาลงโทษฐานขัดพระบัญชาและถูกขังอยู่ในอารามอันจิ้งตลอดชีวิต

เถียนเหม่ยหลินเอ่ยแผ่วเบา เข้าใจว่าคนตรงหน้าพยายามทำทุกอย่างเพื่อนาง เวลานี้ยังไม่ได้กลับวังหลวงย่อมห่างไกลจากหายนะอย่างสวีอันอวี่ 

“ขอบพระทัยเพคะ หม่อมฉันซาบซึ้งยิ่งนัก”

มือข้างหนึ่งของชายหนุ่มเอื้อมจับเปียผมของหลานสาว รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้า “ข้าหวังว่าเจ้าจะหายโดยเร็ววัน เห็นเจ้าป่วยเช่นนี้ข้าไม่ชอบเลย”

“เพคะ… หม่อมฉันจะไม่แตะม่านโหรวอีกแล้วเพคะ” ก่อนจะคิดในใจ ยกเว้นมีเหตุฉุกเฉินที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

ทว่า คำพูดของนางทำให้เถียนซีเย่หัวเราะร่า ยิ้มกว้างจนนึกอยากสัมผัสคนตรงหน้าให้มากกว่านี้แต่ถูกขัดขึ้นมาก่อนจึงจำใจต้องจากไปทั้งอย่างนั้น

สามวันต่อมา

ร่างกายของฟางเหม่ยหลินหายดีแล้วจึงออกมาเดินรับลมด้านนอกเรือนบุปผา สูดกลิ่นสดชื่นพลางกวาดตามองดูรอบ ๆ ในใจคิดว่าที่แห่งนี้สงบเงียบจนนึกอยากให้เป็นอย่างนี้ไปนาน ๆ 

ดวงตาสีอำพันเหม่อมองใบไม้เขียวขจีอยู่ในสวนเผลอยิ้มออกมาเพราะนึกถึงบรรยากาศในหมู่บ้านชิวหรงจนอยากกลับไปนอนเล่นดูท้องฟ้าที่นั่นอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าคนในจวนสกุลซ่งปฏิบัติกับนางด้วยความเป็นมิตรก็อดโล่งใจไม่ได้พลางคิดถึงพี่สาวแสนดีอย่างหลิวฮวาเหลียน ท่านหมอยาเจียงจื่อซวนที่รักนางเหมือนบุตรสาวตนเอง ชาวบ้านใจดีที่คอยช่วยเหลือ ดูแลกันและกันมาอย่างยาวนาน 

สายตาหันมองข้าวของเรียงรายที่เถียนซีเย่จัดหามาให้นาง ไม่ว่าจะของใช้จำเป็น เสื้อผ้า เครื่องนุ่มห่ม เครื่องประทับ กระทั่งอัฐและทองจำนวนมากให้ใช้จ่ายได้ตามใจ

ทุกสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ใครหลายคนคิดว่าเถียนซีเย่เอาใจเด็กชาวบ้านเกินควร คำพูดของเขายังคงชัดเจน ข้าเพียงหวังว่าตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ เจ้าจะมีความสุข… อาจจะไม่สะดวกสบายเท่าตำหนักในวังหลวงแต่เจ้ารอข้าได้หรือไม่ ข้าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วพาเจ้ากลับไปใช้ชีวิตในที่ที่เป็นของเจ้า

หากแต่หนึ่งเดือนให้หลัง ฟางเหม่ยหลินเพิ่งได้รู้ว่าเถียนซีเย่คงไม่มีโอกาสได้กลับมายังเซียวเหออีกแล้ว นางบังเอิญได้ยินใต้เท้าซ่งพูดกับฮูหยินว่าเขาถูกฮ่องเต้ลงโทษด้วยการกักตัวอยู่ในหอสวรรค์ ทำหน้าที่สวดวิงวอนฟ้าดินและดูแลเทียนแห่งชีวิตของบรรพบุรุษแทนผู้ดูแลคนเดิมไปตลอดชีวิตเพราะความผิดบางอย่าง

ขณะกำลังคิดเรื่อยเปื่อยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเถียนซีเย่ ใครบางคนผลักประตูเรือนบุปผาเข้ามาโดยไม่ถามไถ่เจ้าของเรือน

“ฟางเหม่ยหลิน!!!” 

เด็กหญิงนามว่าซ่งไป๋อวี้ที่อายุเท่ากันหรี่ตามองแล้วยิ้มมุมปากก่อนจะเข้ามากระชากคอเสื้อคนตรงหน้า

“เจ้ากล้าดีอย่างไรไปฟ้องท่านพ่อว่าข้าขโมยสร้อยมุกของเจ้า” ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าเป็นถึงบุตรสาวใต้เท้าซ่งจินเหลียง ไม่มีวันฉกฉวยเอาของคนธรรมดาอย่างเจ้ามาหรอก”

“แต่ว่า…” ฟางเหม่ยหลินมองที่ข้อมือของอีกฝ่าย “สร้อยมุกสีชมพูของข้าสลักตัวอักษรแรกของชื่อเอาไว้ ข้าขอดูข้อมือเจ้าดี ๆ ได้หรือไม่”

“บังอาจ!!!” นางตวาดเสียงดังกลบเกลื่อนความผิดของตัวเอง ก่อนหน้านี้แอบขโมยหลายสิ่งมาจากฟางเหม่ยหลินเพราะไม่เคยเห็นของสวยงามพวกนั้นจากที่ไหน

ในใจนึกอิจฉาที่ชาวบ้านไม่มีหัวนอนปลายเท้าได้ครอบครองของล้ำค่าเหล่านี้ แต่เจ้าของที่แท้จริงไม่คิดอันใดมากความเพราะเห็นว่าอาศัยอยู่เรือนผู้อื่น สิ่งใดให้ได้ก็จะให้ตามสมควรจึงปิดหูปิดตาไม่ยอมรับรู้ 

หากแต่สร้อยมุกสีชมพูเป็นสิ่งที่เถียนซีเย่กำชับว่าต้องเก็บเอาไว้เป็นอย่างดี นางยอมให้คนตรงหน้าเอาไปไม่ได้เด็ดขาดจึงนำเรื่องไปแจ้งกับบิดาของนาง หวังให้เขาจัดการให้ถูกต้องจะได้ไม่เกิดปัญหาในภายหลัง

ทว่า ใต้เท้าซ่งได้ข่าวยืนยันมาแล้วว่าเถียนซีเย่ถูกกักอยู่ในหอสวรรค์ย่อมหมายถึงโดนจำคุกในวังหลวงตลอดชีวิตก็ไม่ปานจึงคิดตัดขาดสายสัมพันธ์ที่มีมาอย่างยาวนานเพราะไม่เห็นผลประโยชน์อันใดร่วมกัน

ประกอบกับเวลานี้ได้รับเชิญไปงานเลี้ยงวังหลวงเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังติดสินบนขันทีนางกำนัลเอาไว้มากมายหวังต่อยอดการค้าขายและอำนาจของตัวเองจึงคิดว่าไม่จำเป็นต้องเกรงใจ ประคบประหงมเด็กหญิงที่เถียนซีเย่ฝากไว้เพราะเดิมทีก็ไม่คิดแยแสคนที่ต่ำกว่าตนเองอยู่แล้ว

ซ่งจินเหลียงเข้าข้างบุตรสาวของตัวเองอย่างออกนอกหน้าโพล่งเสียงดัง 

“คนเนรคุณ! ข้าให้ที่ซุกหัวนอน แบ่งข้าวปลาให้กินยังคิดใส่ร้ายบุตรสาวข้าอีกรึ”