ตอนที่ 9 อดทน

ซ่งไป๋อวี้ บุตรสาวคนเดียวของใต้เท้าซ่งได้รับการเลี้ยงดูต่างจากคุณหนูสกุลอื่น ๆ ในเซียวเหอ บิดามารดาและบ่าวรับใช้ต่างคอยเอาใจ ต้องการสิ่งใดหาให้ไม่เคยขาดและไม่ว่าจะทำอันใดผิดพลาดไปก็คอยให้ท้ายจนนางมักทำอะไรตามใจตัวเองเสมอ ดังนั้นการกระทำที่นางแสดงออกล้วนมีเหตุที่มา 

ประการแรก ไม่มีใครคาดคิดว่าฮูหยินสามารถให้กำเนิดบุตรได้เพราะปัญหาสุขภาพที่เรื้อรังมานาน อีกทั้งช่วงเวลานั้นการค้าขายของใต้เท้าซ่งยังเกิดวิกฤตร้ายแรง

ทว่า หลังจากที่ฮูหยินคลอดซ่งไป๋อวี้ออกมา เรื่องราวเลวร้ายต่าง ๆ ของสกุลซ่งเริ่มคลี่คลาย เงินทองที่ขาดมือไหลมาเทมา อาการป่วยของฮูหยินหายดี นับว่าบุตรสาวผู้นี้คือของขวัญจากสวรรค์โดยแท้

ประการที่สอง เดิมทีใต้เท้าซ่งเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่จับผลัดจับผลูได้ทำงานในตระกูลพ่อค้าจึงพอมีความรู้เรื่องหลอมเทียนอยู่บ้าง เมื่อถูกใครหลายคนดูถูกว่าชีวิตต่ำต้อยจึงกัดฟันสร้างกิจการของตัวเองด้วยน้ำพักน้ำแรงและตั้งมั่นว่าจะไม่กลับไปอยู่ในจุดเดิมอีกแล้ว 

หากแต่เป้าหมายของเขายิ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ เพื่ออยู่เหนือกว่าคนที่เคยดูถูกจึงไขว่คว้าทุกโอกาสที่ผ่านเข้ามาแล้วใช้มันเป็นสะพานไปสู่ความปรารถนาลึก ๆ ในใจ

แม้วันนี้มีพร้อมทั้งชื่อเสียงและความมั่งคั่งเป็นหนึ่งในตำบลเซียวเหอ กระนั้นเขายังไม่พอใจเพราะต้องการขยายกิจการค้าของตัวเองให้กว้างไกลมากกว่าเดิม

ความคิดที่จะเชื่อมสัมพันธ์เกี่ยวดองกับเชื้อพระวงศ์และขุนนางโลดแล่นชั่วขณะ ดวงตาที่เต็มไปด้วยไฟลุกโชนมองบุตรสาวของตัวแล้วยิ้มกว้าง

นับตั้งแต่ซ่งไป๋อวี้เกิดมา นางจึงได้รับการสั่งสอนให้วางตัวเหมือนเป็นชนชั้นสูงราวกับเตรียมตัวให้พร้อมถวายตัวเข้าวังอย่างไรอย่างนั้น

ทันทีที่เห็นเถียนเหม่ยหลินก้าวเข้ามาในจวนสกุลซ่ง สายตาดูถูกเหยียดหยามจ้องมองไม่วางตา คิดว่าอีกฝ่ายเป็นแค่หลานสาวนางกำนัลแต่กลับได้รับการดูแลจากองค์ชายเก้า

เรือนผมสีน้ำตาลอ่อน ดวงตาเรียวสีอำพัน ผิวขาวนวลของเถียนเหม่ยหลินทำให้เด็กสาวรุ่นเดียวกันไม่สบอารมณ์ หากไม่มีอคติในใจคงเอ่ยชมว่านางงดงามราวภาพวาดแต่เพราะเคยเป็นหนึ่งในเซียวเหอจึงไม่พอใจที่มีคนเหนือกว่า

ทั้ง ๆ ที่แขกผู้มาเยือนนั่งนิ่งธรรมดา ๆ แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้ซ่งไป๋อวี้รู้สึกว่าคนผู้นี้หยิ่งยโส ทำตัวสูงส่งทั้งที่เป็นเพียงชาวบ้านพาลเกลียดหน้าตั้งแต่แรกพบ

“ฟางเหม่ยหลินอย่างนั้นหรือ” นางเอ่ยทักทายคนตรงหน้าตามมารยาทเพราะเถียนซีเย่อยู่ด้วย พยายามทำทีเป็นมิตรอยากสนิทสนมด้วย “เดี๋ยวข้าพาไปดูเรือนของเจ้า”

“จริงหรือ” คนที่ไม่รู้เรื่องอะไรก็คิดว่าชีวิตในเซียวเหอจะผ่านไปได้ด้วยดีเพราะไม่รู้จักผู้ใดเลยจึงหวังว่านางจะกลายเป็นเพื่อนได้จริง ๆ

เถียนซีเย่เห็นอย่างนั้นแอบยิ้มมุมปากเพราะสิ่งที่เขาคาดหวังไว้ยังคงเหมือนเดิมทุกประการ เขาตั้งใจพาตัวหลานสาวมาซ่อนที่แห่งนี้แต่ทำเหมือนไม่รู้เรื่องราวอันใดที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้

แท้จริงแล้วเป็นวิธีควบคุมเถียนเหม่ยหลินอย่างแยบยลเพื่อให้นางได้รู้ว่าใต้หล้าแห่งนี้ ไม่มีผู้ใดหวังดี รักและทะนุถนอมนางนอกจากเขาอีกแล้ว

เวลานี้แผนที่วางไว้จึงเริ่มต้นทีละนิด เขาแสร้งทำราวกับถูกฮ่องเต้ริบอำนาจทั้งหมดที่มี โดนลงโทษกักขังชั่วชีวิต คนในจวนสกุลซ่งจึงไม่คิดเก็บฟางเหม่ยหลินตามที่สัญญาเอาไว้

“ข้าไม่ได้ใส่ร้ายแต่สร้อยไข่มุกเป็นของที่องค์ชายเก้าประทานให้ข้าจริง ๆ เจ้าค่ะ” นางจำเป็นต้องปิดบังตัวเองและรักษาของขวัญชิ้นนี้เอาไว้ให้ได้เพราะผู้เป็นอากำชับเอาไว้ก่อนหน้านั้น

“เจ้าคนไร้หัวนอนปลายเท้า” ใต้เท้าซ่งเดือดดาลที่เห็นเด็กหญิงตัวเล็กเถียงกลับ หากเป็นสีหน้าท่าทางของคนอื่นทั่วไป พวกเขาก็คงไม่คิดว่าคนตรงหน้าใจกล้า แต่เพราะดวงตา ใบหน้า ท่าทางของฟางเหม่ยหลินดูสูงศักดิ์ เขาจึงรู้สึกเหมือนตัวเองโดนคนที่เหนือกว่าดูถูกสะกิดแผลใจที่ซ่อนเอาไว้ “ข้ามีเงินทองมากมาย อยากซื้อของสิ่งใดให้อวี้เอ๋อร์ย่อมทำได้ กล้ามากนะที่หาว่านางขโมยของมาจากเจ้า”

“ท่านพ่อ” บุตรสาวทำตาโตมีน้ำตาเอ่อคลอเบ้า “สร้อยเส้นนี้เป็นของข้าจริง ๆ นะเจ้าคะ ตอนนั้นท่านพ่อถามข้าว่าอยากได้สิ่งใดเป็นของขวัญวันเกิด...”

“อืม… พ่อรู้” 

เขาจำไม่ได้หรอกแต่เพราะบุตรสาวคือคนที่เขารักที่สุดจึงเชื่อโดยไม่สงสัยสิ่งใด คำพูดของนางล้วนเป็นความจริงและใครก็ตามที่ทำให้นางมีน้ำตาจะต้องถูกลงโทษ

“…” 

ฟางเหม่ยหลินมองหน้าทั้งคู่แล้วหันไปหาฮูหยินที่กำลังเดินมาทางนี้พอดี ในใจคิดว่าคงต้องมีคนห้ามปรามสองพ่อลูกบ้างแต่คิดไม่ถึงว่าคนทั้งจวนสกุลซ่งเห็นพ้องต้องกันหมดจนได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ 

วันนั้น ชีวิตของฟางเหม่ยหลินพลิกผันอีกครั้งเพราะต้องย้ายจากเรือนบุปผาไปอยู่ในห้องเก็บของเล็ก ๆ ด้านหลังจวน นับจากนี้ต้องอยู่ในที่แคบ ๆ สภาพย่ำแย่ยิ่งกว่าทาสเสียอีก

“เอ่อ ป้าฉินเจ้าคะ” นางเรียกบ่าวรับใช้ตรงหน้า “ข้าขอผ้าห่มกับฟูกปูนอนไม่ได้หรือ” 

ฟางเหม่ยหลินเดินมายังที่อยู่แห่งใหม่ตัวเปล่า ระหว่างทางได้เสื้อผ้าชุดใหม่สำหรับบ่าวรับใช้ในจวนแทนที่อาภรณ์สวยงามที่เถียนซีเย่ซื้อไว้ให้ เครื่องประดับต่าง ๆ ข้าวของเครื่องใช้ เงินถุงหรือทองคำล้วนถูกใต้เท้าซ่งยึดไปหมด

“ขออะไรนักหนา วุ่นวายน่ารำคาญจริง ๆ” หญิงวัยกลางคนชักสีหน้าไม่พอใจเพราะเด็กน้อยกำลังรบกวนเวลาพักผ่อนยามว่างของตัวเอง “นายท่านไม่ได้สั่งอะไรไว้ อย่าเรื่องมาก”

“แต่นายท่านอนุญาตแล้วเจ้าค่ะ” นางเถียงกลับไม่คิดยอมง่าย ๆ ร่างกายบอบบางสัมผัสสายลมต้นฤดูใบไม้ร่วงที่พัดผ่านมาเป็นระลอก เสื้อผ้าที่สวมใส่ไม่อาจต้านความหนาวไว้ได้ สั่นสะท้าน รู้สึกน้ำมูกจะไหลให้ได้ 

ในเมื่อใต้เท้าซ่งเก็บเงินทองที่มีไปหมดโดยอ้างว่าเป็นค่าใช้จ่ายตลอดเวลาที่อยู่จวนสกุลซ่ง นางจึงมีสิทธิ์เอ่ยขอสิ่งที่จำเป็นสำหรับใช้ชีวิต

“โอ๊ย ของแค่นั้นจะไปพออะไร เจ้าไม่รู้หรือว่าคนหนึ่งต้องกินต้องใช้วันหนึ่งเท่าไหร่” นางส่ายหน้าทำทีไม่รู้ไม่ชี้ คิดจากไปอย่างไม่แยแสแต่ฟางเหม่ยหลินรั้งตัวเอาไว้ “ปล่อยข้านะ เอามือสกปรกออกไปเดี๋ยวนี้!!!”

เสียงตวาดดังลั่นตามมาด้วยเสียงดังเพียะพลันแก้มข้างซ้ายของเด็กหญิงแดงเถือกขึ้นมาทันใด

“ท่านป้าฉิน หากข้านอนไปทั้งอย่างนี้คงจับไข้แน่ ๆ” นางพยายามขอร้องให้อีกฝ่ายใจอ่อน “วันพรุ่งนี้ข้าต้องไปทำงานกับท่านป้าไม่ใช่หรือเจ้าคะ ถ้าข้าป่วยอย่างนั้น… ท่านป้าคงทำงานหนักกว่าเดิม… ข้าจะช่วยท่านป้าทำงานเยอะ ๆ เลยเจ้าค่ะ”

“…”

“ข้าทำงานส่วนของท่านป้าด้วยก็ได้เจ้าค่ะแต่ว่า… ขอเสื้อผ้าที่หนากว่านี้ ผ้าห่ม ฟูกนอนให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ” 

ข้อเสนอของเด็กน้อยดูจะทำให้นางสนใจเพราะเงินเดือนเท่าเดิมแต่งานน้อยลงเป็นสิ่งที่น่าฝันหวานอย่างยิ่ง

“ก็ได้…” หญิงวัยกลางคนตอบแล้วสั่งให้นางตามมาขนของด้วยตัวเอง 

ฟางเหม่ยหลินกวาดสายตาดูข้าวของที่จำเป็นแล้วยกกลับไปยังห้องเก็บของที่ตัวเองต้องอาศัยโดยไม่รีรอเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ

ครั้นได้อยู่คนเดียวก็ยืนมองห้องเล็ก ๆ แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ นึกสงสารองค์หญิงเถียนเหม่ยหลินที่ต้องตกระกำลำบากขนาดนี้ก่อนจะเริ่มทำความสะอาดห้อง ปัดฝุ่นเกรอะกรัง หยากไย่จัดของเป็นสัดส่วนแล้ววางฟูกนอนไว้ด้านในสุด เอนตัวลงนอนแผ่หลาหมดแรง

เสียงท้องร้องโครกครากพาสองเท้าเดินมาที่ครัวโดยไม่รู้ตัว พยายามมองหาของที่จะกินได้แล้วหยิบขนมว่างชิ้นหนึ่ง

“ทำอะไรน่ะ” เสียงของสาวใช้ตะโกนถาม สายตาดุมองด้วยความไม่พอใจ “เจ้าหัวขโมย ครั้งนี้คิดจะขโมยของว่างคุณหนูรึ”

“ข้าไม่รู้ว่าเป็นของว่างคุณหนูเจ้าค่ะ” ฟางเหม่ยหลินไม่รู้แต่นางดูให้ดีแล้วว่าถาดตรงหน้าเป็นของเหลือที่กำลังจะเททิ้งอยู่แล้ว “ข้าหิวเจ้าค่ะ”

“แล้วอย่างไร… คิดว่าข้าเป็นคนใช้เจ้ารึ” ท่าทางของนางไม่เป็นมิตรยิ่งกว่าป้าฉิน นิ้วชี้จิ้มอกเด็กหญิงซ้ำ ๆ แล้วถามย้ำ “ข้า… เป็น… คน… ใช้… ของเจ้าหรืออย่างไร”

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ” ฟางเหม่ยหลินส่ายหน้า ท้องก็ร้องโครกครากไม่หยุด “ข้าขอโทษที่ทำให้ขุ่นเคือง”

“เจ้าขอโทษข้าแต่หน้าตาเจ้าไม่เห็นรู้สึกผิดอันใดเลย” นางไม่พูดเปล่าแต่บีบแก้มคนตรงหน้า “เจ้าคิดขอโทษข้าจริง ๆ รึ”

“ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ” 

เวลานี้ยอมสิ่งใดได้ก็คงต้องยอม ฟางเหม่ยหลินเรียนรู้มาแล้วว่าทำอย่างนี้จะรอดตัวไปได้เหมือนอย่างที่เคยทำตอนอยู่อารามไป๋เหลียน

“เฮอะ… จะกินข้าวก็ต้องทำงาน วันนี้เจ้าทำอะไรบ้างหรือยังเล่า” 

“ไม่…”

“แล้วจะถามหาข้าวทำไมกัน อยากกินก็ไปทำงานสักอย่างสิ” คำพูดและน้ำเสียงนั้นหาเรื่องอย่างเห็นได้ชัด 

ท้ายที่สุดแล้ว ฟางเหม่ยหลินก็ต้องรับปากว่าจะทำงานแทนสาวใช้คนนี้ในวันรุ่งขึ้นเพื่อแลกกับอาหารมื้อเย็นเพราะไม่อย่างนั้นคงต้องนอนหิวไปทั้งคืน 

ชีวิตยามอยู่ในจวนสกุลซ่งไม่ง่ายเหมือนกับอารามไป๋เหลียน ทั้งยังทำให้นึกถึงชีวิตตอนเป็นลู่ฟางเซียนพลันคิดว่าตัวเองนำพาโชคชะตาเช่นนั้นมาหาเถียนเหม่ยหลิน

แม้ทำงานหนักเพื่อแลกกับอาหาร สงบเสงี่ยมไม่ปริปากพูดสิ่งใดให้ใครขุ่นเคืองใจก็ยังไม่วายโดนกลั่นแกล้งไม่เว้นวันจนเหนื่อยใจไม่น้อย 

กระนั้น ฟางเหม่ยหลินก็ทำได้แค่ปรับตัวและอดทนกับทุกสิ่งทุกอย่างพลางนึกอยากรู้ว่านางจะต้องทำเช่นนี้ไปจนถึงเมื่อไร มีสิทธิ์คิดตัดสินใจอันใดหรือไม่

บิดา มารดาหรือกระทั่งเถียนซีเย่ นางไม่มีผู้ใดให้พึ่งพิงอีกแล้วหรือ ต้องรออยู่ที่นี่ต่อไปในฐานะเถียนเหม่ยหลินหรือหนีออกไปแล้วใช้ชีวิตเป็นลู่ฟางเซียน

“เฮ้อ…” เสียงถอนหายใจดังลั่น “เงินก็ไม่มี คงต้องทำงานไปอีกสักพักล่ะนะ”