LOGINนับถอยหลังสู่พิธีรับอนุ เหลือเวลาเพียงอีกสองวันเท่านั้นที่นางจะอดทนอยู่ที่นี่ต่อ บรรยากาศภายในจวนตระกูลหลินเริ่มถูกประดับประดาด้วยผ้าแพรสีแดงสดเพื่อเตรียมรับงานมงคล บ่งบอกถึงความสำคัญของอนุผู้นี้ ที่แต่งเข้าอย่างสมเกียรติ
ในห้องคลังของจวน ไป๋ซูหนิงรับหน้าที่เป็นผู้จัดเตรียมหีบสินสอดและของหมั้นจำนวนแปดใบที่หลินฮูหยินตั้งใจจะนำไปมอบให้กับหลิวจื่อหยาในวันงาน หญิงสาวลงมือจัดระเบียบหีบไม้ทั้งแปดใบด้วยตนเองทุกขั้นตอน ก่อนจะจัดการลงมือปิดผนึกฝาหีบทั้งหมดด้วยกระดาษปิดผนึกประทับตราสกุลหลิน โดยที่ไม่มีบ่าวรับใช้หรือผู้ใดในจวนล่วงรู้เลยแม้แต่น้อยว่า สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในหีบไม้เหล่านั้น แท้จริงแล้วมีสมบัติล้ำค่าชิ้นใดบ้าง
กระทั่งเมื่อหลินฮูหยินเดินเข้ามาตรวจความเรียบร้อย และเห็นหีบไม้ตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ นางก็แย้มยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ
“อืม... จัดการได้ไม่เลวเลยนี่” หลินฮูหยินปรายตามองลูกสะใภ้ด้วยความสมเพชระคนพึงพอใจ ก่อนจะเอ่ยปากชมด้วยน้ำเสียงกระด้าง
“รู้จักหน้าที่และรู้จักเตรียมของต้อนรับน้องสาวคนใหม่ให้เรียบร้อยสมฐานะฮูหยินเอกเสียที... เจ้ายังพอมีแววฉลาดและรู้ความขึ้นมาบ้าง อยากอยู่อย่างสงบสุขก็ต้องรู้จักวางตัว นางแต่งเข้ามาเป็นพี่น้องกับเจ้าแล้ว ก็ดูแลนางให้ดี”
ไป๋ซูหนิงเพียงแค่ก้มหน้ารับฟังด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นางไม่แม้แต่จะปริปากเถียงหรือแสดงความน้อยเนื้อต่ำใจออกมาให้เห็นอีกต่อไป ในเมื่อนางตัดสินใจแล้วว่าจะสลัดทิ้งทุกอย่าง ท่าทีจอมปลอมเหล่านี้ก็เป็นเพียงแค่ฉากละครฉากหนึ่งที่นางยอมเล่นให้มันจบๆ ไปเท่านั้น
ครั้นเสร็จสิ้นธุระเรื่องสินสอด ไป๋ซูหนิงก็เดินกลับเข้าสู่ห้องครัว มือเรียวลงมือต้มยาบำรุงและเคี่ยวน้ำแกงไก่สูตรพิเศษด้วยตนเอง ทว่าในครั้งนี้มันช่างแตกต่างจากทุกๆ วันที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง
ตลอดสามปีที่แต่งเข้ามา ไป๋ซูหนิงมักจะคัดสรรวัตถุดิบชั้นเลิศและสมุนไพรราคาแพงล้ำค่ามาบำรุงคนตระกูลหลินด้วยความใส่ใจเสมอ แต่นับตั้งแต่ที่นางตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะจากไป นางก็ไม่หลงเหลือความใส่ใจหรือความหวังดีใดๆ มอบให้คนเห็นแก่ตัวเหล่านี้อีกต่อไป
น้ำแกงไก่ตุ๋นยาจีนหม้อนั้นส่งกลิ่นหอมกรุ่นชวนรับประทาน ทว่าในปริมาณน้ำซุปที่เข้มข้นนั้น กลับถูกเติมแต่งด้วยสมุนไพรและวัตถุดิบลับบางชนิดลงไปโดยที่ไม่มีใครล่วงรู้ แน่นอนว่ามันไม่ใช่ยาพิษที่จะออกฤทธิ์ปลิดชีพให้ตายตกตามกันไปในทันที แต่มันจะส่งผลก็ต่อเมื่อใช้เป็นระยะเวลานาน แต่นางไม่ได้อยู่นานพอที่จะใช้มันจนเห็นผล
“นี่คือเครื่องเทศพิเศษที่ข้าได้มาจากต่างแดน ทุกครั้งที่ต้มยาหรือทำน้ำแกงบำรุงให้ท่านแม่ ให้ใช้ผสมลงไปด้วยทุกครั้ง ใช้ทีละน้อยล่ะ ราคาไม่ใช่น้อยๆ เลย” นางยื่นขวดกระเบื้องเคลือบที่มีผงสมุนไพรบดละเอียดนั้นให้แก่แม่ครัว
“รับทราบแล้วเจ้าค่ะ” แม่ครัวรับมาอย่างระมัดระวัง
เมื่อน้ำแกงไก่ตุ๋นเสร็จสิ้น ไป๋ซูหนิงจัดการตักใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างดี แล้วยกมันเดินตรงไปยังห้องโถงกลางที่เจ้าบ้านหลินและหลินฮูหยินกำลังนั่งพูดคุยกันอยู่
“ท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าค่ะ...” หญิงสาวเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานตามมารยาท
“ช่วงนี้อากาศเริ่มเปลี่ยนทิศ สะใภ้เกรงว่าท่านทั้งสองจะล้มป่วยลงได้ง่าย จึงต้มน้ำแกงบำรุงสุขภาพและยาบำรุงมาให้ท่านพ่อกับท่านแม่ดื่มเพื่อปรับธาตุในร่างกายสักหน่อยเจ้าค่ะ”
หลินเช่อเงยหน้าขึ้นมองลูกสะใภ้ เมื่อเห็นความกตัญญูที่นางแสดงออกเช่นเคย เขาก็พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะรับถ้วยน้ำแกงมาดื่มลงไปจนหมด
“ดีมาก เจ้าใส่ใจดูแลผู้ใหญ่เสมอต้นเสมอปลายดีจริง” พ่อสามีเอ่ยชม ก่อนจะวางถ้วยลงบนโต๊ะ
ไป๋ซูหนิงแย้มยิ้มรับบางๆ เป้าหมายหลักคือให้แม่สามีดื่มน้ำแกงนี่ แต่พ่อสามีเป็นเพียงเป้าหมายรองเท่านั้น ก่อนจะเอ่ยขอตัว
“หากไม่มีอะไรแล้ว สะใภ้ขอตัวไปตรวจตราและดูแลร้านข้าวสารนะเจ้าคะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลินเช่อก็พยักหน้ารับทันที นึกขึ้นได้ถึงเรื่องสำคัญจึงเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงชื่นชม
“จริงสิ เรื่องร้านค้าข้าว เจ้าทำได้ดีมาก วันก่อนผู้ดูแลร้านนำเอกสารคำขอเบิกข้าวสารจำนวนสองร้อยกระสอบในคลังมาให้ข้าลงนามรับทราบแล้ว แม้จะทำให้ข้าวในคลังน้อยลงไปมาก แต่ข้าก็เชื่อว่าเจ้ามีแผนรับมือที่จะหาข้าวมาเติมคลังไว้รอขายในเดือนถัดไปได้ทัน สะใภ้ไป๋... เจ้าบริหารจัดการคำสั่งซื้อครั้งนี้ได้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก”
ไป๋ซูหนิงสบตากับพ่อสามีด้วยแววตานิ่งสนิท นางเพียงแค่พยักหน้ารับสั้นๆ
“ขอบคุณท่านพ่อที่ชมเจ้าค่ะ”
เจ้าบ้านหลินมองหน้าลูกสะใภ้แวบหนึ่ง ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะเอ่ยคำพูดเย่อหยิ่งตามนิสัยออกมาอีกครั้ง
“อันที่จริง เจ้าก็เป็นคนมีความสามารถพอตัว มีแค่เรื่องบริหารจัดการร้านค้านี่แหละที่พอจะคู่ควรและเหมาะสมกับตำแหน่งสะใภ้ตระกูลหลินของเราหน่อย” พูดจบเขาก็หันไปหัวเราะกับภรรยา
“นั่นสิเจ้าคะท่านพี่ ซูหนิงนางมีหัวการค้า หากไม่นับเรื่องนี้ จะมีอะไรเหมาะสมกับอวี่เฉียงบ้างเล่า”
ไป๋ซูหนิงฟังคำชมที่เจือด้วยความเหยียดหยามนั้นแล้วก็ได้แต่แค่นหัวเราะเยาะหยันในใจ รอยยิ้มถูกประดับไว้บนใบหน้าเพื่อกลบเกลื่อนความสมเพช และแสร้งก้มหน้ารับให้พวกเขาได้ใจ
“ถ้าเช่นนั้น สะใภ้ขอตัวไปจัดการงานที่ร้านค้าก่อนนะเจ้าคะ” กล่าวจบ ไป๋ซูหนิงก็ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม ก่อนจะหมุนตัวเดินหันหลังออกจากห้องโถงกลางไปอย่างสง่างาม
‘ที่ผ่านมา ข้าโง่และอดทนเพราะหวังว่าสักวันจะได้รับการยอมรับ แต่ตอนนี้ข้าตาสว่างแล้ว หึ จางลี่อิง เจ้ารอรับกรรมเถอะ’ นางคิดในใจอย่างคนที่เห็นแจ้งแล้ว
**********************
หลินอวี่เฉียงเดินคอตก ย่างก้าวอย่างไร้เรี่ยวแรงกลับมายังเรือนพักสกุลหลิน คำพูดอันเย็นชาของสวี่เยว่หรานยังคงก้องกังวานตอกย้ำในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความหวังลมๆ แล้งๆ ที่เคยหล่อเลี้ยงหัวใจบัดนี้ถูกทำลายจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดียามที่เขาก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา มารดาของเขาก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ากระตือรือร้น นางมองดูบุตรชายที่ดูซูบผอมและหม่นหมองแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความสงสารระคนคาดหวัง“เฉียงเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้วหรือ เรื่องนังชั่วช้านั่นก็จบสิ้นไปแล้ว ถือว่าฟ้ายังมีตาที่กำจัดตัวซวยออกไปจากชีวิตเราได้เสียที” จางลี่อิงลูบแขนบุตรชายเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสนอความคิดในใจออกมา“แม่คิดว่าเจ้ายังหนุ่มยังแน่น ตระกูลหลินของเราจะขาดผู้สืบทอดไม่ได้ เดี๋ยวแม่จะให้แม่สื่อช่วยคัดเลือกคุณหนูตระกูลดีๆ สักคน หาภรรยาคนใหม่แต่งเข้ามาดูแลเจ้า”“พอเถอะขอรับท่านแม่” หลินอวี่เฉียงเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่เด็ดขาด เขาส่ายหัวช้าๆ แววตาที่เคยสับสนและหมกมุ่น บัดนี้กลับฉายประกายความเยือกเย็นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ท่านแม่ อย่าเพิ่งพูดเรื่องแต่ง
ข่าวคราวเรื่องจุดจบอันน่าอนาถของหลิวจื่อหยาและตระกูลหลิวแพร่มาถึงหูของสวี่เยว่หรานในระหว่างที่นางกำลังนั่งอยู่ที่ร้านค้าธัญพืชตระกูลโจว หญิงสาวเพียงแต่แค่นยิ้มเยาะในใจด้วยความเรียบเฉย ไร้ซึ่งความสงสารเวทนาแม้แต่น้อย ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นผลกรรมที่สตรีผู้นั้นก่อไว้เองตั้งแต่แรก ยามนี้กรรมตามสนองอย่างสาสมแล้วยามเย็นเยือน หลังที่มอบหมายงานสำคัญให้แก่ผู้ดูแลร้านเสร็จ หญิงสาวเดินก้าวออกจากร้านค้าเตรียมตัวจะขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางกลับเรือนสกุลโจว ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะยื่นมือไปจับขอบรถม้า ร่างสูงของหลินอวี่เฉียงก็พุ่งพรวดเข้ามา หวังจะเข้าประชิดตัวนาง“หนิงเอ๋อร์ รอข้าก่อน!” หลินอวี่เฉียงตะโกนเรียกเสียงสั่นเครือฟู่หลิงรีบก้าวออกมากอดอกขวางทางเอาไว้ทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว“ถอยออกไปนะ เจ้าคนสติไม่ดี บังอาจมาดักพบฮูหยินของข้าอีกแล้ว อยากโดนไล่ตีกระดูกหักหรืออย่างไร”“ฟู่หลิง ถอยออกมาก่อน” สวี่เยว่หรานเอ่ยปากขัดขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง นางยกมือขึ้นเป็นสัญญาณห้ามปรามสาวใช้ร่างอรชรหมุนตัวกล
เสียงความวุ่นวายของบ้านสกุลหลิวลอยข้ามฝั่งไปยังเรือนเพื่อนบ้าน ทำให้ตอนนี้ชาวบ้านที่อยากรู้อยากเห็นมายืนออกันที่หน้าเรือนสกุลหลิว เพื่อรอดูรอชมเรื่องสนุกหลิวจื่อหยาจ้องหน้าหลินอวี่เฉียงด้วยรอยยิ้มเยาะหยันสุดขีด มองดูเขาทำสีหน้าเจ็บปวดก็ยิ่งได้ใจ“ตอนนี้ท่านคงอยากหย่ากับข้าแล้วสินะ หย่าเลยสิ ข้าอยากหย่ากับท่านมานานแล้ว ข้าไม่สนใจสถานะฮูหยินเอกสกุลหลินนั่นแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้ ข้ายอมเป็นอนุของเศรษฐีหวังผู้ร่ำรวยคนนี้ ยังมีชีวิตที่ดีและสุขสบายกว่าอยู่กับคนจนตรอกอย่างท่านตั้งร้อยเท่า”เศรษฐีหวังถึงกับปาดเหงื่อ คำพูดที่ให้นางไปนั้นก็เป็นเพียงคำหวานเวลาที่เริงรักกันเท่านั้น ใครเล่าจะอยากรับอนุมาสร้างความวุ่นวายในเรือนของตนเพิ่มหลินอวี่เฉียงฟังคำพูดที่หยิ่งทะนงและโง่เขลาของนางแล้ว ก็แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเย็นยะเยือกปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด“หย่างั้นหรือ ไม่หรอก ข้าไม่หย่าให้เจ้าดีๆ ในเมื่อเจ้าทรยศข้า ข้าก็จะใช้กฎหมายบ้านเมืองจัดการพวกเจ้า” เขากล่าวแล้วหันไปหาพ่อแม่ของภรรยา&ldq
แผนการอันเหี้ยมเกรียมที่หลินอวี่เฉียงคิดขึ้น ดำเนินไปอย่างราบรื่นราวกับจับวาง บิดามารดาของภรรยาที่ตกอยู่ในวังวนแห่งความโลภและความกลัวตาย รีบวิ่งโร่ไปขอกู้ยืมเงินสี่ร้อยตำลึงจากเศรษฐีหวังตามที่พวกนักเลงบ่อนชี้เป้า ทว่า ทันทีที่เงินก้อนโตตกอยู่ในมือ สัญชาตญาณนักพนันที่ฝังรากลึกก็เข้าครอบงำ แทนที่พวกเขาจะนำเงินนั้นไปใช้หนี้หรือเก็บไว้ตั้งตัว กลับถูกคนของหลินอวี่เฉียงที่แฝงตัวอยู่คอยเป่าหูยุยง ล่อลวงให้หวนกลับเข้าบ่อนพนันอีกครั้งด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าจะนำเงินไปต่อทุนให้งอกเงยผลลัพธ์ย่อมไม่ต่างอะไรจากแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ เงินสี่ร้อยตำลึงละลายหายไปในชั่วพริบตา พร้อมกับภาระหนี้สินก้อนใหม่ที่ทับถมจนเกินกว่าจะหาทางออกได้ในยามนั้นเอง มีคนพูดให้เข้าหูว่าเศรษฐีหวังชอบใช้ร่างกายสตรีชดใช้หนี้สินได้ มารดาของหลิวจื่อหยาที่ได้ยินก็คิดหาทางออกที่สกปรกและเห็นแก่ตัวที่สุดเพื่อเอาตัวรอด นางหันไปเกลี้ยกล่อมบุตรสาวของตนเอง ยุยงให้หลิวจื่อหยาใช้เรือนสกุลหลิวอันลับตาคนเป็นสถานที่ลอบคบชู้กับเศรษฐีหวัง เพื่อแลกกับการที่เศรษฐีหวังจะยอมฉีกสัญญาหนี้ทั้งหมดทิ้ง และให้การสนับสนุนเงินทองแก่ครอบคร
ในขณะที่เรือนสกุลโจวกำลังเต็มไปด้วยความสุขและข่าวดีเรื่องการตั้งครรภ์ของสวี่เยว่หราน ทางฝั่งสกุลหลินที่อาศัยอยู่ในเรือนทรุดโทรมคับแคบหลังเก่า กลับตกอยู่ในบรรยากาศชวนอึดอัด และเต็มไปด้วยความแค้นเคืองหลินอวี่เฉียงนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาแสดงความหมกมุ่นอย่างบ้าคลั่ง ในหัวสมองของเขายังคงคิดปักใจเชื่อว่า การที่เรือนสกุลหลินหลังเดิมถูกซื้อไปเพื่อใช้เป็นเรือนหอของสายรองสกุลโจว ย่อมเป็นเพราะไป๋ซูหนิงในร่างของสวี่เยว่หรานยังคงมีความอาลัยอาวรณ์ในอดีตร่วมกับเขา นางไม่มีทางลืมความสัมพันธ์และความทรงจำในเรือนหลังนั้นได้ลงคอแน่ความคิดหลงตัวเองนี้กลายเป็นเชื้อไฟเติมความหวังลมๆ แล้งๆ ให้เขาเชื่อว่า สักวันหนึ่งเขาจะสามารถทวงคืนนางกลับมาอยู่ในอ้อมกอดได้สำเร็จ ขอแค่กำจัดเสี้ยนหนามและสะสางบัญชีแค้นรอบตัวให้หมดสิ้นเสียก่อนและเสี้ยนหนามแรกที่ต้องสะสางก็คือหลิวจื่อหยา สตรีที่เข้ามาทำลายชีวิตและครอบครัวของเขาตลอดหลายวันที่ผ่านมา หลินอวี่เฉียงสังเกตเห็นพฤติกรรมของภรรยา นางแสร้งทำเป็นสงบเสงี่ยมไม่โวยวายหาเรื่องเหมือนแต่ก่อน ซึ่งผิดวิสัยสตรีมักใหญ่ใฝ่สูงอย่างนางเป็นที่สุด เ
โจวอวิ๋นเฟิงก้าวเท้าด้วยความรีบร้อน ทันทีที่เขากลับถึงบ้านแล้วได้รับรายงานจากสาวใช้ว่า ภรรยาของตนไม่ได้ออกไปตรวจร้านค้าธัญพืชและนอนพักผ่อนอยู่แต่ในห้อง ความกังวลใจก็พลุ่งพล่านจนเขารีบสาวเท้ายาวๆ ตรงเข้ามาที่เรือนชั้นในทันทีเมื่อเปิดประตูห้องนอนเข้ามา เขาเห็นภรรยานั่งพิงพนักเตียงอยู่ เขาก็รีบปรี่เข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง สีหน้าหล่อเหลาฉายแววตื่นตระหนก“ฮูหยิน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง บ่าวบอกว่าวันนี้เจ้าไม่สบายตั้งแต่เช้าแล้ว ทำไมไม่ให้คนไปตามข้าที่ภัตตาคารล่ะ เจ็บป่วยตรงไหนหรือไม่ ให้หมอมาดูอาการหรือยัง” เขาถามหลายคำถามด้วยความห่วงใยจนลนลานสวี่เยว่หรานมองสามีที่หน้าตาตื่นและแสดงความห่วงใยออกมาอย่างปิดไม่มิด นางก็อมยิ้มขำออกมาเบาๆ รู้สึกอบอุ่นหัวใจเป็นอย่างมาก“ท่านพี่... ท่านใจเย็นๆ ก่อนสิเจ้าคะ ข้าไม่ได้ป่วยหนักเสียหน่อย” หญิงสาวเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อสามีให้นั่งลงข้างเตียง“จะไม่ให้ข้าตกใจได้อย่างไร เจ้าหน้าซีดเซียวปานนี้” สามีหนุ่มบ่นอุบด้วยความห่วงใย ก่อนจะกุมมือเรียวบางของนางไว้แน่นสวี่เยว่หรานแย้มยิ้มหวา







