บทที่ 7/3 สถานที่ที่พ่อตาย

“ให้ดูอะไร!” หล่อนไม่สามารถขยับไปทางไหนได้

“ให้ดูความสูงของน้ำตาที่ไหลลงมาถึงโขดหินข้างล่าง เธอคิดว่าถ้ามีคนกระโดดลงมา โอกาสรอดของเขาจะมีสักกี่เปอร์เซ็นต์ หรือไม่มีเลย!”

“ฉันไม่เข้าใจ!” พยายามจะต้านแรงผู้ชายลุกขึ้นหลายครั้ง ก็ถูกกดไหล่ให้นั่งบนโขดหินท่าเดิม

ตามเขาเข้าป่ามาตั้งนาน มุกตาภาเพิ่งจะตาขาว

อาจจะเพราะความน่ากลัวของป่า และความลึกของธารน้ำ ถ้าถูกผลักตกลงไปอาจจะไม่มีโอกาสขึ้นมาบนฝั่ง

ไม่มีใครรู้ว่ามุกตาภากลับบ้าน พ่อเมฆก็ไม่รู้ ถ้าหล่อนตายที่นี่ ก็จะมีแค่อัคราคนเดียวเท่านั้นที่เป็นคนฆ่า และเป็นคนที่รู้ว่าหล่อนตายที่นี่

“นายอัค... อยากพูดอะไร พูดมาเถอะนะ ฉันอยากกลับบ้าน” มองตาเขา จับขากางเกงอัคราอ้อนวอนเขาขอร้องให้เขาพาออกจากป่า

“บ้านเหรอ? เธอไม่มีบ้านให้กลับแล้วมุกตาภา!”

“บ้านฉันไม่มีขานะนายอัค มันเดินหนีไปไหนไม่ได้!”

“บ้านไม่มีขา แล้วก็ไม่มีหลังคาไม่มีกำแพงบ้านด้วย! นั่นที่ดินฉัน อยู่ในเขตสวนปาล์ม พวกเธอมาขออาศัยตั้งแต่รุ่นตารุ่นยายของเธอ แลกกับช่วยดูแลสวน แต่พอมาถึงรุ่นพ่อแม่เธอก็ไม่มีใครดูแลสวนให้ฉัน ฉันต้องจ้างคนดูแลด้วยตัวเอง! ฉันมีโฉนดที่ดินยืนยันกรรมสิทธิ์ เธอนั่นแหละที่ไม่มีอะไรเลย! เพราะฉะนั้นฉันจะสั่งรื้อเมื่อไหร่ก็ได้!”

“นะ... นายอัคมีปัญหากับพ่อเมฆเหรอ ฉัน... ไม่เข้าใจ”

“เธอเริ่มรู้ตัวแล้วใช่ไหม ว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นระหว่างพ่อเธอกับฉัน!” อัครายิ้มน่ากลัว

“ฉันจะบอกให้เธอหายโง่! ไอ้เมฆพ่อเธอ มันเป็นชู้กับเมียฉัน! แอบเอากันลับหลังฉันจนนังนวลมันท้อง! แล้วพวกมันก็ชวนกันหนี แต่ก่อนหนี มันยกเค้าบ้านฉัน เอาเงินไปฉันครึ่งตู้เซฟ! ฉันตามไล่ล่าพวกมันเข้ามาในป่าจนพวกมันจนมุมอยู่บนหน้าผา! เพื่อจะทรยศหักหลังฉันเต็มรูปแบบ ไอ้เมฆมันพานังนวลกระโดดลงจากหน้าผามาตายข้างล่างน้ำตก! พวกมันต้องตายก็เพราะทำเลวกับฉัน!”

“ไม่จริงใช่ไหมนายอัค พ่อไม่ได้ทำอย่างนั้น...”

พ่อเมฆจะทรยศคนที่ให้งาน ให้ความรักเสมือนคนในครอบครัวได้อย่างไร อีกทั้งอัครายังเคยช่วยชีวิตพ่อไว้ พ่อจะหักหลังเขาได้ลงคอเหรอ ถึงมุกตาภาจะส่ายหน้าสักกี่ครั้งเพื่อแก้ตัวแทนพ่อของหล่อน แต่อัคราไม่คิดจะสนใจ เขาลากแขนเล็กเข้าไปใกล้ธารน้ำให้มากขึ้น แต่มุกตาภาม้วนตัวกลับมากอดขาเขาไว้แน่น

“นายอัค อย่า!”

“กลัวทำไม ไม่อยากตายตามไปอยู่กับพ่อเธอหรือไง!”

“ศพพ่ออยู่ไหน นายอัคอย่า!”  

มุกตาภาว่ายน้ำไม่เป็น อัครายกเท้าขึ้นจากโขดหินจะผลักทีไร มุกตาภาตามมากอดขาเขาไว้

“ศพพ่ออยู่ไหน พ่อยังไม่ตายใช่ไหม นายอัคโกหกฉันใช่ไหม ฉันไม่เชื่อ ไม่เชื่อว่าพ่อเมฆตายแล้ว พ่อฉันยังไม่ตายใช่ไหม!”

“ป่านนี้เสือคงคาบเอาไปกินจนไม่เหลือกระดูกแล้วมั้ง!” สายตาอัคราไร้ความรู้สึก สะใจที่เห็นมุกตาภากรีดร้องเสียงดัง

“ไม่จริง!”

“ถ้าไม่เชื่อก็ลงไปงมหาศพพ่อเธอเองแล้วกัน”

อัคราเลือดเย็น อุ้มสาวร่างเพรียวบางเหวี่ยงแรงหล่นลงไปในธารน้ำที่ค่อนข้างลึก และไหลแรง

“นายอัค! กรี๊ด!”

มุกตาภาจมมิดทั้งตัว ตะเกียกตะกายขึ้นบนผิวน้ำมาขอความช่วยเหลือ แขนสองข้างตีบนผิวน้ำอย่างคนว่ายน้ำไม่เป็น

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย!”

มุกตาภายังไม่อยากตาย ร่างจมผุดๆ หลายครั้ง ต้านแรงน้ำไม่ไหว ร่างกายของหล่อนไหลไปตามสายน้ำออกห่างจากอัครามากขึ้น

ดวงตาจมลงใต้น้ำ ผุดขึ้นเหนือน้ำได้ในเสี้ยววินาทีทว่าไม่อาจมองเห็นอัคราได้

ความเย็นของสายน้ำไม่น่ากลัวเท่าความโหดร้ายของจิตใจมนุษย์

ไม่สิ เขาไม่ใช่คน แต่เป็นปีศาจร้าย

“ช่วย...”

คำว่าด้วยจมลงไปใต้สายน้ำ

มุกตาภากลืนน้ำอึกใหญ่เข้าปาก จมูกก็มีน้ำจำนวนมากไหลเข้า เรี่ยวแรงของหล่อนน้อยลงจนไม่สามารถตะเกียกตะกายได้อีก ค่อยๆ จมลงๆ แต่ก่อนสติของมุกตาภาจะดับสิ้น หล่อนมองเห็นมือของใครบางคนเอื้อมมาให้หล่อนไขว่คว้า

พ่อเมฆหรือเปล่า...

พ่อเมฆตายในน้ำตกแห่งนี้จริงเหรอ...

ถ้าจริง พ่อเมฆมารับหล่อนไปอยู่ด้วยใช่ไหม...

แรงเฮือกสุดท้ายของชีวิต มุกตาภายื่นมือไปจับพ่อเมฆ แล้วร่างอรชรหนาวสั่นของหล่อนก็ถูกดึงขึ้นจากใต้น้ำอย่างรุนแรง จนเหนือลำคอของมุกตาภาขึ้นมาอยู่เหนือผิวน้ำ

มุกตาภาไอเอาทุกอย่างออกมาจากปาก น้ำบางส่วนไหลตามจมูกออกมา เกือบหนึ่งนาทีกว่าจะมองเห็นใบหน้าเลือนรางของอัครา หาใช่พ่อเมฆอย่างที่จินตนาการ