ตามง้อตามรัก

ค่ำคืนอันเงียบสงัดยิวไม่สามารถนอนหลับเพียงคนเดียวในกระโจมได้ เพราะหวนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อกลางวันที่ผ่านมา ตอนแรกเขาไม่คิดเลยว่าจะมีความรู้สึกแบบนี้กับแม่ทัพวิศรุฒ พอแม่ทัพโกรธงอนไม่พูดไม่จาด้วย เขาดันรู้สึกหวั่นไหวอยากจะเข้าไปหาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ยิวก็เข้าใจดีว่าอธิบายไปก็คงไม่เข้าใจ เพราเรื่องสลับร่างสลับตัวมันเป็นเรื่องเชื่อยาก อย่าว่าแต่ในยุคอดีตเลย แม้แต่ในยุคปัจจุบันคงไม่ต่างกันหาคนเชื่อยากอยู่อย่างแน่นอน

ยิวได้ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วคืนนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาต้องไปอธิบายให้แม่ทัพวิศรุฒได้ฟัง ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่โกหกก็ตามที ยิวจึงออกจาdกระโจมของตัวเองไปยังกระโจมของแม่ทัพวิศรุฒ ซึ่งทหารที่เฝ้ายามก็ให้เข้าไปแต่โดยดี

เมื่อยิวเข้าไปถึงก็เห็นแม่ทัพวิศรุฒนอนก่ายหน้าผากด้วยความกลัดกลุ้ม พอยิวเข้าไปปุ๊บแม่ทัพวิศรุฒหันหน้ามาทางยิวทันที

“เข้ามาทำไม” เสียงห้วนๆ ดังขึ้นพร้อมกับสายตาที่ดุดัน

“ข้ามีเรื่องจะพูดกับเอ็ง”

“ถ้าเรื่องเสือเข้มข้าไม่อยากฟังไม่อยากได้ยิน”

“ไม่อยากฟังไม่อยากได้ยิน แต่ก็ต้องฟังและได้ยินนะ”

“เอ็งจะมาตอกย้ำข้าทำไม อย่ามาบอกนะว่าไม่ได้มีอะไรกัน ถ้าไม่มีอะไรกันทำไมเสือเข้ม ถึงพูดถูกทุกอย่างเหมือนตอนเอ็งกับข้ามีอะไรกัน” แม่ทัพวิศรุฒมีสีหน้านิ่วคิ้วขมวดจนเป็นปม

“ข้าไม่ได้ตอกย้ำ แต่ข้าจะมาบอกว่าข้าถูกเสือเข้มบังคับข้าไม่ได้อยากมีอะไรแบบนั้นกับเสือเข้มหรอก” ยิวพยายามทำเสียงให้ดูน่าสงสาร แต่ดูแล้วไม่เป็นผลแต่อย่างใด

“ข้าดูแล้วเรื่องแบบนี้บังคับกันไม่ได้หรอกถ้าไม่เต็มใจ”

“เขาไม่ได้บังคับข้าทำเรื่องนี้ แต่เสือเข้มขู่ทำร้ายร่างกายข้า ถ้าไม่ยอมเป็นของเสือเข้ม”

“เสือเข้มจะรู้ได้ไงว่ามีเรื่องแบบนี้ ถ้าเอ็งไม่ได้เป็นฝ่ายบอกเสือเข้มว่าทำแบบนี้ได้”

“เอ็งจำไมjได้เหรอ ตอนที่เสือเข้มคิดว่าข้าเป็นผู้หญิง แล้วจะข่มขืนข้าไงเอ็งไปช่วยข้าไว้ทัน และอีกครั้งที่เสือเข้มลักพาตัวข้าไป เพื่อเอาตัวรอดข้าจำเป็นต้องบอกเสือเข้มทุกอย่าง” ยิวเอื้อมมือไปจับแขนของแม่ทัพวิศรุฒแต่ถูกสลัดจนหลุด

“ไม่ต้องมาจับตัวข้า เอ็งมันมีราคีแล้วไม่คู่ควรมาโดนตัวข้า”

ยิวรู้สึกพิศวงงงงวยกับคำพูดนี้อย่างมาก ถึงแม้จะเข้าใจได้ว่าในยุคนี้เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องสำคัญสำหรับผู้หญิง แต่ในเมื่อเขาไม่ไช่ผู้หญิงก้ไม่น่ามีปัญหาอะไรแบบนั้น

“ข้าเป็นผู้ชายไม่ใช่เป็นผู้หญิงเรื่องราคีไม่น่าเกี่ยวนะ”

“เกี่ยวเอ็งเป็นเมียข้า แต่เอ็งดันไปมีอะไรกับคนอื่นก่อน ข้ายอมไม่ได้มันเสียศักศิ์ศรี”

“แค่ครั้งเดียวเอง อย่าคิดอะไรมากเลยนะ ถือว่ามันผ่านไปแล้ว เรามาเริ่มต้นใหม่กันดีกว่า”

ยิวเผลอตัวพูดความในใจออกไป เมื่อก่อนเขาไมjได้รักแม่ทัพวิศรุฒเลย แต่ในปัจจุบันนี้เขากลับรักจนหมดหัวใจ

“เอ็งกลับไปเถอะ ข้าจะหายโกรธเอ็งก็ต่อเมื่อไอ้เสือเข้มมันตายไปแล้ว แต่มันยังอยู่เอ็งเข้าใจไหมข้าแสลงใจยิ่งนัก เอาอย่างนี้ข้ากับเอ็งห่างกันสักพัก เมื่อเข้าพาเอ็งไปถึงเมืองศิลานครแล้ว ข้าจะไปทำสงครามกับเมืองเมฆาบุรีอีกครั้ง หลังจากนั้นค่อยว่ากันไหม” เสือเข้มยังมีสีหน้าที่นิ่งเฉยอยู่

“แสดงว่าเอ็งก็มีใจกับข้าอยู่บ้างใช่ไหม” ยิวอมยิ้มนิดๆ

“ข้าไม่รู้ แต่ตอนนี้ข้ารู้เพียงแต่ว่าไม่อยากแต่งงานกับคู่หมั้นข้า”

“นั่นแหละแสดงว่าเอ็งรักข้า”

ยิวมองใบหน้าอันคมเข้มของแม่ทัพวิศรุฒที่ยังนิ่งเฉย เหมือนกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“เอ็งกลับไปก่อนเถอะ ตอนนี้ข้ายังไม่อยากเห็นหน้าเอง ข้าสัญญาเมื่อไรข้าทำในสิ่งที่ข้าต้องการเสร็จ ข้าจะกลับมารับเอ็งอย่างแน่นอน”

“ฆ่าเสือเข้มนั่นเหรอ”

“ใช่ แต่ยังมีอีกหลายเรื่องที่ข้าจะทำเพื่อเราสองคน แต่ตอนนี้ข้ายังทำใจไมได้ขอเวลาข้าสักหน่อย”

“ได้” ยิวรู้สึกดีใจอย่างมากเขาจึงรีบยื่นริมฝีปากไปสัมผัสแก้มของแม่ทัพวิศรุฒ

เพียงแค่สัมผัสนั้นยิวรีบดึงใบหน้าออก แล้วออกไปจากกระโจมของแม่ทัพวิศรุฒทันที เพราะเขารู้สึกดีใจอย่างมาก ถึงแม้จะแม่ทัพวิศรุฒจะยังมีความโกรธเขาอยู่บ้างก็ตามที แต่ก็ยังมีความหวังมีความเป็นไปได้ที่จะหายโกรธ ไม่ว่าจะรอนานสักแค่ไหนเขาก็จะรอจนถึงวันนั้นอย่างแน่นอน

ในที่สุดก็มาถึงยังเมืองศิลานคร แต่มาในครั้งนี้ยิวมาในฐานะตัวประกันในยามศึกสงคราม เมื่อมาถึงก็ถูกกักบริเวณในตำหนักหลังราชวัง ที่ทหารหลายสิบนายรายล้อมไว้ ยังดีได้มีที่ไว้ให้ได้เดินและนั่งเล่นอยู่บ้าง

หลายวันผ่านไปยิวอยู่อย่างเหงาๆ คนเดียวภายในตำหนักเก่าๆ หลังวัง ยิวจึงเดินออกมานั่งชมนกชมไม้นอกห้องบรรทม ยิ่งนั่งนานยิวยิ่งคิดถึงแม่ทัพวิศรุฒ แต่ก่อนมีแต่ความรู้สึกเฉยๆ แต่เดี๋ยวนี้ไม่ใช่เช่นนั้นอีกต่อไป หลังจากได้มีความสัมพันธ์กันและรู้จักตัวตนกันมากขึ้น ยิวจึงมีใจให้แม่ทัพวิศรุฒอย่างสุดหัวใจ

ระหว่างที่ยิวกำลังคิดถึงแม่ทัพวิศรุฒอยู่นั้น พลันได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง ความรู้สึกคิดว่าเป็นแม่ทัพวิศรุฒอย่างแน่นอน ใบหน้าอันขาวใสจึงหันไปทันใด แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวัง

“สมคำล่ำลือจริงๆ องค์ชายเมธาผู้เลอโฉม” องค์ชายศิลายืนนิ่งยิ้มมุมปาก ส่วนสายตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“ท่านเป็นใคร” ยิวมีสีหน้าที่ตื่นตระหนกและครุ่นคิดว่าคนตรงหน้านี้คือใครกัน

“ข้าคือองค์ชายศิธาองค์รัชทายาทแห่งเมืองศิลานคร เฉกเช่นเดียวกับท่าน องค์ชายเมธา องค์รัชทายาทแห่งเมือง เมฆาบุรี แต่ที่ไม่เหมือนกันคือ ท่านเป็นตัวประกันที่เมืองของข้า”

สายตาทั้งสองประสานกันอย่างตั้งใจ ยิวมองอย่างไม่ให้คลาดสายตา เพราะรูปร่างองค์ชายศิธาสง่างามราวกับเทพบุตร ผิวขาวล่ำสันองอาจผ่องใส เหมือนไม่เคยกรำศึกสงครามใดๆ มาก่อน

“ที่ข้ามาหาท่านก็เพราะอยากรู้จักกันไว้บ้าง เพราะเราสองเมืองยังต้องทำสงครามกันอีกนาน หรือไม่แน่อาจจะไม่มีสงครามอีกก็เป็นไปได้ ถ้าเมืองของท่านยอมแพ้แต่โดยดี”

“ข้ายินดีที่รู้จักองค์ชาย” ยิวก้มศีรษะเล็กน้อย

“นอกจากข้ามาหาท่านเรื่องอยากรู้จักแล้ว ยังมีอีกเรื่องมาเสนอแก่ท่าน ในเมื่อท่านถูกจับมาเป็นตัวประกัน เมืองของท่านก็ขาดผู้นำไม่ใช่รึ เพราะในเมืองเมฆามีท่านเพียงคนเดียวเป็นทายาท เมื่อท่านถูกจับมาในตอนนี้เมืองของท่านกำลังโกลาหลแย่งชิงความเป็นใหญ่”

“องค์ชายมาบอกข้าทำไม” สายตาของยิวแสดงออกอย่างชัดเจนว่าสงสัย

“จะมาบอกองค์ชายไงว่า ตอนนี้องค์ชายหัวเดียวกระเทียมลีบ อยู่ไหนก็เหมือนตายทั้งเป็น ทางที่ดีร่วมมือกับข้าแล้วร่วมปราบปรามกบฏ เมื่อเป็นผลสำเร็จองค์ชายก็ได้ครองนครต่อไป แต่ต้องเป็นเมืองขึ้นของศิลานคร”

ยิวเข้าใจความหมายขององค์ชายศิธาเป็นอย่างดี ถึงแม้เมืองศิลาจะรบชนะแต่ราษฎรไม่สนับสนุนจะปกครองยาก ถ้าตัวองค์ชายได้ครองบัลลังก์ปัญหานี้จะหมดไป

“ไม่ต้องสงสัยอะไรหรอก ข้าแค่มาพูดให้องค์ชายได้คิดเท่านั้น ส่วนองค์ชายจะคิดทำประการใดแล้วแต่องค์ชายเลย”

“ตอนนี้บ้านเมืองข้าเป็นอย่างไรบ้าง” ถึงแม้ยิวจะไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องเมืองเมฆาบุรีแต่อย่างใด ในเมื่อมาอยู่ในตำแหน่งรัชทายาทโดนไม่ได้ตั้งใจ เขาก็ต้องทำหน้าที่นี้โดยอย่างไม่เต็มใจ

“แม่ทัพวิหคก่อกบฏโดนมีอำมาตย์มงคลร่วมด้วย และสถาปนาตัวเองเป็นราชาวิหคแล้ว โดยมีองค์ชายวิจารณ์เป็นรัชทายาท” สายตาขององค์ชายศิธาแอบชำเลืองมองยิวอยู่หลายครั้ง

“เสือเข้ม” ยิวบ่นพึมพำ

ยิวมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะอำมาตย์มงคลเป็นคนวางแผนทุกอย่างให้ยิวเป็นตัวแทนองค์ชายเมธี ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นก็จะให้เสือเข้มก้าวขึ้นมาแทน เหตุไฉนทำไมถึงไม่เป็นเช่นนั้น

“เสือเข้ม ใครกัน”

“ไม่มีอะไร”

“ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว องค์ชายควรคิดเรื่องนี้ดีกว่า ตอนแรกข้าก็จะนำตัวองค์ชายเป็นตัวประกัน แต่ในเมื่อบ้านเมืองของท่านเกิดการเปลื่ยนแปลง สถานการณ์ตอนนี้ย่อมต้องเปลื่ยนแปลงไปด้วย โดยสถานะขององค์ชาย ถ้าองค์ชายไม่ยอมร่วมมือกับเราก็เป็นแค่สามัญชนคนธรรมดา แต่ถ้าองค์ชายร่วมมือกับทางเรา ทุกอย่างก็ยังเป็นเหมือนเดิม”

“ข้าขอคิดดูก่อน แล้วแม่ทัพวิศรุฒล่ะไปไหน” ยิวอยากจะปรึกษาและขอแนวคิดจากแม่ทัพวิศรุฒ จึงพยายามยั้งเวลาไว้อีกหน่อย

“มีเอ็งกับข้าทำไมต้องถามถึงคนอื่น” น้ำเสียงขององค์ชายศิธาเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที และมีความใคร่สงสัยอย่างกะทันหัน

“ก็แม่ทัพพาตัวข้ามาที่นี่ ข้าก็แค่อยากเจอเท่านั้น”

“ไม่ได้ เอ็งจะไม่มีวันได้เจอแม่ทัพวิศรุฒอย่างแน่นอน” สิ้นคำพูดนี้องค์ชายศิธาเดินห่างออกไปอย่างเร่งรีบและมีน้ำโหอย่างเห็นได้ชัด

ยิวรู้สึกใคร่สงสัยทำไมองค์ชายศิธาถึงมีท่าทีเช่นนี้ เมื่อพูดถึงแม่ทัพวิศรุฒผู้องอาจ แต่เขาก็คิดไม่ออกว่าเพราะเหตุใด

กัสกดปิดตอนแล้วโพสต์ทันที เขาจะไม่มีวันให้ยิวได้เดินเรื่องด้วยตัวเองอีกต่อไป หลังจากนี้เขาจะเป็นคนกำหนดเนื้อเรื่องเอง ถึงแม้จะต้องทุ่มเวลาทั้งกายและใจอย่างมากก็ตามที่