ตอนที่ 10 น้ำตาจอมปลอม

ภายในห้องนอนอันเงียบสงบ หลินอวี่เฉียงประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของภรรยากลับเข้ามาด้านในอย่างทะนุถนอม เขาสั่งการให้สาวใช้รีบต้มน้ำอุ่น เตรียมสำรับอาหารอ่อนๆ และเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้นางด้วยความร้อนรนระคนรู้สึกผิด ก่อนที่เขาจะนั่งเฝ้าไม่ห่างอยู่ข้างเตียงด้วยความกังวลใจ

ไป๋ซูหนิงนอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียง ปล่อยให้เวลาผ่านพ้นไปครู่ใหญ่จนกระทั่งประเมินได้ว่าสมควรแก่เวลาแล้ว หญิงสาวจึงเริ่มขยับตัวเล็กน้อย แสร้งทำเป็นส่งเสียงครางแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวดระคนหวาดผวา

“อื้อ... ท่านแม่... อย่าตีข้าเลยเจ้าค่ะ ข้ายอมแล้ว... ข้าไม่ได้ตั้งใจ... อย่าไล่ข้าออกไปจากจวนเลยนะเจ้าคะ” ไป๋ซูหนิงขมวดคิ้ว ปากก็พึมพำละเมอออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและหวาดกลัวสุดขีด

นางแสร้งทำเป็นผวากอดตัวเอง น้ำตาเม็ดโตไหลรินออกจากหางตาอย่างน่าเวทนา ก่อนจะเปล่งเสียงร้องเรียกหาที่พึ่งด้วยความตื่นตระหนก

“ท่านพี่... ท่านพี่ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ”

หัวใจของสามีบีบรัดด้วยความสงสารและเจ็บปวด เขาไม่รอช้ารีบโผเข้าไปสวมกอดร่างบางของไป๋ซูหนิงเอาไว้แนบอก ลูบหลังลูบไหล่นางเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

“หนิงหนิง เจ้าตื่นแล้วหรือ ไม่ต้องกลัวนะ ข้าอยู่นี่แล้ว ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้ทั้งนั้น...”

ไป๋ซูหนิงค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นดวงตากลมโตที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาใส ทันทีที่นางเห็นหน้าสามี ก็โผเข้ากอดรอบคอเขาแน่น ซบหน้าลงกับอกแกร่งแล้วปล่อยโฮออกมาเสียงดังราวกับเด็กน้อยที่โดนรังแก

‘ผู้ชายชอบนักบทดอกบัวขาว เช่นนั้นก็ดูการแสดงของข้าให้เต็มที่’

“ท่านพี่...” ไป๋ซูหนิงสะอื้นไห้ ตัวสั่นเทาอย่างน่าสงสาร

“ท่านแม่... ขังข้าไว้ในห้องโถงบรรพชนตั้งแต่เช้า หนาวก็หนาว ข้ายังไม่ได้กินอะไรเลยสักคำ”

หลินอวี่เฉียงกอดภรรยาไว้แน่น มือหนาลูบผมนุ่มของนางด้วยความเวทนา หัวใจรู้สึกหน่วงหนักเมื่อได้ยินคำฟ้องนั้น แต่ในขณะเดียวกัน นิสัยรักครอบครัวและเกรงใจมารดาของเขาก็ทำให้เขาเผลอหลุดคำพูดที่ทำร้ายจิตใจนางออกมาอีกครั้ง

“ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้านะหนิงหนิง...” หลินอวี่เฉียงเอ่ยเสียงนุ่มเพื่อปลอบใจ

“แต่ท่านแม่เองก็คงแค่อยากตักเตือนด้วยความหวังดีเท่านั้น เจ้าอย่าถือสาเลยนะ” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเจือความอึดอัด

“เอาเป็นว่า เดี๋ยวเรื่องนี้ข้าจะหาโอกาสไปพูดคุยทำความเข้าใจกับท่านแม่ให้เอง แต่อย่าลืมว่าเจ้าเป็นผู้น้อย เป็นสะใภ้ในบ้านหลังนี้ มีอะไรก็ควรอดทนและยอมถอยให้ผู้ใหญ่เสียหน่อยเถอะนะ เจ้าทำตัวให้อ่อนข้อให้ท่านบ้าง ยอมท่านสักนิด ครอบครัวเราจะได้สงบสุข”

ในอ้อมกอดนั้น ไป๋ซูหนิงที่กำลังซบหน้าสะอื้นไห้ ลอบแสดงรอยยิ้มเย้ยหยันและแววตาสมเพชขึ้นในดวงตาคู่งาม

‘หวังดีงั้นหรือ ยอมถอยให้งั้นหรือ ช่างเป็นคำพูดที่เห็นแก่ตัวและไร้หัวใจสิ้นดี’

นางกัดริมฝีปากแน่นจนห้ามหยาดน้ำตาที่ไหลรินด้วยความคับแค้นใจไม่อยู่ แต่ไม่ได้เอ่ยปากเถียงหรือโวยวายออกไปแม้แต่คำเดียว นางทำเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ อย่างว่าง่าย เพื่อตบตาคนตรงหน้าต่อไป

“เจ้าค่ะ... ข้าเข้าใจแล้ว” ฮูหยินน้อยเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและน่าสงสาร

หลินอวี่เฉียงนึกว่าภรรยาเริ่มเข้าใจและยอมจำนน เขายิ่งรู้สึกโล่งอกและรักใคร่นางมากขึ้น เขาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขาดันร่างอรชรให้นอนพักผ่อนบนเตียง ปรนนิบัติดึงผ้าห่มมาคลุมกายให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยปากขอตัวออกไปด้านนอก โดยไม่ลืมกำชับให้สาวใช้คอยดูแลปรนนิบัตินางอย่างใกล้ชิด

เมื่อร่างของสามีเดินลับสายตาออกไปจากห้อง ความอ่อนแอและคราบน้ำตาบนใบหน้าของหญิงสาวก็หายวับไป เหลือเพียงแววตานิ่งสงบ

หญิงสาวนอนลืมตามองเพดานไม้ด้านบนด้วยจิตใจที่ด้านชา ทันใดนั้น เสียงทุ้มใสของระบบช่วยเหลือก็ดังแว่วเข้ามาในห้วงความคิดของนางอีกครั้ง

 [นับถอยหลังอีกแค่สามวันเท่านั้น ก็จะถึงวันรับอนุเข้าจวนและเป็นคืนเข้าหอ... หากถึงเวลานั้น หลินอวี่เฉียงเข้าพิธีและร่วมหอลงโรงกับหลิวจื่อหยาจริงๆ โฮสต์จะรับไหวแน่หรือ]

ไป๋ซูหนิงแค่นหัวเราะเยาะหยันในลำคอเบาๆ

‘รับไหวหรือไม่อย่างงั้นหรือ มาถึงขั้นนี้แล้ว ความจริงทุกอย่างมันก็ฟ้องอยู่ทนโท่ ว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ได้รักใครอย่างแท้จริงนอกจากตัวของเขาเอง’ ไป๋ซูหนิงตอบกลับระบบในใจ

บุรุษจอมปลอมอย่างเขา ปรารถนาที่จะเก็บรักษาผู้หญิงไว้ถึงสองคนในเวลาเดียวกัน คนหนึ่งคือรักแรกที่เขาโหยหาและไม่อยากเสียไป ส่วนอีกคนคือภรรยาเอกผู้เพียบพร้อมที่คอยเกื้อหนุน สร้างฐานะ และไม่อยากให้ห่างกายไปไหน

การเก้บสตรีสองคนที่รักไว้พร้อมกัน ในโลกนี้มีเรื่องดีเช่นนั้นอยู่ที่ไหนกัน

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกสะอิดสะเอียนตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก

[ถ้าเช่นนั้น โฮสต์จะต้องหายไป ไม่สามารถกลับมาที่นี่ได้อีกแล้ว มั่นใจแล้วใช่ไหม]

ระบบเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ ไป๋ซูหนิงหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นและงดงามปรากฏขึ้นที่มุมปาก

‘ในเมื่อพวกเขาเลือกที่จะเหยียบย่ำและเล่นตลกกับความจริงใจของข้า อีกสามวันข้างหน้า ข้าก็จะทำให้พวกเขาได้รู้ซึ้งว่า เล่นผิดคน’

**********************