LOGINภายในห้องนอนอันเงียบสงบ หลินอวี่เฉียงประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของภรรยากลับเข้ามาด้านในอย่างทะนุถนอม เขาสั่งการให้สาวใช้รีบต้มน้ำอุ่น เตรียมสำรับอาหารอ่อนๆ และเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้นางด้วยความร้อนรนระคนรู้สึกผิด ก่อนที่เขาจะนั่งเฝ้าไม่ห่างอยู่ข้างเตียงด้วยความกังวลใจ
ไป๋ซูหนิงนอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียง ปล่อยให้เวลาผ่านพ้นไปครู่ใหญ่จนกระทั่งประเมินได้ว่าสมควรแก่เวลาแล้ว หญิงสาวจึงเริ่มขยับตัวเล็กน้อย แสร้งทำเป็นส่งเสียงครางแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวดระคนหวาดผวา
“อื้อ... ท่านแม่... อย่าตีข้าเลยเจ้าค่ะ ข้ายอมแล้ว... ข้าไม่ได้ตั้งใจ... อย่าไล่ข้าออกไปจากจวนเลยนะเจ้าคะ” ไป๋ซูหนิงขมวดคิ้ว ปากก็พึมพำละเมอออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและหวาดกลัวสุดขีด
นางแสร้งทำเป็นผวากอดตัวเอง น้ำตาเม็ดโตไหลรินออกจากหางตาอย่างน่าเวทนา ก่อนจะเปล่งเสียงร้องเรียกหาที่พึ่งด้วยความตื่นตระหนก
“ท่านพี่... ท่านพี่ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ”
หัวใจของสามีบีบรัดด้วยความสงสารและเจ็บปวด เขาไม่รอช้ารีบโผเข้าไปสวมกอดร่างบางของไป๋ซูหนิงเอาไว้แนบอก ลูบหลังลูบไหล่นางเบาๆ เพื่อปลอบประโลม
“หนิงหนิง เจ้าตื่นแล้วหรือ ไม่ต้องกลัวนะ ข้าอยู่นี่แล้ว ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้ทั้งนั้น...”
ไป๋ซูหนิงค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นดวงตากลมโตที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาใส ทันทีที่นางเห็นหน้าสามี ก็โผเข้ากอดรอบคอเขาแน่น ซบหน้าลงกับอกแกร่งแล้วปล่อยโฮออกมาเสียงดังราวกับเด็กน้อยที่โดนรังแก
‘ผู้ชายชอบนักบทดอกบัวขาว เช่นนั้นก็ดูการแสดงของข้าให้เต็มที่’
“ท่านพี่...” ไป๋ซูหนิงสะอื้นไห้ ตัวสั่นเทาอย่างน่าสงสาร
“ท่านแม่... ขังข้าไว้ในห้องโถงบรรพชนตั้งแต่เช้า หนาวก็หนาว ข้ายังไม่ได้กินอะไรเลยสักคำ”
หลินอวี่เฉียงกอดภรรยาไว้แน่น มือหนาลูบผมนุ่มของนางด้วยความเวทนา หัวใจรู้สึกหน่วงหนักเมื่อได้ยินคำฟ้องนั้น แต่ในขณะเดียวกัน นิสัยรักครอบครัวและเกรงใจมารดาของเขาก็ทำให้เขาเผลอหลุดคำพูดที่ทำร้ายจิตใจนางออกมาอีกครั้ง
“ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้านะหนิงหนิง...” หลินอวี่เฉียงเอ่ยเสียงนุ่มเพื่อปลอบใจ
“แต่ท่านแม่เองก็คงแค่อยากตักเตือนด้วยความหวังดีเท่านั้น เจ้าอย่าถือสาเลยนะ” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเจือความอึดอัด
“เอาเป็นว่า เดี๋ยวเรื่องนี้ข้าจะหาโอกาสไปพูดคุยทำความเข้าใจกับท่านแม่ให้เอง แต่อย่าลืมว่าเจ้าเป็นผู้น้อย เป็นสะใภ้ในบ้านหลังนี้ มีอะไรก็ควรอดทนและยอมถอยให้ผู้ใหญ่เสียหน่อยเถอะนะ เจ้าทำตัวให้อ่อนข้อให้ท่านบ้าง ยอมท่านสักนิด ครอบครัวเราจะได้สงบสุข”
ในอ้อมกอดนั้น ไป๋ซูหนิงที่กำลังซบหน้าสะอื้นไห้ ลอบแสดงรอยยิ้มเย้ยหยันและแววตาสมเพชขึ้นในดวงตาคู่งาม
‘หวังดีงั้นหรือ ยอมถอยให้งั้นหรือ ช่างเป็นคำพูดที่เห็นแก่ตัวและไร้หัวใจสิ้นดี’
นางกัดริมฝีปากแน่นจนห้ามหยาดน้ำตาที่ไหลรินด้วยความคับแค้นใจไม่อยู่ แต่ไม่ได้เอ่ยปากเถียงหรือโวยวายออกไปแม้แต่คำเดียว นางทำเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ อย่างว่าง่าย เพื่อตบตาคนตรงหน้าต่อไป
“เจ้าค่ะ... ข้าเข้าใจแล้ว” ฮูหยินน้อยเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและน่าสงสาร
หลินอวี่เฉียงนึกว่าภรรยาเริ่มเข้าใจและยอมจำนน เขายิ่งรู้สึกโล่งอกและรักใคร่นางมากขึ้น เขาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขาดันร่างอรชรให้นอนพักผ่อนบนเตียง ปรนนิบัติดึงผ้าห่มมาคลุมกายให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยปากขอตัวออกไปด้านนอก โดยไม่ลืมกำชับให้สาวใช้คอยดูแลปรนนิบัตินางอย่างใกล้ชิด
เมื่อร่างของสามีเดินลับสายตาออกไปจากห้อง ความอ่อนแอและคราบน้ำตาบนใบหน้าของหญิงสาวก็หายวับไป เหลือเพียงแววตานิ่งสงบ
หญิงสาวนอนลืมตามองเพดานไม้ด้านบนด้วยจิตใจที่ด้านชา ทันใดนั้น เสียงทุ้มใสของระบบช่วยเหลือก็ดังแว่วเข้ามาในห้วงความคิดของนางอีกครั้ง
[นับถอยหลังอีกแค่สามวันเท่านั้น ก็จะถึงวันรับอนุเข้าจวนและเป็นคืนเข้าหอ... หากถึงเวลานั้น หลินอวี่เฉียงเข้าพิธีและร่วมหอลงโรงกับหลิวจื่อหยาจริงๆ โฮสต์จะรับไหวแน่หรือ]
ไป๋ซูหนิงแค่นหัวเราะเยาะหยันในลำคอเบาๆ
‘รับไหวหรือไม่อย่างงั้นหรือ มาถึงขั้นนี้แล้ว ความจริงทุกอย่างมันก็ฟ้องอยู่ทนโท่ ว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ได้รักใครอย่างแท้จริงนอกจากตัวของเขาเอง’ ไป๋ซูหนิงตอบกลับระบบในใจ
บุรุษจอมปลอมอย่างเขา ปรารถนาที่จะเก็บรักษาผู้หญิงไว้ถึงสองคนในเวลาเดียวกัน คนหนึ่งคือรักแรกที่เขาโหยหาและไม่อยากเสียไป ส่วนอีกคนคือภรรยาเอกผู้เพียบพร้อมที่คอยเกื้อหนุน สร้างฐานะ และไม่อยากให้ห่างกายไปไหน
การเก้บสตรีสองคนที่รักไว้พร้อมกัน ในโลกนี้มีเรื่องดีเช่นนั้นอยู่ที่ไหนกัน
หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกสะอิดสะเอียนตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก
[ถ้าเช่นนั้น โฮสต์จะต้องหายไป ไม่สามารถกลับมาที่นี่ได้อีกแล้ว มั่นใจแล้วใช่ไหม]
ระบบเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ ไป๋ซูหนิงหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นและงดงามปรากฏขึ้นที่มุมปาก
‘ในเมื่อพวกเขาเลือกที่จะเหยียบย่ำและเล่นตลกกับความจริงใจของข้า อีกสามวันข้างหน้า ข้าก็จะทำให้พวกเขาได้รู้ซึ้งว่า เล่นผิดคน’
**********************
หลังจากพูดคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมากแล้ว โจวอวิ๋นเฟิงมองดูภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หาและความปรารถนาอันลึกซึ้งที่พยายามอดกลั้นมาเกือบสองเดือนนับตั้งแต่รู้ข่าวเรื่องการตั้งครรภ์เขาขยับเข้าไปชิดร่างบาง ประคองใบหน้าเนียนนุ่มขึ้นมาสบตา นัยน์ตาคมกริบสั่นไหวเล็กน้อย ชายหนุ่มโน้มหน้าลงไปกระซิบถามข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าและเจือความกังวลใจอย่างปิดไม่มิด“ฮูหยิน... คืนนี้พวกเราทำ... ทำเรื่องนั้นได้หรือไม่” โจวอวิ๋นเฟิงใช้นิ้วโป้งไล้แก้มใสเบาๆ ด้วยความห่วงใยแต่ก็มีความหวัง“ข้ากลัวเหลือเกินว่าจะกระทบกระเทือนลูกในท้องของพวกเราหากเจ้ายังไม่พร้อม หรือรู้สึกไม่สบายตัวแม้แต่น้อย บอกข้าตามตรง ข้าทนอดทนได้”สวี่เยว่หรานฟังคำถามอันตรงไปตรงมาปนความใส่ใจของสามีแล้ว หัวใจก็พลันกระตุกวูบด้วยความเขินอาย หญิงสาวหลบสายตาลงต่ำ ช้อนตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะเอียงอายยิ้มออกมาบางๆ มือเรียวบางยกขึ้นจับมือหนาของเขามาทาบลงบนอกตนเอง แล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอ่อนหวาน“ท่านพี่ เมื่อกลางวัน ข้าแอบถามท่านหมออย่างละเ
ยามค่ำคืนอันเงียบสงบ สวี่เยว่หรานนั่งเอนกายอยู่บนเตียงนุ่ม โดยมีโจวอวิ๋นเฟิงนั่งลงเคียงข้าง ชายหนุ่มบรรจงประคองถ้วยน้ำชาอุ่นๆ ส่งให้ภรรยา ก่อนจะหยิบเอาสมุดบัญชีสรุปรายได้ของภัตตาคารรสเลิศล้ำในรอบเดือนที่ผ่านมาขึ้นมาเปิดให้นางดูด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ“ฮูหยิน... ดูนี่สิ กำไรของภัตตาคารเราในเดือนนี้ หลังจากหักค่าใช้จ่ายและต้นทุนทั้งหมดแล้ว เพิ่มสูงขึ้นกว่าเดือนก่อนถึงสองเท่าตัวเลยนะ และนี่คือส่วนแบ่งกำไรที่พวกเราสามคนแบ่งกันอย่างถูกต้องตามสัญญา” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ดวงตาทอประกายความสุขและภาคภูมิใจสวี่เยว่หรานรับสมุดบัญชีมาปรายตามอง ตัวเลขกำไรก้อนโตทำให้นางแย้มยิ้มออกมา “ยอดเยี่ยมยิ่งนักเจ้าค่ะท่านพี่ กิจการรุ่งเรืองถึงเพียงนี้ สหายของท่านพี่คงจะดีใจกันไม่น้อยเลยใช่ไหมเจ้าคะ”โจวอวิ๋นเฟิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาเบิกกว้างอย่างยินดีเมื่อนึกถึงเรื่องเล่าของสหายสนิท“แน่นอนสิ วันก่อนลู่เฉียนวิ่งโร่มาเล่าให้ข้าฟัง เขาบอกว่าพอเขานำเงินส่วนแบ่งกำไรก้อนนี้กลับไปมอบให้ท่านพ่อของเขา ใต้เท้าลู่ถึงกับตกตะลึงจนตาค้างไปเลยล่ะ”
หลินอวี่เฉียงเดินคอตก ย่างก้าวอย่างไร้เรี่ยวแรงกลับมายังเรือนพักสกุลหลิน คำพูดอันเย็นชาของสวี่เยว่หรานยังคงก้องกังวานตอกย้ำในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความหวังลมๆ แล้งๆ ที่เคยหล่อเลี้ยงหัวใจบัดนี้ถูกทำลายจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดียามที่เขาก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา มารดาของเขาก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ากระตือรือร้น นางมองดูบุตรชายที่ดูซูบผอมและหม่นหมองแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความสงสารระคนคาดหวัง“เฉียงเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้วหรือ เรื่องนังชั่วช้านั่นก็จบสิ้นไปแล้ว ถือว่าฟ้ายังมีตาที่กำจัดตัวซวยออกไปจากชีวิตเราได้เสียที” จางลี่อิงลูบแขนบุตรชายเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสนอความคิดในใจออกมา“แม่คิดว่าเจ้ายังหนุ่มยังแน่น ตระกูลหลินของเราจะขาดผู้สืบทอดไม่ได้ เดี๋ยวแม่จะให้แม่สื่อช่วยคัดเลือกคุณหนูตระกูลดีๆ สักคน หาภรรยาคนใหม่แต่งเข้ามาดูแลเจ้า”“พอเถอะขอรับท่านแม่” หลินอวี่เฉียงเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่เด็ดขาด เขาส่ายหัวช้าๆ แววตาที่เคยสับสนและหมกมุ่น บัดนี้กลับฉายประกายความเยือกเย็นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ท่านแม่ อย่าเพิ่งพูดเรื่องแต่ง
ข่าวคราวเรื่องจุดจบอันน่าอนาถของหลิวจื่อหยาและตระกูลหลิวแพร่มาถึงหูของสวี่เยว่หรานในระหว่างที่นางกำลังนั่งอยู่ที่ร้านค้าธัญพืชตระกูลโจว หญิงสาวเพียงแต่แค่นยิ้มเยาะในใจด้วยความเรียบเฉย ไร้ซึ่งความสงสารเวทนาแม้แต่น้อย ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นผลกรรมที่สตรีผู้นั้นก่อไว้เองตั้งแต่แรก ยามนี้กรรมตามสนองอย่างสาสมแล้วยามเย็นเยือน หลังที่มอบหมายงานสำคัญให้แก่ผู้ดูแลร้านเสร็จ หญิงสาวเดินก้าวออกจากร้านค้าเตรียมตัวจะขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางกลับเรือนสกุลโจว ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะยื่นมือไปจับขอบรถม้า ร่างสูงของหลินอวี่เฉียงก็พุ่งพรวดเข้ามา หวังจะเข้าประชิดตัวนาง“หนิงเอ๋อร์ รอข้าก่อน!” หลินอวี่เฉียงตะโกนเรียกเสียงสั่นเครือฟู่หลิงรีบก้าวออกมากอดอกขวางทางเอาไว้ทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว“ถอยออกไปนะ เจ้าคนสติไม่ดี บังอาจมาดักพบฮูหยินของข้าอีกแล้ว อยากโดนไล่ตีกระดูกหักหรืออย่างไร”“ฟู่หลิง ถอยออกมาก่อน” สวี่เยว่หรานเอ่ยปากขัดขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง นางยกมือขึ้นเป็นสัญญาณห้ามปรามสาวใช้ร่างอรชรหมุนตัวกล
เสียงความวุ่นวายของบ้านสกุลหลิวลอยข้ามฝั่งไปยังเรือนเพื่อนบ้าน ทำให้ตอนนี้ชาวบ้านที่อยากรู้อยากเห็นมายืนออกันที่หน้าเรือนสกุลหลิว เพื่อรอดูรอชมเรื่องสนุกหลิวจื่อหยาจ้องหน้าหลินอวี่เฉียงด้วยรอยยิ้มเยาะหยันสุดขีด มองดูเขาทำสีหน้าเจ็บปวดก็ยิ่งได้ใจ“ตอนนี้ท่านคงอยากหย่ากับข้าแล้วสินะ หย่าเลยสิ ข้าอยากหย่ากับท่านมานานแล้ว ข้าไม่สนใจสถานะฮูหยินเอกสกุลหลินนั่นแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้ ข้ายอมเป็นอนุของเศรษฐีหวังผู้ร่ำรวยคนนี้ ยังมีชีวิตที่ดีและสุขสบายกว่าอยู่กับคนจนตรอกอย่างท่านตั้งร้อยเท่า”เศรษฐีหวังถึงกับปาดเหงื่อ คำพูดที่ให้นางไปนั้นก็เป็นเพียงคำหวานเวลาที่เริงรักกันเท่านั้น ใครเล่าจะอยากรับอนุมาสร้างความวุ่นวายในเรือนของตนเพิ่มหลินอวี่เฉียงฟังคำพูดที่หยิ่งทะนงและโง่เขลาของนางแล้ว ก็แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเย็นยะเยือกปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด“หย่างั้นหรือ ไม่หรอก ข้าไม่หย่าให้เจ้าดีๆ ในเมื่อเจ้าทรยศข้า ข้าก็จะใช้กฎหมายบ้านเมืองจัดการพวกเจ้า” เขากล่าวแล้วหันไปหาพ่อแม่ของภรรยา&ldq
แผนการอันเหี้ยมเกรียมที่หลินอวี่เฉียงคิดขึ้น ดำเนินไปอย่างราบรื่นราวกับจับวาง บิดามารดาของภรรยาที่ตกอยู่ในวังวนแห่งความโลภและความกลัวตาย รีบวิ่งโร่ไปขอกู้ยืมเงินสี่ร้อยตำลึงจากเศรษฐีหวังตามที่พวกนักเลงบ่อนชี้เป้า ทว่า ทันทีที่เงินก้อนโตตกอยู่ในมือ สัญชาตญาณนักพนันที่ฝังรากลึกก็เข้าครอบงำ แทนที่พวกเขาจะนำเงินนั้นไปใช้หนี้หรือเก็บไว้ตั้งตัว กลับถูกคนของหลินอวี่เฉียงที่แฝงตัวอยู่คอยเป่าหูยุยง ล่อลวงให้หวนกลับเข้าบ่อนพนันอีกครั้งด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าจะนำเงินไปต่อทุนให้งอกเงยผลลัพธ์ย่อมไม่ต่างอะไรจากแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ เงินสี่ร้อยตำลึงละลายหายไปในชั่วพริบตา พร้อมกับภาระหนี้สินก้อนใหม่ที่ทับถมจนเกินกว่าจะหาทางออกได้ในยามนั้นเอง มีคนพูดให้เข้าหูว่าเศรษฐีหวังชอบใช้ร่างกายสตรีชดใช้หนี้สินได้ มารดาของหลิวจื่อหยาที่ได้ยินก็คิดหาทางออกที่สกปรกและเห็นแก่ตัวที่สุดเพื่อเอาตัวรอด นางหันไปเกลี้ยกล่อมบุตรสาวของตนเอง ยุยงให้หลิวจื่อหยาใช้เรือนสกุลหลิวอันลับตาคนเป็นสถานที่ลอบคบชู้กับเศรษฐีหวัง เพื่อแลกกับการที่เศรษฐีหวังจะยอมฉีกสัญญาหนี้ทั้งหมดทิ้ง และให้การสนับสนุนเงินทองแก่ครอบคร







