นิยายเล่มนี้ไม่มีแล้วนางร้ายที่โง่เขลา 80s

นิยายเล่มนี้ไม่มีแล้วนางร้ายที่โง่เขลา 80s

last update최신 업데이트 : 2025-07-26
작가:  sanvittayam완결
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
38챕터
4.3K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

นางร้ายที่เคยโง่ไม่มีอีกแล้ว เมื่อนางร้ายตัวแม่ข้ามภพมาอยู่ในร่างนี้แทน เรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นจะไม่เหมือนเนื้อหาเดิมอีก แต่ขอเลือกเส้นทางใหม่เพราะไม่ต้องการตายอย่างอนาถเหมือนในนิยาย!!

더 보기

1화

นางร้ายอันดับหนึ่ง 1.1

結婚三周年の当日。

江川宏は、高額を支払って私が長い間気に入っていたネックレスを落札した。

みんな口を揃えて言う。「彼は君に惚れ込んでいるよ」と。

私は嬉々としてキャンドルライトディナーの準備をしていた。だが、その時、一つの動画が届いた。

画面の中で、彼は自らの手でそのネックレスを別の女性の首にかけ、こう言った。

「新しい人生、おめでとう」

そう、この日は私たちの結婚記念日であると同時に、彼の「高嶺の花」が離婚を成立させた日でもあったのだ。

まさか、こんなことが自分の身に降りかかるなんて。

宏との結婚は、自由恋愛の末に結ばれたものではなかった。

だが、彼は表向き「愛妻家」として振る舞い続けていた。

ダイニングテーブルに座り、すっかり冷めてしまったステーキを見つめた私。

その一方で、ネットでは今も彼の話題がトレンド入りしていた。

「江川宏、妻を喜ばせるために二億円を投じる」

この状況は、私にとってただの皮肉でしかなかった。

午前2時。黒いマイバッハがようやく邸宅の庭に入ってきた。

フロアの大きな窓越しに、彼の姿が映った。車を降りた彼は、オーダーメイドのダークスーツを纏い、すらりとした体躯に気品を漂わせていた。

「まだ起きていたのか?」

室内の明かりをつけた宏は、ダイニングに座る私を見て、少し驚いたようだった。

立ち上がろうとした私は、しかし足が痺れていたせいで再び椅子に崩れ落ちた。

「待っていたの」

「俺に会いたかった?」

彼は何事もなかったかのように微笑み、水を汲みながらテーブルの上に手つかずのディナーを見つけ、やや訝しげな表情を浮かべた。

彼が演技を続けるのなら、私もひとまず感情を押し殺すことにした。彼に手を差し出し、微笑んだ。「結婚三周年、おめでとう。プレゼントは?」

「悪い、今日は忙しすぎて、用意するのを忘れた」

彼は、一瞬きょとんとした表情を見せたあと、ようやく今日が記念日だったことを思い出したようだ。

私の頭を撫でようと手を伸ばしてきたが、私は無意識のうちに身を引いてしまった。

――その手で今夜、何を触れてきたのか分からない。そう思うと、どうしても受け入れられなかった。

彼の動きが一瞬止まった。

だが、私は気づかないふりをして、にこやかに彼を見つめた。「隠し事はなしよ。あなた、私が気に入ってたあのネックレスを落札したでしょう?もうニュースにもなってる。早くちょうだい」

「南……」

宏は手を引き、無表情のまま、淡々とした声で言った。「そのネックレスは、伊賀丹生のために落札したんだ」

……なるほど。ネットの噂通り、「親友」という存在はいつだって最適な言い訳になるらしい。

私はかろうじて笑顔を保ち、「そうなの?」と問いかけた。

「うん、君も知ってるだろう?伊賀のまわりには、いつもトラブルの多い女がいる」

宏の表情や声色からは、何のほころびも見つけられなかった。

煌々と灯るシャンデリアの下で、彼の整った顔を眺めながら、ふと気づく。

――本当に、この男のことを理解していたのだろうか?

この三年間、彼が嘘をついたのは初めてなのか?それとも、今まで私がただ疑うことを知らなかっただけなのか?

もし、あの匿名の動画を受け取っていなかったら、今も彼の言葉を疑うことすらなかっただろう。

私が沈黙すると、宏は穏やかな声で宥めるように言った。

「大事な日を忘れたのは俺の落ち度だ。明日、必ず埋め合わせをするよ」

「私が欲しいのは、あのネックレスだけよ」

もう一度彼にチャンスを与えることにした。

動画では、女の顔は映っていなかった。

もしかしたら、深い関係などないのかもしれない。

宏は一瞬ためらった。そして、私がじっと彼を見つめると、静かに口を開いた。

「だめなの?あなたのためになら、伊賀に一度くらい彼の女に我慢させてもらっても大丈夫でしょう」

「明日、彼に聞いてみる。とはいえ、無理に譲らせるわけにもいかないが……」

「彼」に聞くの? それとも「彼女」に?

それ以上は問い詰めなかった。

「……わかった」

「お腹を空かせて待ってたのか?」

宏は、片付け始めながら聞いた。長い指が白い皿に触れる仕草が、妙に映えて見えた。

「ええ、記念日だし」

手伝おうと立ち上がると、彼は私の肩を押しとどめ、優しく言った。「座ってて。旦那が、嫁のためにラーメンを作るよ」

「……うん」

彼の態度を見ていると、疑念が少しだけ薄れる気がした。

浮気している男が、こんなに堂々として、しかも優しくできるもの?

不思議なことに、宏は裕福な家庭に生まれながら、料理がとても上手だった。しかも、作るのが早くて、美味しい。

ただ、普段は滅多に料理をしないのだけど。

約10分後、トマトと卵のラーメンが目の前に差し出される。

「すごく美味しい!」

ひと口食べて、私は素直に褒めた。「どこで覚えたの?お店のラーメンより美味しいわ」

宏は一瞬、遠い記憶に沈むような表情をした。半分ほどの時間が経った後、ようやく淡々とした口調で答えた。「留学してた2年間、自分の胃袋を満たすために、仕方なく覚えたんだ」

私はただの世間話のつもりだったので、それ以上深く考えなかった。

シャワーを浴び、ベッドに横になった時には、すでに午前3時を回っていた。

背後から、熱を帯びた男性の体がそっと密着してくる。宏の顎が、私の首元に擦り寄せるように触れた。

「……欲しくない?」

低く掠れた声が、肌に直接触れるほどの距離で囁かれる。彼の呼吸が耳元をくすぐり、思わず身震いした。

答える前に、彼は覆いかぶさってきた。片手がシルクのネグリジェの裾へと潜り込んだ。

宏は、夜の営みでは常に強引だった。私に拒む余地など、ほとんどない。

けれど――

「……今日は、ダメ」

声は、身体と同じように、すっかり力を失っていた。

「ん?」

宏は、首筋にキスを落としながら、さらに手を滑らせていく。耳元で、思わず顔が熱くなるような言葉を囁いた。「ここは、ちゃんと俺を迎えてくれてるのに?」

「……私、今日はお腹が痛いの」

その一言で、彼の動きが止まった。

しばらくの沈黙の後、彼は私の耳たぶに軽くキスを落とし、そっと腕を回してきた。「……そうか。忘れてた、そろそろ生理の時期だったな。ゆっくり休め」

その言葉を聞いた瞬間、私は凍りついた。さっきまで緩んでいた心が、再び強張る。私は彼の顔をじっと見つめた。「……私の生理は月始め。とっくに終わってるわ」

「……そうか?」

彼はまるで何もなかったかのように、何気なく問い返した。

「じゃあ、俺の勘違いだな。そんなに痛むなら、明日、佐藤さんに付き添ってもらって病院に行くか?」

「……午前中にもう行ってきたわ」

「医者はなんて?」

「医者は……」

私は視線を落とした。ほんの少し、言葉を選ぶのに迷った。

医者は、こう言った。

「妊娠5週目です。お腹の痛みは、流産の兆候かもしれません。しばらくは薬でホルモンを補って、2週間後に胎児の心拍を確認しましょう」

結婚記念日に妊娠がわかるなんて、きっと最高のプレゼントになるはずだった。

私は、診察結果の紙を小さなガラス瓶に入れ、自分で作ったケーキの中央に忍ばせた。キャンドルライトディナーのときに、彼にサプライズを届けようと――

けれど、あの夜、ケーキはずっと冷蔵庫の中で放置されたままだった。

誰の関心も引くことなく、ただひっそりと忘れ去られる。

「……特に問題はないみたい。ただ、冷たい飲み物を飲みすぎたせいかもしれないって」私は、ひとまず真実を伏せることにした。

もし、明日あのネックレスが戻ってきたなら、何も問題はない。

けれど、もし戻ってこなかったなら、私たちの結婚には、第三者という影が確実に存在していることになる。そのとき、妊娠を伝えたとしても、何の意味があるのだろうか?

その夜、私は眠れなかった。

「夫が浮気しているかもしれない」という現実を、冷静に受け入れられる女なんて、きっといない。

思いがけず、ずっと気にかけていたことに、すぐさま続報が届いた。

翌朝、宏が洗面所で身支度をしているとき、ドアをノックする音が響いた。

ちょうど着替えを終えた私は、ドアを開ける。そこにいたのは、佐藤さんだった。彼女は階下を指しながら言った。

「若奥様、アナお嬢様がいらっしゃってます。何かを返しに来たそうです」

江川アナは、宏の義母の娘だ。つまり、彼とは父も母も異なる義姉ということになる。年齢は彼より二つ上。一応、江川家の令嬢という立場ではある。

佐藤さんは江川家から派遣され、私たちの世話をするために来た人だ。そのため、習慣的にアナのことを「アナお嬢様」と呼んでいる。

だが、私には少し疑問があった。アナとは、普段ほとんど接点がない。せいぜい、江川家の本宅での家族行事で顔を合わせる程度の仲だ。ましてや、物を貸し借りするような仲ではないはずなのに……

「……何を返しに?」

「詳しくはわかりませんが……とても精巧なジュエリーボックスに入っていました。おそらく、宝石類ではないかと」佐藤さんはそう答えた。

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
38 챕터
นางร้ายอันดับหนึ่ง 1.1
บทที่ 1 นางร้ายอันดับหนึ่งสุพิชญาหรือพลอย นางร้ายเบอร์ต้น ๆ ของเมืองไทย ขณะนี้กำลังนั่งอ่านนิยายเรื่องหนึ่งเพื่อฆ่าเวลา แต่ทว่ายิ่งอ่านก็ยิ่งหงุดหงิด เมื่อนางร้ายของเรื่องกลับโง่จนไม่รู้จะหาคำไหนมาเปรียบ“เป็นนางร้ายแทนที่จะฉลาด แต่กลับโง่ถูกนางเอกของเรื่องจูงจมูก น่าเบื่อจริง” หญิงสาวพูดออกมาอย่างหงุดหงิด แต่ต่อให้จะพูดแบบนั้น เธอก็ไม่ยอมวางหนังสือนิยายลง แถมยังอ่านต่ออย่างออกรส“พลอย เย็นนี้มีเลี้ยงปิดกล้อง เธอจะไปด้วยกันไหม” แก้วตาเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ เมื่อเห็นว่าเพื่อนนักแสดงกำลังอ่านนิยายเรื่องเดียวกันอยู่ ก็ถามออกมาอย่างแปลกใจ“เธออ่านนิยายเรื่องนี้ด้วยเหรอ ฉันอ่านแล้วหงุดหงิดมาก นางเอกก็สตอทั้งสวน ส่วนนางร้าย เห้อ อย่าให้พูดถึงเลย” เธอพูดขึ้นพร้อมกับถอดหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย“นั่นสิ ฉันอ่านแล้วก็หงุดหงิดเหมือนกัน ว่าแต่เมื่อตะกี๊เธอพูดอะไรนะ วันนี้มีเลี้ยงปิดกล้องเหรอ?” หญิงสาวพูดออกมาอย่างเห็นด้วยในเรื่องนิยาย และเธอก็ลืมไปเสียสนิทว่าวันนี้ปิดกล้องแล้ว นั่นก็เป็นเพราะเธอยังไม่ทันได้เข้าฉากสุดท้ายเลย“ก็ใช่น่ะสิ วันนี้ปิดกล้องแล้วจะมีงานเลี้ยงด้วย อย่าบอกนะว่าเธอลืมไปเสียแล
더 보기
นางร้ายอันดับหนึ่ง 1.2
ส่วนสุพิชญา เมื่อพูดคุยกับคนในกองเสร็จแล้ว เธอก็เดินมาที่รถเพื่อจะกลับบ้านไปพักผ่อนเสียหน่อยแล้วค่อยไปที่งานเลี้ยงปิดกล้อง แต่เมื่อมาถึงกลับพบว่าข้างรถเธอ มีชายชราเดินจะล้มแหล่มิล้มแหล่อยู่แล้ว เธอจึงรีบเดินเข้ามาพยุงทันที“คุณตาค่ะ ไหวไหมคะ เดี๋ยวฉันจะพยุงไปนั่งที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ก่อนนะคะ” หญิงสาวพูดขึ้นมาอย่างอ่อนโยน เมื่อกวาดสายตาไปพบชุดหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ จากนั้นจึงรีบพาชายชราคนนี้ไปนั่งลง ในใจเธอก็บ่นลูกหลานของคุณตาคนนี้ ที่ปล่อยให้คนแก่ออกมาจากบ้าน“ขอบใจมากแม่หนู” ชายชราตอบกลับเสียงแหบพร่า แล้วพยักหน้าให้หญิงสาวพยุงไปนั่งแต่โดยดี“คุณตาหิวน้ำใช่ไหมคะ รอฉันแป๊บหนึ่งนะคะ เดี๋ยวฉันจะไปซื้อน้ำมาให้” เมื่อมาถึงก็เห็นว่าคุณตาคนนี้เหมือนอยากจะดื่มน้ำ เธอจึงพูดออกมาอย่างใส่ใจ จากนั้นก็รีบวิ่งไปที่ร้านขายของชำที่อยู่ไม่ไกล นอกจากได้น้ำมาแล้ว ยังได้ของกินมาอีกหลายอย่างจากนั้นจึงกลับมาเพื่อเอาของทุกอย่างที่ซื้อมาให้กับชายชราตรงหน้าทันที“ดื่มน้ำก่อนค่ะคุณตา” เธอหยิบขวดน้ำออกมาจากถุงแล้วรีบเปิดแล้วส่งให้ชายชราหลังจากดื่มน้ำเสร็จแล้ว ชายชราคนนี้ก็ยิ้มกว้างแล้วพูดขอบคุณหญิงสาวอย่า
더 보기
ฉันเข้ามาอยู่ในนิยายเหรอเนี่ย 1.1
บทที่ 2 ฉันเข้ามาอยู่ในนิยายเหรอเนี่ย“ฮือ ๆ ชิงเหยาของย่า หลานย่ารีบฟื้นเถอะนะ ทำยังไงถึงได้ตกน้ำแบบนี้ล่ะ” ย่าหลี่ร้องไห้ฟูมฟายเสียใจอย่างหนัก ที่หลานสาวสุดที่รักตกน้ำจนสลบไป จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้น“ย่าอย่าเพิ่งฟูมฟายไปเลยครับ หมอก็บอกแล้วว่าชิงเหยาไม่ได้เป็นอะไร” หลี่เหวินพี่ชายของหลี่ชิงเหยาส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายใจ ที่ย่าแสดงอาการเศร้าโศกเกินจริงอีกแล้ว“ไม่ต้องพูดดีเลย แกมันไม่รักน้อง เห็นน้องถูกรังแกจนสลบไปยังไม่ฟื้นแบบนี้ แทนที่จะไปแก้แค้นให้น้อง กลับมาบ่นย่าเสียอย่างนั้น แกจะไปไหนก็ไปเลย ฉันเบื่อหน้าแกแล้ว” ย่าหลี่พูดออกมาอย่างรำคาญหลานชายอย่างมาก จึงได้โบกมือไล่เขาให้ไปไกล ๆ“พ่อกับแม่ดูสิครับ บ้านอื่นรักลูกหลานที่เป็นผู้ชายกันทั้งนั้น แล้วทำไมบ้านหลี่ของเราถึงผิดแปลกไปละครับ รักแต่หลานสาว จนหลานชายอย่างผมเป็นหมาหัวเน่าแล้วเนี่ย ผมงงไปหมดแล้วนะ” ชายหนุ่มถามพ่อแม่ออกไป เขาสงสัยมาตั้งแต่น้องสาวเกิดแล้วว่า ทำไมย่าของตนไม่เหมือนบ้านอื่น ที่รักหลานชายมากกว่าหลานสาว ส่วนบ้านหลี่นั้นย่ารักหลานสาวยิ่งกว่าจงอางหวงไข่เสียอีก“พ่อว่าลูกน่าจะชินได้แล้วนะ ตั้งแต่ชิงเหยาเกิดมา ย่าก็เป
더 보기
ฉันเข้ามาอยู่ในนิยายเหรอเนี่ย 1.2
ขณะที่กลุ่มชมรมคนขี้นินทากำลังพูดกันอย่างสนุกปากอยู่นั้น ย่าหลี่ก็เดินผ่านมากับลูกสะใภ้ซึ่งก็คือแม่ของหลี่ชิงเหยา ย่าหลี่พอได้ยินว่ามีคนนินทาหลานสาวในทางไม่ดีก็รู้สึกโกรธขึ้นมา‘ด่ากันไปก็เหนื่อยเปล่า แต่ถ้าจะเอาให้สาแก่ใจนั้น ต้องทำให้พวกนี้หุบปากให้ได้’ ย่าหลี่คิดในใจ จากนั้นจึงแหงนมองหาอะไรบางอย่าง พอเห็นเป้าหมายแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างถูกใจ ก่อนจะกระซิบกับฟางเหนียงลูกสะใภ้ตัวเองเบา ๆฟางเหนียงได้ยินก็เบิกตากว้าง เธอไม่คิดว่าแม่สามีจะมีความคิดแบบนี้ แต่สุดท้ายก็พยักหน้าเอาด้วย เพราะไม่ชอบชาวบ้านกลุ่มนี้สักเท่าไร ที่ชอบพูดถึงลูกสาวเธอในทางเสียหายแม่สามีกับลูกสะใภ้รีบมาหลบหลังต้นไม้ โดยที่สายตามองหาสิ่งของเหมาะมือมาถือไว้คนละอันสองอัน หลังจากหาที่ซ่อนได้แล้ว จึงหยิบก้อนหินขนาดพอเหมาะมือขึ้นมา จากนั้นก็เล็งไปที่รังมดแดงตรงต้นไม้ที่กลุ่มชาวบ้านพวกนั้นนั่งอยู่ แล้วปาก้อนหินออกไป และย่าหลี่ก็ปาแม่นซะด้วยสิ“โอ๊ย!! นี่มันมดแดงนี่นา ตกลงมาได้ยังไงกันเนี่ย”หลังจากก้อนหินโดนรังมดแดง เสียงร้องโวยวายของชาวบ้านกลุ่มนี้ก็ดังขึ้น พร้อมกับปัดมดแดงที่หล่นลงมาใส่ตัวออกสองแม่สามีกับลูกสะใภ้ยังไม่รามือ
더 보기
อยู่ดี ๆ เรื่องก็มาหา 1.1
บทที่ 3 อยู่ดี ๆ เรื่องก็มาหาขณะที่ทั้งสามคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น โจวเม่ยเม่ยก็เดินเข้ามาในบ้านหลี่พอดี เมื่อเห็นว่าหลี่ชิงเหยาฟื้นแล้ว ใบหน้าก็ชะงักค้างเล็กน้อย แต่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นก็กลับมาเป็นปกติแต่แม้จะมีเวลาเพียงเสี้ยววินาที หลี่ชิงเหยาก็เห็นใบหน้าที่ประหลาดใจของอีกฝ่ายพอดี จึงแสยะยิ้มมุมปากพร้อมกับคิดในใจ ‘คงจะมาเล่นละครอะไรอีกล่ะสิ คราวนี้สนุกแน่เพราะฉันจะเล่นกับเธอด้วย’“ชิงเหยา เธอฟื้นแล้วเหรอ ฉันดีใจจังเลย” ใบหน้าของโจวเม่ยเม่ยยังคงยิ้มแย้มในตอนที่ถามไถ่ บ่งบอกให้เห็นว่าเธอนั้นดีใจที่เพื่อนฟื้นแล้ว“อืม ฉันเพิ่งฟื้นน่ะ ว่าแต่เธอมีอะไรหรือเปล่าถึงได้มาหาฉัน” น้ำเสียงที่หญิงสาวถามออกไปนั้นราบเรียบและเย็นชาสิ้นดี คล้ายกับไม่อยากจะเสวนากับเพื่อนคนนี้สักเท่าไร“ฉันมาเพราะเป็นห่วงเธอน่ะสิ ดีแค่ไหนแล้วที่พี่หลี่เหวินช่วยเธอเอาไว้ทัน ไม่อย่างนั้นแล้ว...” เธอพูดออกมายังไม่จบประโยคก็ต้องหยุดลง เพราะหลี่ชิงเหยาพูดแทรกขึ้นมา“ไม่อย่างนั้นแล้ว พรานป่าท้ายหมู่บ้านคงจะมาช่วยฉันไว้ แล้วชาวบ้านก็มาเห็นว่าฉันอยู่กับเขาในสภาพไม่เรียบร้อย จนฉันต้องแต่งงานกับเขาใช่ไหม”หญิงสาวพูดสวนกล
더 보기
อยู่ดี ๆ เรื่องก็มาหา 1.2
หลี่ชิงเหยาเดินไปเรื่อย ๆ อย่างสบายใจ เธอไม่คิดเลยว่า บรรยากาศของหมู่บ้านนี้จะร่มรื่นมากขนาดนี้ หญิงสาวเดินมาเรื่อย ก็พบกับชาวบ้านจับกลุ่มนั่งพูดคุยกัน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีเรื่องของเธอ“หายดีแล้วเหรอชิงเหยา” เสียงของนางจริงถามขึ้นมาเมื่อเห็นหลี่ชิงเหยาเดินผ่านมา แต่ก็เป็นเพียงคำถามลอย ๆ เท่านั้น“ดีขึ้นแล้วค่ะ” หญิงสาวตอบกลับไปเพียงเท่านี้ก็จะเดินต่อ แต่ไม่คิดว่าจะมีเสียงของใครบางคนตะโกนต่อว่ากลับมา“ผู้ใหญ่ถามทำไมไม่ตอบดี ๆ หน่อยล่ะ ทำแบบนี้ไร้มารยาทเสียจริง”นั่นทำให้หญิงสาวหยุดชะงักทันที ‘ต่อให้ไม่อยากจะมีเรื่อง แต่ก็ไม่คิดว่าเรื่องจะมาหาถึงที่แบบนี้’ คิดได้แค่นั้นเธอก็หมุนตัวหันกลับมาทันที พร้อมกับพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“ฉันตอบไม่ดีตรงไหน ในเมื่อถามว่าหายดีแล้วเหรอ ฉันก็ตอบว่าดีขึ้นแล้วค่ะ มีคำไหนไม่ดี ไม่สุภาพ หรือว่ามีคำไหนที่ไร้มารยาทเหรอคะ ถ้าอย่างนั้นคนที่สุภาพ ช่วยบอกหน่อยว่าฉันต้องตอบกลับอย่างไร” ระหว่างพูดออกมา หญิงสาวก็ปรายตามองทุกคนอย่างไร้เดียงสา แต่ในใจนั้นคิดว่า ‘หึ ไม่คิดว่าจะมีเรื่องตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่ในนิยาย น่าเบื่อจริงๆ แต่ทำอย่างไรได้ ในเมื่อร่างนี
더 보기
หลี่ชิงเหยาเปลี่ยนไปแล้ว 1.1
บทที่ 4 หลี่ชิงเหยาเปลี่ยนไปแล้วหลี่เหวินหลังจากที่ถูกย่าไล่ให้ออกมาจากบ้าน เขาจึงตัดสินใจเข้าเมืองเพื่อมาหางานทำ เลยพบกับหยางเฟยหลงที่มาหางานทำเหมือนกัน ทั้งสองพบกันที่ตลาดมืดของเมือง“วันนี้มีงานเยอะไหมครับพี่เฟยหลง” หลี่เหวินทักทายออกไปอย่างเป็นกันเอง ทั้งสองอยู่หมู่บ้านเดียวกัน จึงมีความสนิทสนมกันมากกว่าคนขายแรงงานคนอื่น“วันนี้พอมีคนมาจ้างบ้าง อย่างที่รู้นั่นแหละ เดี๋ยวนี้หางานได้น้อยกว่าเมื่อก่อนมาก” หยางเฟยหลงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจเล็กน้อย เพราะถ้างานมีน้อยก็เท่ากับว่ารายได้ก็น้อยตามไปด้วยตั้งแต่การค้าเปิดเสรี ก็ทำให้คนมาซื้อของในตลาดมืดน้อยลง แต่ตลาดมืดก็ยังเป็นความต้องการของคนหลายกลุ่มที่ยังมาหาซื้อของ เนื่องจากบางอย่างยังจำกัดปริมาณการซื้อขาย นั่นเอง และของบางอย่างก็ยังห้ามขายอย่างเสรีอยู่ แต่ที่นี่ยังมีสินค้าต้องห้ามพวกนั้นขายอยู่“แล้ววันนี้ทำไมเพิ่งมาล่ะ” เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าหลี่เหวินเพิ่งมาเลยแปลกใจจึงถามขึ้นมา เพราะทุกครั้งทั้งสองจะมาพร้อมกัน และมีบางครั้งที่มาคนละเวลา แต่ไม่เคยมาสายขนาดนี้“ที่บ้านเกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะ” หลี่เหวินไม่อยากพูดอะไรมากจึงตอบไปเพีย
더 보기
หลี่ชิงเหยาเปลี่ยนไปแล้ว 1.2
พูดถึงเรื่องหาปลา หลี่ชิงเหยาก็คิดได้ว่าเมื่อชาติก่อนเธอเคยเล่นละครเป็นสาวชนบท เรื่องหาปลาเลยพอจะรู้วิธีการแทงปลามาบ้าง คิดได้อย่างนั้นจึงยิ้มออกมา แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่ดูสนุกสนาน “ดีเลยค่ะ ฉันไปด้วยได้ไหมคะ จะได้ไปหาปลากลับบ้านด้วย”หญิงสาวรู้ดีว่าบ้านหลี่ไม่ค่อยมีเงินสักเท่าไร แต่ก็ไม่เดือดร้อนถึงขั้นต้องหยิบยืมคนอื่น จะว่าไปร่างนี้ก็ล้างผลาญเงินของที่บ้านไม่ใช่เล่น เนื่องจากเคยขโมยอาหารดี ๆ ของบ้านหลี่ เพื่อนำไปให้กับอี้หยางตง!!‘ยิ่งคิดยิ่งอยากจะทุบร่างนี้เสียจริง ๆ แต่ทำอย่างนั้นไม่ได้เพราะฉันคงต้องเจ็บด้วยน่ะสิ’ หญิงสาวคิดอย่างโมโหเจ้าของร่างที่สิ้นคิดทำอย่างนั้นลงไป“มันจะดีเหรอ เธอเพิ่งจะจมน้ำมา ไม่กลัวหรือไง” หลินเฟยถามออกไปอย่างกังวลใจเล็กน้อยเรื่องที่หลี่ชิงเหยาจมน้ำนั้นมีใครบ้างไม่รู้ บางคนจมน้ำแล้วเกิดความกลัวน้ำไปเลยก็มี นางเลยไม่คิดว่าหญิงสาวตรงหน้าจะขอตามไปที่ลำธารด้วย“ไม่กลัวหรอกค่ะ ให้ฉันไปด้วยนะ ป้าหยางจะได้ไม่ต้องไปหาปลาคนเดียว ฉันหาปลาเก่งนะ ว่าแต่ป้ามีมีดพร้ามาด้วยหรือเปล่า ฉันจะไปตัดไม้แทงปลาน่ะ เราต้องมีอุปกรณ์จับปลาด้วยค่ะ”หญิงสาวตอบกลับไปอย่า
더 보기
บทที่ 5 ไม่กล้าเอื้อมมือไปหา
บทที่ 5 ไม่กล้าเอื้อมมือไปหา“นี่เงินค่าแรงพวกนาย วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ คนละหยวน”เมื่องานเสร็จสิ้นแล้ว ผู้จัดการโรงงานเหล็กก็จ่ายเงินให้กับคนงานที่ได้ไปหาจากตลาดมืดมาหลายคน สาเหตุที่ทำไมไม่ให้พนักงานในโรงงานช่วยกันขน นั่นก็เป็นเพราะว่าแต่ละคนมีงานในหน้าที่ของตัวเองมากมายอยู่แล้ว แล้วเหล็กพวกนี้ก็ไม่ได้มีให้ขนทุกวัน การจ่ายเป็นครั้งคราวแบบนี้สะดวกกว่า“ขอบคุณครับ”ชายขายแรงงานทุกคนต่างก็กล่าวขอบคุณออกมาไปหลังจากรับเงินมาแล้ว ซึ่งในนั้นมีหลี่เหวินและหยางเฟยหลงรวมอยู่ด้วยทั้งสองมองเงินหนึ่งหยวนในมือแล้วถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เพราะถึงแม้อยากจะซื้อเนื้อกลับบ้านไปเพื่อทำอาหารแต่เงินก็ไม่พอ จึงทำใจเก็บเงินเข้ากระเป๋าไป“วันนี้เลิกงานเร็ว พวกเราขึ้นเขาไปล่าสัตว์หน่อยไหมพี่เฟยหลง เผื่อจะได้มีเนื้อไปให้ที่บ้านทำกับข้าว หรือถ้าโชคดีก็เอาไปขายได้ด้วยนะ”หลี่เหวินเอ่ยชวนอีกฝ่ายเพราะเห็นว่าตอนนี้ยังมีเวลาอีกนานกว่าจะค่ำ เผื่อว่าจะได้ไก่ป่าหรือกระต่ายป่ามาสักตัวสองตัวเพื่อไปให้ทางบ้านทำอาหาร หรือเผื่อได้เยอะก็อาจจะนำไปขายได้อีกด้วย“เอาสิ วันนี้กลับไปที่ตลาดมืดก็คงไม่มีงานแล้ว ถ้าอย่างนั้นเราสองคนก
더 보기
บทที่ 6 ความเห็นแก่ตัวไม่มีที่สิ้นสุด
บทที่ 6 ความเห็นแก่ตัวไม่มีที่สิ้นสุดหลี่ชิงเหยาเห็นท่าทางและการกระทำของแม่และย่า ก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ก่อนจะพูดขึ้นมาอีกด้วยอาการคล้ายกับแง่งอนเล็ก ๆ“แม่กับย่าเป็นอะไรไปคะ ฉันไม่ได้ป่วยสักหน่อย ฉันเปลี่ยนไปในทางที่ดี ไม่ชอบหรือยังไงกัน”พูดจบก็ทำแก้มป่องอย่างน่ารักน่าเอ็นดู “ย่าก็ไม่ได้คิดว่าหลานป่วย แค่แปลกใจเฉย ๆ เพราะเมื่อก่อนนั้นอย่าว่าแต่เรื่องแบ่งปันคนอื่นเลย แม้แต่คิดจะช่วยเหลือคนอื่นหลานก็ยังไม่เคยทำ แต่นี่ถึงขั้นไปหาปลาแล้วแบ่งให้คนบ้านหยางเนี่ยนะ มันทำให้ย่ากับแม่ของเราประหลาดใจมากรู้ไหม” ย่าหลี่พูดทุกอย่างออกมาตามจริง ๆแม้ว่าการกระทำของหลานสาวเป็นสิ่งที่ถูกใจนางมาก แต่ย่าหลี่ยังคงแปลกใจกับการเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของหลานสาวอยู่ดีแต่เมื่อคิดในทางที่ดี ก็เข้าใจได้ว่าคนเราเมื่อผ่านความตายมาแล้ว ย่อมต้องเปลี่ยนไปทางที่ดีขึ้น นางก็เคยพบเรื่องแบบนี้มาเหมือนกัน เมื่อหลายสิบปีก่อนลูกสาวบ้านจิงไม่ต้องการแต่งงานกับคนที่พ่อแม่หาให้ เธอเลยไปกระโดดน้ำตายแต่มีคนช่วยไว้ทัน เมื่อฟื้นขึ้นมาก็เปลี่ยนแปลงตัวเองไปในทางที่ดีเหมือนกันฉะนั้นการที่หลี่ชิงเหยาเปลี่ยนไปหลังผ่านความต
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status