ตอนที่ 11 วัตถุดิบลับ

นับถอยหลังสู่พิธีรับอนุ เหลือเวลาเพียงอีกสองวันเท่านั้นที่นางจะอดทนอยู่ที่นี่ต่อ บรรยากาศภายในจวนตระกูลหลินเริ่มถูกประดับประดาด้วยผ้าแพรสีแดงสดเพื่อเตรียมรับงานมงคล บ่งบอกถึงความสำคัญของอนุผู้นี้ ที่แต่งเข้าอย่างสมเกียรติ

ในห้องคลังของจวน ไป๋ซูหนิงรับหน้าที่เป็นผู้จัดเตรียมหีบสินสอดและของหมั้นจำนวนแปดใบที่หลินฮูหยินตั้งใจจะนำไปมอบให้กับหลิวจื่อหยาในวันงาน หญิงสาวลงมือจัดระเบียบหีบไม้ทั้งแปดใบด้วยตนเองทุกขั้นตอน ก่อนจะจัดการลงมือปิดผนึกฝาหีบทั้งหมดด้วยกระดาษปิดผนึกประทับตราสกุลหลิน โดยที่ไม่มีบ่าวรับใช้หรือผู้ใดในจวนล่วงรู้เลยแม้แต่น้อยว่า สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในหีบไม้เหล่านั้น แท้จริงแล้วมีสมบัติล้ำค่าชิ้นใดบ้าง

กระทั่งเมื่อหลินฮูหยินเดินเข้ามาตรวจความเรียบร้อย และเห็นหีบไม้ตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ นางก็แย้มยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ

“อืม... จัดการได้ไม่เลวเลยนี่” หลินฮูหยินปรายตามองลูกสะใภ้ด้วยความสมเพชระคนพึงพอใจ ก่อนจะเอ่ยปากชมด้วยน้ำเสียงกระด้าง

“รู้จักหน้าที่และรู้จักเตรียมของต้อนรับน้องสาวคนใหม่ให้เรียบร้อยสมฐานะฮูหยินเอกเสียที... เจ้ายังพอมีแววฉลาดและรู้ความขึ้นมาบ้าง อยากอยู่อย่างสงบสุขก็ต้องรู้จักวางตัว นางแต่งเข้ามาเป็นพี่น้องกับเจ้าแล้ว ก็ดูแลนางให้ดี”

ไป๋ซูหนิงเพียงแค่ก้มหน้ารับฟังด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นางไม่แม้แต่จะปริปากเถียงหรือแสดงความน้อยเนื้อต่ำใจออกมาให้เห็นอีกต่อไป ในเมื่อนางตัดสินใจแล้วว่าจะสลัดทิ้งทุกอย่าง ท่าทีจอมปลอมเหล่านี้ก็เป็นเพียงแค่ฉากละครฉากหนึ่งที่นางยอมเล่นให้มันจบๆ ไปเท่านั้น

ครั้นเสร็จสิ้นธุระเรื่องสินสอด ไป๋ซูหนิงก็เดินกลับเข้าสู่ห้องครัว มือเรียวลงมือต้มยาบำรุงและเคี่ยวน้ำแกงไก่สูตรพิเศษด้วยตนเอง ทว่าในครั้งนี้มันช่างแตกต่างจากทุกๆ วันที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง

ตลอดสามปีที่แต่งเข้ามา ไป๋ซูหนิงมักจะคัดสรรวัตถุดิบชั้นเลิศและสมุนไพรราคาแพงล้ำค่ามาบำรุงคนตระกูลหลินด้วยความใส่ใจเสมอ แต่นับตั้งแต่ที่นางตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะจากไป นางก็ไม่หลงเหลือความใส่ใจหรือความหวังดีใดๆ มอบให้คนเห็นแก่ตัวเหล่านี้อีกต่อไป

น้ำแกงไก่ตุ๋นยาจีนหม้อนั้นส่งกลิ่นหอมกรุ่นชวนรับประทาน ทว่าในปริมาณน้ำซุปที่เข้มข้นนั้น กลับถูกเติมแต่งด้วยสมุนไพรและวัตถุดิบลับบางชนิดลงไปโดยที่ไม่มีใครล่วงรู้ แน่นอนว่ามันไม่ใช่ยาพิษที่จะออกฤทธิ์ปลิดชีพให้ตายตกตามกันไปในทันที แต่มันจะส่งผลก็ต่อเมื่อใช้เป็นระยะเวลานาน แต่นางไม่ได้อยู่นานพอที่จะใช้มันจนเห็นผล

“นี่คือเครื่องเทศพิเศษที่ข้าได้มาจากต่างแดน ทุกครั้งที่ต้มยาหรือทำน้ำแกงบำรุงให้ท่านแม่ ให้ใช้ผสมลงไปด้วยทุกครั้ง ใช้ทีละน้อยล่ะ ราคาไม่ใช่น้อยๆ เลย” นางยื่นขวดกระเบื้องเคลือบที่มีผงสมุนไพรบดละเอียดนั้นให้แก่แม่ครัว

“รับทราบแล้วเจ้าค่ะ” แม่ครัวรับมาอย่างระมัดระวัง

เมื่อน้ำแกงไก่ตุ๋นเสร็จสิ้น ไป๋ซูหนิงจัดการตักใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างดี แล้วยกมันเดินตรงไปยังห้องโถงกลางที่เจ้าบ้านหลินและหลินฮูหยินกำลังนั่งพูดคุยกันอยู่

“ท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าค่ะ...” หญิงสาวเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานตามมารยาท

“ช่วงนี้อากาศเริ่มเปลี่ยนทิศ สะใภ้เกรงว่าท่านทั้งสองจะล้มป่วยลงได้ง่าย จึงต้มน้ำแกงบำรุงสุขภาพและยาบำรุงมาให้ท่านพ่อกับท่านแม่ดื่มเพื่อปรับธาตุในร่างกายสักหน่อยเจ้าค่ะ”

หลินเช่อเงยหน้าขึ้นมองลูกสะใภ้ เมื่อเห็นความกตัญญูที่นางแสดงออกเช่นเคย เขาก็พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะรับถ้วยน้ำแกงมาดื่มลงไปจนหมด

“ดีมาก เจ้าใส่ใจดูแลผู้ใหญ่เสมอต้นเสมอปลายดีจริง” พ่อสามีเอ่ยชม ก่อนจะวางถ้วยลงบนโต๊ะ

ไป๋ซูหนิงแย้มยิ้มรับบางๆ เป้าหมายหลักคือให้แม่สามีดื่มน้ำแกงนี่ แต่พ่อสามีเป็นเพียงเป้าหมายรองเท่านั้น ก่อนจะเอ่ยขอตัว

“หากไม่มีอะไรแล้ว สะใภ้ขอตัวไปตรวจตราและดูแลร้านข้าวสารนะเจ้าคะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินเช่อก็พยักหน้ารับทันที นึกขึ้นได้ถึงเรื่องสำคัญจึงเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงชื่นชม

“จริงสิ เรื่องร้านค้าข้าว เจ้าทำได้ดีมาก วันก่อนผู้ดูแลร้านนำเอกสารคำขอเบิกข้าวสารจำนวนสองร้อยกระสอบในคลังมาให้ข้าลงนามรับทราบแล้ว แม้จะทำให้ข้าวในคลังน้อยลงไปมาก แต่ข้าก็เชื่อว่าเจ้ามีแผนรับมือที่จะหาข้าวมาเติมคลังไว้รอขายในเดือนถัดไปได้ทัน สะใภ้ไป๋... เจ้าบริหารจัดการคำสั่งซื้อครั้งนี้ได้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก”

ไป๋ซูหนิงสบตากับพ่อสามีด้วยแววตานิ่งสนิท นางเพียงแค่พยักหน้ารับสั้นๆ

“ขอบคุณท่านพ่อที่ชมเจ้าค่ะ”

เจ้าบ้านหลินมองหน้าลูกสะใภ้แวบหนึ่ง ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะเอ่ยคำพูดเย่อหยิ่งตามนิสัยออกมาอีกครั้ง

“อันที่จริง เจ้าก็เป็นคนมีความสามารถพอตัว มีแค่เรื่องบริหารจัดการร้านค้านี่แหละที่พอจะคู่ควรและเหมาะสมกับตำแหน่งสะใภ้ตระกูลหลินของเราหน่อย” พูดจบเขาก็หันไปหัวเราะกับภรรยา

“นั่นสิเจ้าคะท่านพี่ ซูหนิงนางมีหัวการค้า หากไม่นับเรื่องนี้ จะมีอะไรเหมาะสมกับอวี่เฉียงบ้างเล่า”

ไป๋ซูหนิงฟังคำชมที่เจือด้วยความเหยียดหยามนั้นแล้วก็ได้แต่แค่นหัวเราะเยาะหยันในใจ รอยยิ้มถูกประดับไว้บนใบหน้าเพื่อกลบเกลื่อนความสมเพช และแสร้งก้มหน้ารับให้พวกเขาได้ใจ

“ถ้าเช่นนั้น สะใภ้ขอตัวไปจัดการงานที่ร้านค้าก่อนนะเจ้าคะ” กล่าวจบ ไป๋ซูหนิงก็ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม ก่อนจะหมุนตัวเดินหันหลังออกจากห้องโถงกลางไปอย่างสง่างาม

‘ที่ผ่านมา ข้าโง่และอดทนเพราะหวังว่าสักวันจะได้รับการยอมรับ แต่ตอนนี้ข้าตาสว่างแล้ว หึ จางลี่อิง เจ้ารอรับกรรมเถอะ’ นางคิดในใจอย่างคนที่เห็นแจ้งแล้ว

**********************