อยู่ดี ๆ เรื่องก็มาหา 1.2

หลี่ชิงเหยาเดินไปเรื่อย ๆ อย่างสบายใจ เธอไม่คิดเลยว่า บรรยากาศของหมู่บ้านนี้จะร่มรื่นมากขนาดนี้ หญิงสาวเดินมาเรื่อย ก็พบกับชาวบ้านจับกลุ่มนั่งพูดคุยกัน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีเรื่องของเธอ

“หายดีแล้วเหรอชิงเหยา” เสียงของนางจริงถามขึ้นมาเมื่อเห็นหลี่ชิงเหยาเดินผ่านมา แต่ก็เป็นเพียงคำถามลอย ๆ เท่านั้น

“ดีขึ้นแล้วค่ะ” หญิงสาวตอบกลับไปเพียงเท่านี้ก็จะเดินต่อ แต่ไม่คิดว่าจะมีเสียงของใครบางคนตะโกนต่อว่ากลับมา

“ผู้ใหญ่ถามทำไมไม่ตอบดี ๆ หน่อยล่ะ ทำแบบนี้ไร้มารยาทเสียจริง”

นั่นทำให้หญิงสาวหยุดชะงักทันที ‘ต่อให้ไม่อยากจะมีเรื่อง แต่ก็ไม่คิดว่าเรื่องจะมาหาถึงที่แบบนี้’ คิดได้แค่นั้นเธอก็หมุนตัวหันกลับมาทันที พร้อมกับพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“ฉันตอบไม่ดีตรงไหน ในเมื่อถามว่าหายดีแล้วเหรอ ฉันก็ตอบว่าดีขึ้นแล้วค่ะ มีคำไหนไม่ดี ไม่สุภาพ หรือว่ามีคำไหนที่ไร้มารยาทเหรอคะ ถ้าอย่างนั้นคนที่สุภาพ ช่วยบอกหน่อยว่าฉันต้องตอบกลับอย่างไร” ระหว่างพูดออกมา หญิงสาวก็ปรายตามองทุกคนอย่างไร้เดียงสา แต่ในใจนั้นคิดว่า ‘หึ ไม่คิดว่าจะมีเรื่องตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่ในนิยาย น่าเบื่อจริงๆ แต่ทำอย่างไรได้ ในเมื่อร่างนี้คือนางร้ายที่โง่เขลา ไม่หาเรื่องคนอื่น ก็ถูกคนอื่นหาเรื่อง แถมยังโต้ตอบแบบโง่ ๆ อีกด้วย การตบตีไม่ใช่ทางออกที่ดีเสมอไป ต่อไปนี้ฉันจะเอาคืนแบบนิ่ม ๆ แต่เชือดเฉือน คอยดูสิ’

ส่วนกลุ่มนินทาเมื่อเจอคำยอกย้อนของหลี่ชิงเหยาเข้าไป ทุกคนก็พลันหน้าเสีย ความจริงแล้วต้องการจะหาเรื่องอีกฝ่ายเท่านั้นเอง จึงรีบพูดเบี่ยงเบนเรื่องทันที

“ออกจากบ้านมาแบบนี้ คงไม่แคล้วจะไปหาอี้หยางตงอีกละสิ” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพูดแซะขึ้นมาพร้อมกับแสยะยิ้ม

“ป้านี่รู้จักฉันดีกว่าตัวฉันเองอีกนะ ถึงได้รู้เรื่องดีขนาดนี้” หญิงสาวสวนกลับไปอย่างไม่ยินยอมเหมือนกัน ‘เรื่องอะไรจะถูกจิกกัดอยู่ฝ่ายเดียวละ คนดีกับคนโง่ มีแค่เส้นบาง ๆ กั้นอยู่เท่านั้น’

“ฉันก็ไม่อะไรหรอกนะ ก็เห็นวัน ๆ เธอเอาแต่ตามหาลูกชายบ้านอี้ วันนี้ก็คงจะเป็นเหมือนเดิมอีกแล้วล่ะสิ” ป้าคนเดิมยังคงพูดต่ออีก ส่วนคนอื่นๆ ก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ไม่เหมือนเดิมค่ะ คนเราเมื่อผ่านความตายมาแล้ว ก็ไม่มีใครอยากโง่ซ้ำซากดักดานเหมือนเดิมอีกหรอกนะ ส่วนใครจะคิดอย่างไรฉันก็ไม่สนใจด้วย และไม่อยากจะคิดตามให้ปวดหัว ฉันบอกแค่ว่าต่อไปนี้หลี่ชิงเหยาคนนี้จะไม่วิ่งตามผู้ชายคนไหนอีกแล้วค่ะ”

หลี่ชิงเหยาพูดออกมาอย่างจริงจัง พร้อมกับปรายตามองทุกคนที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะเดินจากมาโดยไม่พูดอะไรอีก แต่ในใจก็ครุ่นคิดถึงเจ้าของร่างเดิมอย่างสงสัยว่า ‘ฉันล่ะไม่เข้าใจว่าทำไมเธอจะต้องไปหาอี้หยางตง ชายบ้ากามคนนั้นด้วยนะหลี่ชิงเหยา’

หญิงสาวเดินเล่นมาเรื่อย ๆ ก็พบกับหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง กำลังเก็บผักไปปรุงอาหารเย็นนี้ ใบหน้าของนางนั้นซีดเซียวจนน่าตกใจ เธออดไม่ได้ที่จะรีบเข้าไปถามไถ่อย่างห่วงใย

“ป้าคะ ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมหน้าตาซีดเซียวแบบนี้ล่ะ”

หญิงวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมามอง พอเห็นใครเข้ามาทักทายตนเอง ก็รีบก้มหน้าลงทันที

นี่จึงสร้างความแปลกใจให้กับหลี่ชิงเหยา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมป้าคนนี้ถึงดูหวาดกลัวเธอเหลือเกิน ขณะเดียวกันจากความทรงจำของร่างเดิม ทำให้จำได้ว่านี่คือแม่ของตัวประกอบคนหนึ่งจากบ้านหยาง ซึ่งบ้านหลังนี้มีเพียงสองคนแม่ลูกเท่านั้น ส่วนคนเป็นพ่อนั้นตายเพราะไข้ป่าเมื่อหลายปีก่อน แล้วบ้านหยางก็มีฐานะยากจน

“ป้าหยางเหรอ” เธอพึมพำเรียกอีกฝ่ายอย่างไม่แน่ใจ

ดูจากความทรงจำแล้ว ร่างนี้ไม่เคยดีกับคนบ้านหยางเลย มีแต่จะดุด่าว่าหยางเฟยหลงนั้นหวังสูงและต้องการหลี่ชิงเหยาเป็นภรรยาเพื่อยกฐานะ ทั้งที่ความจริงนั้น แม้ว่าชายหนุ่มจะชอบเธอมาก แต่ก็ไม่เคยอาจเอื้อม เพราะรู้ดีว่าฐานะบ้านตัวเองนั้น ทั้งยากจนและมีแต่คนดูถูก

“ป้าหาผักไปทำอาหารเหรอ ให้ฉันช่วยนะ” หลี่ชิงเหยาอยากจะทดแทนความร้ายกาจที่ร่างเดิมได้ทำไว้กับครอบครัวนี้ จึงอาสาที่จะช่วยเก็บผักป่า เพื่อให้หลิวเฟยหรือป้าหยางนำไปทำอาหาร

‘หากมีมิติเหมือนคนอื่นก็ดีน่ะสิ จะได้เอาของสดมาทำอาหารได้บ้าง’ หญิงสาวได้แต่คิดในใจ

“ไม่เป็นไรหรอก ป้าหาเองได้ เดี๋ยวเสื้อผ้าของเธอจะเปื้อนเอา” หลิวเฟยตอบกลับมาด้วยความเกรงใจทันที แค่อีกฝ่ายคิดจะมาช่วยก็น่าแปลกใจมากแล้ว แต่นี่กลับลงมือช่วยหาผัก เธอกลัวว่าเสื้อผ้าของอีกฝ่ายจะเลอะเทอะเอา

“เสื้อผ้าเลอะก็แค่ซักค่ะ ให้ฉันช่วยเถอะนะคะ ที่ผ่านมาฉันต้องขอโทษป้าหยางด้วยนะคะ ที่ทำนิสัยอย่างนั้น”

หลี่ชิงเหยาพูดออกมาอย่างอ่อนโยน จากนั้นก็ไม่รอคำตอบของอีกฝ่าย เธอลงมานั่งแล้วเก็บผักเก็บเห็ดช่วยอีกฝ่ายอย่างแข็งขัน