ตอนที่ 5 ร่างของผู้ใด

คืนเดียวกัน

จู่ ๆ พายุลูกใหญ่พัดถล่มเมืองเป่ยหลิงอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เม็ดฝนโปรยปรายลงมาเบื้องล่างราวกับฟ้ารั่ว สายลมหนาวพัดประตูหน้าต่างกระทบขอบเสียงดังปึงปัง

หากแต่เด็กหญิงที่นอนหลับใหลยังคงไม่รู้ตัวว่าเกิดอันใดขึ้น แม้ว่าฟ้าร้องเปรี้ยงปร้างดังลั่นหรือน้ำฝนหยดผ่านรูหลังคาร่วงหล่นโดนใบหน้าจนเปียกปอนก็ตาม

พลันใบหน้านิ่งเฉยเริ่มขยับเขยื้อนเพราะน้ำไหลเข้ารูจมูกน้อย ๆ จนเกือบสำลักน้ำ สะดุ้งตื่นจากภวังค์ด้วยความงุนงง ยิ่งเห็นว่าที่นอนและพื้นรอบตัวมีน้ำเจิ่งนอง ยิ่งสับสนจนไม่รู้จะทำอย่างไร

ไม่ใช่ไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับน้ำฝนที่ท่วมห้องอย่างไร แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ต่างหาก

ทั้งที่ภาพสุดท้ายในความทรงจำกำลังนอนอยู่บนทุ่งหญ้าพลิ้วไหว ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเหม่อมองท้องฟ้าสดใส ฟังเสียงนกร้องยามเช้าและนับใบไม้สีแดงที่กำลังร่วงหล่นอย่างช้า ๆ 

นางคิดในใจว่า ถึงแม้ว่าข้าไม่เคยเดินทางไปยังดินแดนหลังความตายแต่ข้าว่าแปลกยิ่งนัก...

ร่างกายของเด็กหญิงวัยสิบเอ็ดขวบขยับเล็กน้อยเพราะรู้สึกว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่เฉอะแฉะไปหมด คิดรีบลงจากเตียงนอนแต่ลืมไปว่าพื้นข้างล่างเละเทะไม่แพ้กัน

ทันทีที่ปลายเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสพื้นหินและน้ำเย็นเฉียบ อาการสะลึมสะลือแทบหายเป็นปลิดทิ้ง 

“เย็นจริง ๆ อากาศหนาวเพียงนี้เลยหรือ” เสียงของเด็กหญิงเปล่งออกมาจนเจ้าตัวตกใจเพราะเสียงเดิมของตัวเองนั้นคือหญิงชราวัยไม้ใกล้ฝั่งจึงคิดว่าตัวเองหูแว่วหรือไม่ก็เสียงสะท้อนบิดเบือนจากความเป็นจริง

นางอยากรู้นักว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่แต่หันไปทางใดกลับไม่เห็นใครให้ถามไถ่จึงค่อย ๆ เดินมาตามทางที่มีแสงสลัว ผ่านโถงทางเดินเล็ก ๆ ตรงโน้นตรงนี้จนกระทั่งเห็นแสงสว่างที่ปลายทางเดินทอดยาว

เมื่อมาถึงที่ตรงนั้นกลับเพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ริมหน้าผา เบื้องหน้าไม่มีทางไปต่อและข้างล่างคือเหวลึกจึงถอยกลับเข้ามาหนึ่งก้าวเพราะกลัวลื่นตะไคร่น้ำพลัดหล่นลงไป

“ดินแดนหลังความตายน่ากลัวเช่นนี้หรือ แต่ว่าข้าต้องทำอย่างไรกันเล่า สะพานไน่เหอ... เรือข้ามแม่น้ำ... สิ่งที่ผู้คนพูดกันอยู่ที่ใดหรือ”

นางหวังจะได้ยินคำตอบแต่ยามค่ำคืนที่ฝนเทลงมามีเพียงเสียงสะท้อนของตัวเองดังก้องไปมาเท่านั้นจึงทำได้แค่เดินกลับไปยังทางเดิมแล้วเริ่มสำรวจทิศทางใหม่

ร่างกายเปียกฝนทำเอาอุณภูมิในตัวลดลงทีละนิดจนหนาวสั่นทำให้นางได้สติเล็กน้อย คนที่ตายไปแล้วไม่น่าสัมผัสสิ่งเหล่านี้ได้ก่อนจะโผล่มายืนอยู่หน้าเรือนใหญ่

ดวงตาสีอำพันหรี่มองป้ายที่ติดไว้ตรงกลางเหนือประตูบานใหญ่ “อารามไป๋เหลียน”

ไม่ทันได้ครุ่นคิดสิ่งใดไปมากกว่านี้ก็ได้ยินเสียงแหลมแสบหูดังขึ้น “หลินอันเล่อ เจ้าคิดจะหนีไปอีกแล้วรึ”

นางหันขวับไปมองทางต้นเสียงจึงได้เห็นว่ามีเด็กหญิงใส่ชุดขาวยาวคลุมทั้งร่างกายประมาณสี่ห้าคนจ้องด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาความคิด

นางไม่รู้หรอกว่าหลินอันเล่อเป็นผู้ใดแต่ดีใจนักที่เวลานี้เจอใครสักคนจึงรีบวิ่งเข้าไปหา สีหน้าตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง

“หลินอันเล่อตัวดี คิดจะก่อความวุ่นวายไปถึงไหนกัน” เด็กหญิงอีกคนที่อายุมากกว่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุ ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลยแต่นางไม่ได้ใส่ใจรีบถามว่า “พวกเจ้า…”

เพียะ เพียะ

ฝ่ามือของคนที่โตกว่าตบเข้าใบหน้าน้อย ๆ ของนางอย่างแรงจนรอยแดงขึ้นเป็นรูปนิ้ว 

“เหตุใดจึงตบข้า…”

เพียะ เพียะ

เสียงฝ่ามือดังก้องไม่แพ้เสียงฝนโปรย ใบหน้าเด็กหญิงแดงทั้งสองข้าง เจ็บแสบและยังรู้สึกได้ถึงรสคาวเลี่ยนของเลือดที่ฟุ้งอยู่ในปาก

“เถียงคำไม่ตกฟาก”

“สร้างเรื่องวุ่นวาย”

“ต่ำช้าไม่อาจฝึกฝน”

คำต่าง ๆ เหล่านั้นพรั่งพรูออกมาไม่หยุดทำเอาคนที่ตามเรื่องไม่ทันอึ้ง นิ่งเงียบเพราะไม่รู้จะเถียงว่าอย่างไร เพียงแค่สบตา เตรียมอ้าปากก็ถูกฝ่ามือฟาดลงมาไม่ยั้งจึงคิดว่าอยู่เฉย ๆ คงดีกว่า

“พาตัวไปพบอาจารย์หลี่” หนึ่งในคนที่ดูเหมือนอายุมากที่สุดกล่าวแล้วคนที่เหลืออีกสองคนก็รีบเข้ามาจับแขนทั้งสองข้างเอาไว้ราวกับกลัวว่านางจะหนีไปอีก

เด็กหญิงได้แต่คิดในใจ ข้าจะหนีไปที่ใดได้เล่า ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลานี้ข้าอยู่ที่ไหน แล้วก็เหตุใดพวกเจ้าจึงเรียกข้าว่าหลินอันเล่อ นั่นไม่ใช่ชื่อข้าเสียหน่อย ข้าน่ะ... ลู่ฟางเซียนต่างหาก

หลังจากถูกลากมาตามทางได้พักหนึ่ง ลู่ฟางเซียนจึงได้เห็นว่าห้องโถงกว้างใหญ่นัก และหญิงวัยกลางคนที่ถือพัดยืนอยู่ตรงกลางนั้นมีรังสีความอำมหิตไม่น้อย

ไม่ว่าจะนึกอย่างไรก็เหมือนหญิงชราในหมู่บ้านผู้นั้นที่ชอบส่งเสียงแว้ดไม่พอใจยามนางกับพี่สาวเดินผ่าน พอนึกเรื่องราวในอดีตก็เผลอยิ้มจนคนที่อยู่ในห้องโถงเข้าใจผิด

เพียงพริบตาเดียว ร่างจิ๋วถูกเหวี่ยงลงกับพื้นแทบหน้าคะมำ นางไม่คิดเลยว่าเด็กพวกนี้ใจร้ายยิ่งนัก

“หลินอันเล่อ” เสียงของสตรีชุดขาวมุกเอ่ยเรียกใครสักคน นางจึงหันไปมองรอบตัวว่าใครคือหลินอันเล่อ “เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าเรียกหรืออย่างไร”

“…”

“หลินอันเล่อ!” เสียงตวาดก้องห้องโถงคราวนี้ดังกว่าเสียงฝนไปแล้ว “หลินอันเล่อ!!!”

ลู่ฟางเซียนรีบเอามืดปิดหูสองข้างเพราะทนฟังไม่ไหว เสียงนั่นแหลมเสียจนหูสองข้างเกือบมีเลือดพุ่งกระฉูดออกมาด้วย ก่อนจะถูกอีกฝ่ายเขวี้ยงแจกันดอกไม้ลายครามใส่โดยไม่ทันตั้งตัว

ปั๊ก ของสิ่งนั้นกระแทกศีรษะแล้วร่วงลงพื้นเสียงดังเพล้ง

เลือดตรงหน้าผากไหลลงมาตามกรอบใบหน้าหยดติ๋ง ติ๋งเปื้อนชุดสีขาวเปียกชื้นที่กำลังสวมใส่

“หลินอันเล่อ ไม่ได้ยินข้าจริงหรือ” นางเอ่ยถามซ้ำอีกครั้ง “ข้าเรียกเจ้าแต่กลับเมินเฉย สิ่งที่สั่งสอนไปไม่ซึมซับเข้าสู่สำนึกบ้างเลยรึ”

ลู่ฟางเซียนลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือน้อย ๆ แตะหน้าผากตัวเองเพราะรู้สึกแสบ แสงจากเทียนเล่มใหญ่สาดส่องจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่ามือและแขนสองข้างเขียวช้ำ รอยเก่ารอยใหม่ปะปนกันไปหมด

เพียงได้สติไม่ทันไรบาดแผลก็เพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัวเห็นทีต้องใจเย็นแล้วค่อย ๆ ทำอย่างที่คนพวกนี้ต้องการจึงตอบไปว่า “เจ้าค่ะ ข้าได้ยินแล้ว”

“หลินอันเล่อ” นางเรียกย้ำอีกครั้ง “เจ้าคิดหนีไปจากอารามไป๋เหลียนจริงหรือไม่”

“ข้าไม่เคยคิดหนีเจ้าค่ะ” 

นางตอบไปตามความจริง อย่าว่าแต่หนีไปไหนเลย นางยังจับต้นชนปลายไม่ถูกด้วยซ้ำว่าเวลานี้เกิดเรื่องใดขึ้นกับตัวเอง

“เช่นนั้น ดึกดื่นป่านนี้แล้ว เจ้าออกมาทำอันใดข้างนอก” ผู้นำของไป๋เหลียนคาดคั้นแม้รู้ว่าหลินอันเล่อจะพูดว่าอย่างไรเพราะคำตอบนั้นย่อมเหมือนที่ผ่านมา

“หลังคารั่วจนน้ำเจิ่งนองไปทั่วห้อง ข้าเพียงแค่คิดเก็บกวาดแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่ทุกอย่างในห้องนั้นเปียกไปหมดจึงอยากขอความช่วยเหลือจากใครสักคนเจ้าค่ะ”

“โกหก!” เสียงของเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังดังขึ้น ไม่เชื่อว่าหลินอันเล่อคิดทำเช่นนั้น “ใคร ๆ ต่างรู้ดีว่าเจ้าอยากหนีไปจากที่นี่ เหตุใดจึงไม่เถียงกลับเหมือนอย่างทุกครั้งเล่า”

“ใช่” ใครอีกคนเสริมขึ้นมา แววตาของพวกนางดูเกลียดชังหลินอันเล่อมากนัก “คนขี้โกหกอย่างเจ้าแสดงละครอยู่รึ”

“ข้าไม่ได้โกหก พวกเจ้าเห็นหรือไม่ว่าชุดของข้ายังเปียกอยู่ ข้าไม่ได้ใส่รองเท้าดี ๆ ด้วยซ้ำ หากคิดหนีจะไปได้ไกลสักเท่าใดกัน” ลู่ฟางเซียนหรือหลินอันเล่อตัวปลอมตอบอย่างใจเย็นแล้วมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า นึกหงุดหงิดเล็กน้อยคิดในใจว่า เด็กพวกนี้กล้าพูดกับผู้ใหญ่ด้วยน้ำเสียงและท่าทางเช่นนั้นได้อย่างไร ไม่รู้หรือว่าข้าหัวหงอกจนเป็นยายของพวกเจ้าได้แล้ว เห็นหรือไม่ว่าผมหงอกเพียงนี้ เอ๊ะ… 

นางมองเส้นผมตัวเองให้ดีอีกครั้งหนึ่งแล้วเลิกคิ้ว คราแรกมัวแต่จับต้นชนปลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงไม่ทันได้สังเกตว่าเวลานี้อยู่ในร่างของเด็กตัวเล็กสุดในที่แห่งนั้น

ผมที่ควรขาวโพลนตามวัยกลับกลายเป็นสีน้ำตาลอ่อน มือสองข้างนั้นเต่งตึง ทั้งเนื้อตัวร่างกายราวกับย้อนมาวัยเยาว์

“เอ๊ะ…” ดวงตาสีอำพันเบิกโต สับสนมากกว่าเดิม “ข้ามาเกิดใหม่แล้วหรือ เกิดแล้วโตเลยอย่างนั้นหรือ”

“หลินอันเล่อ!!!” 

เสียงตะโกนเรียกทำเอาตื่นจากภวังค์ความคิดตัวเอง สีหน้าที่มองหัวหน้าอารามไป๋เหลียนเต็มไปด้วยความพิศวง

“เจ้าคะ”

“ข้ากำลังสั่งสอนเจ้าอยู่ เหตุใดสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว” นางพูดแต่เพียงเท่านั้นแล้วสั่งให้คนที่เหลือแบกหลินอันเล่อไปยังแท่นไม้ทันที

หลินอันเล่อถูกจับนอนคว่ำเกาะไม้ใหญ่ท่อนนั้นแล้วเสียงดังตุบก็ดังขึ้นทันใดโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

“โอ๊ย…” เด็กหญิงร้องลั่นเข้าใจแล้วว่าตอนนี้ตัวเองกำลังถูกโบยแล้วเสียงตุบตับก็ดังตามมากว่าสิบไม้จนเจ็บระบมไปหมด พึมพำว่า “ข้ามั่นใจว่าชาติก่อนข้าใช้ชีวิตอย่างสงบเรียบง่าย ไม่เคยเบียดเบียนผู้ใดหรือรังแกใคร เหตุใดตายไปแล้วข้าจึงถูกลงโทษเช่นนี้ด้วยเล่า”

“บ่นอะไรของเจ้า”

“ไม่ได้พูดอะไรเลยเจ้าค่ะ” หลินอันเล่อส่ายหน้า ปิดปากเงียบไม่อยากถูกโบยเพิ่ม

“เถียงมาสิ เจ้าชอบบอกไม่ใช่หรือว่าเจ้าน่ะเป็นถึงองค์หญิงแคว้นคุนหลัน” ศิษย์ไป๋เหลียนเยาะเย้ย พูดถากถาง “องค์หญิงที่ไหนถูกส่งมาอยู่ในอารามกันเล่า เจ้ามันก็แค่ลูกตาสีตาสาที่ถูกทอดทิ้งแล้วต่างหาก”

“ใช่ ๆ เจ้าบอกว่าเดี๋ยวเสด็จพ่อกับเสด็จแม่จะมารับเจ้า แต่ดูเถิด ผ่านไปกี่ปีแล้ว ข้ายังไม่เห็นผู้ใดมาเยี่ยมเจ้าสักคน”

พวกนางไม่พูดเปล่าแต่หวดไม้โบยหลินอันเล่อตามคำสั่งของอาจารย์อย่างไม่ยั้งมือ

“ว่าอย่างไรเล่าองค์หญิง พระองค์ทรงคิดสิ่งใดอยู่หรือเพคะ” ใครคนหนึ่งหยอกล้อด้วยคำพูดเช่นนั้นพลันน้ำเสียงแปรเปลี่ยน เย็นชาและไม่แยแส “หลินอันเล่อ เจ้าบอกว่าเจ้าคือองค์หญิงเถียนเหม่ยหลินไม่ใช่รึ เมื่อใดจะมีราชรถมารับเจ้ากลับวังหลวงเล่า”

“เถียนเหม่ยหลิน…” ลู่ฟางเซียนขมวดคิ้วเป็นปมแต่จำได้เป็นอย่างดีว่านางเป็นใคร “เจ้าบอกว่าใครคือเถียนเหม่ยหลินนะ”

“พูดเองแท้ ๆ ว่าเป็นเจ้า ตอนนี้คิดจะเป็นผู้ใดอีกล่ะ แต่ว่าหากคนอย่างเจ้าเป็นองค์หญิงได้ ข้าก็คงเป็นพระชายาของรัชทายาทแล้วล่ะ” นางหัวเราะลั่น สนุกสนานกับการได้แกล้งคนที่ไม่มีพรรคพวก ไร้ทางสู้กลับจนกระทั่งพอใจก่อนจะลากตัวเด็กหญิงกลับไปยังห้องที่เคยอยู่ก่อนหน้านี้

คล้อยหลังเด็กสาวพวกนั้น ลู่ฟางเซียนค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินสำรวจรอบห้องเพื่อหาหยูกยามาทาแผลแต่กลับพบช่องเล็ก ๆ ที่ปิดไม่สนิทแล้วเห็นจดหมายซ่อนอยู่ในนั้นสองสามฉบับ เพียงหยิบออกมาอ่าน หัวใจสั่นวาบทันใด 

ข้าอยู่ในร่างของเถียนเหม่ยหลินจริง ๆ ด้วย เหตุใด… ทำไมกัน… ไม่นะ… องค์หญิงเถียนเหม่ยหลินที่ผู้คนเล่าลือกันว่าถูกสวีอันอวี่สังหารอย่างเหี้ยมโหดน่ะหรือ แย่แล้ว… ข้าฟื้นมาเพื่อจะตายด้วยความเจ็บปวดหรือ 

ไม่เอา… พาข้ากลับไปดินแดนหลังความตายเดี๋ยวนี้เลย ท่านผู้นำทาง… ท่านใดก็ได้… ข้าอุตส่าห์สิ้นใจอย่างสงบในวัยชราแล้วแท้ ๆ หรือว่าชีวิตชาติก่อนของข้าเรียบง่ายเกินไป ข้าจึงต้องมาใช้ชีวิตเป็นนางอย่างนั้นหรือ…

แรกเริ่มคิดว่าตัวเองคือหลินอันเล่อ ครานี้เพิ่งรู้ว่านั่นคือชื่อปลอมและเถียนเหม่ยหลินคือตัวตนที่แท้จริงก็ทำเอาหมดอาลัยตายอยากล่วงหน้า ในใจคิดถึงใครคนนั้นแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ให้กับชะตาชีวิตของตัวเองในครานี้

“สวีอันอวี่ ข้าเพียงแค่อยู่ให้ห่างจากเขา… น่าจะรอดหรือไม่นะ…”