LOGINร้านค้าข้าวสารสกุลหลิน เนืองแน่นไปด้วยลูกค้าและที่แวะเวียนมาเลือกซื้อข้าวสาร ไป๋ซูหนิงกำลังยืนตรวจความเรียบร้อยของบัญชีรายการข้าวสารด้วยสีหน้านิ่งสงบ ทันใดนั้น ร่างของหญิงสาวในชุดอาภรณ์งดงามสะดุดตาก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของนาง
หลิวจื่อหยาว่าที่อนุภรรยาที่กำลังจะตบแต่งเข้าจวนตระกูลหลินในอีกสองวันข้างหน้า ปรากฏกายขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก สายตาทอดมองนางด้วยแววตาท้าทายและเหยียดหยาม
“โอ้ พี่หญิง... ไม่สิ ข้ายังเรียกแบบนั้นไม่ได้ ต้องเรียกว่าฮูหยินน้อยหลิน” หลิวจื่อหยาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยนแต่แฝงด้วยความจิกกัด
“แม่นางหลิว ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดกับข้าหรือไม่”
“เมื่อวานข้าได้ยินข่าวว่าท่านล้มป่วยหนักจนลุกจากเตียงไม่ไหว ถึงขนาดต้องให้พี่อวี่เฉียงคอยดูแลป้อนยาไม่ห่าง แต่วันนี้กลับมีเรี่ยวแรงก้าวเท้าออกมาตรวจตรากิจการร้านค้าได้หน้าตาเฉยเสียแล้ว หรือว่าที่จริงเมื่อวาน ท่านไม่ได้ป่วยไข้อะไรจริงจัง แต่แค่แสร้งสำออยเรียกร้องความสนใจจากพี่อวี่เฉียงกันแน่เจ้าคะ”
คำพูดเหน็บแนมและท่าทีอวดดีของหลิวจื่อหยา จงใจเปล่งเสียงออกมาค่อนข้างดังเพื่อให้คนรอบข้างในร้านได้ยินกันทั่วหน้า บรรดาลูกค้าที่กำลังเลือกซื้อสินค้าเริ่มหันมามองและซุบซิบกระซิบกระซาบกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ไป๋ซูหนิงชะงักมือที่กำลังพลิกหน้าบัญชีลงเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นสบตากับหลิวจื่อหยาด้วยแววตานิ่งสนิท ไม่ได้เอ่ยปากโต้เถียงหรือแสดงความโกรธเคืองออกมาทันที ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นร่างของพ่อบ้านและผู้ดูแลร้านกำลังเดินตรงเข้ามาใกล้จุดนี้พอดี
ไป๋ซูหนิงอาศัยจังหวะที่ผู้ดูแลร้านก้าวเข้ามาใกล้พอดี นางแสร้งทำเป็นลุกเดินไปใกล้ว่าที่อนุของสามี แล้วพูดเสียงเบาให้นางได้ยินเพียงสองคน
“ขนาดข้าป่วยก็ยังต้องลุกมาดูแลกิจการสกุลหลิน นั่นหมายถึงสกุลหลินยังต้องพึ่งพาข้า เจ้าเป็นเพียงอนุที่ยังไม่แต่งเข้ามา เจ้าไม่รู้หรอกว่าสกุลหลินต้องพึ่งพาข้าแค่ไหน เจ้าแค่ตัวมารยา จะเทียบกับข้าที่ดูแลกิจการใหญ่สกุลหลินได้หรือ”
“คอยดูเถอะ ถ้าข้าแต่งเข้าสกุลหลิน ร้านค้านี่ข้าจะดูแลเอง” ได้ผล... หลิวจื่อหยาทนการดูถูกไม่ได้ พูดขึ้นมาเสียงดังจนคนในร้านหันมามอง
ไป๋ซูหนิงยิ้มมุมปาก ร่างอรชรเซถอยหลังแล้วทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นร้านทันที ใบหน้างดงามแสร้งทำหน้าตาน่าสงสาร ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาใสที่พร้อมจะร่วงลงมาได้ทุกเมื่อ
“แม่นางหลิว... ข้า... ข้าเพียงแค่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เจ้าไม่ชอบหน้าข้า อยากจะขับไล่ไสส่งข้าอย่างไร ก็เชิญด่าทอได้ตามใจเจ้าเถอะ แต่อย่าทำเรื่องไม่ดีในร้านค้าของสกุลหลินให้ต้องถูกนินทาเลย” ไป๋ซูหนิงเปล่งเสียงสั่นเครือและน่าเวทนาอย่างยิ่ง
สถานการณ์พลิกผันในพริบตา หลิวจื่อหยาที่ตั้งใจจะมาหาเรื่องและเล่นงานไป๋ซูหนิง ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนสติหลุด นางยืนแข็งค้างทำอะไรไม่ถูก เพราะแผนการร้ายที่นางเตรียมจะมาใช้รังแกอีกฝ่าย กลับถูกไป๋ซูหนิงชิงตัดหน้าเล่นงิ้วตบตาหยิบยืมความน่าสงสารไปใช้เสียก่อนอย่างแนบเนียน
ผู้ดูแลร้านข้าวตระกูลหลินและคนในร้าน รวมถึงชาวบ้านและลูกค้าที่ยืนมุงดูอยู่รอบด้าน ต่างพากันมองมาที่หลิวจื่อหยาด้วยแววตากล่าวโทษและรังเกียจทันที
ไป๋ซูหนิงอาศัยจังหวะที่เหล็กกำลังร้อน นางยกมือขึ้นปาดคราบน้ำตาบนใบหน้า แสร้งทำเป็นหวาดกลัวแล้วเอ่ยตัดพ้อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือสะอื้นไห้
“อีกแค่สองวันเจ้าก็จะตบแต่งเข้าจวนตระกูลหลินเป็นอนุภรรยาอย่างเป็นทางการแล้ว ขอร้องล่ะ รอให้ถึงวันนั้นก่อนไม่ได้หรือ หากเจ้าอยากได้อำนาจ อยากได้ร้านค้าแห่งนี้ ข้า... ข้าพร้อมจะยอมหลีกทางถอยให้แต่โดยดี... แต่อย่าสร้างเรื่องที่นี่เลย”
เสียงซุบซิบและเสียงต่อว่าต่อขานดังระงมไปทั่วทั้งร้านค้าทันที บรรดาชาวบ้านต่างพากันชี้ไม้ชี้มือและตำหนิหลิวจื่อหยากันอย่างถ้วนหน้า
“นั่นสิ ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าเข้าจวน ก็ทำตัวกร่างรังแกภรรยาเอกเสียแล้ว จิตใจช่างโหดเหี้ยมและไร้ยางอายสิ้นดี”
“ใช่ๆ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน ถึงกล้ามาอาละวาดตบตีรังแกคนถึงในร้าน”
หลิวจื่อหยาหน้าซีดเผือดลง ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธและความอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี สายตานับสิบคู่ที่จ้องมองมาประหนึ่งว่านางทำความผิดใหญ่หลวง
ด้วยความกลัวว่าจะเสียหน้าและกลัวว่าชื่อเสียงของนางจะพังพินาศย่อยยับไปมากกว่านี้ หญิงสาวจึงทำได้เพียงสะบัดหน้าหนีด้วยความคับแค้นใจ นางเดินออกจากร้านค้าข้าวไป ท่ามกลางเสียงโห่ร้องและสายตาดูถูกของชาวบ้านที่ไล่หลังมา
เมื่อร่างของหลิวจื่อหยาหายลับไป ไป๋ซูหนิงก็ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามอาภรณ์เบาๆ ก่อนจะแย้มยิ้มเยาะเย้ยหยันออกมาในความเงียบงัน สมเพชในความโง่เขลาและตามเล่ห์เหลี่ยมของอีกฝ่ายไม่ทันแม้แต่น้อย
‘พวกเมียน้อยอยากแสดงตัว ในยุคของฉันเคยเห็นมาเยอะแล้ว อยากเหลี่ยมใส่เหรอ ละครที่ฉันดูไม่ต่ำกว่าร้อยเรื่อง มาดูกันสิว่าลูกไม้ทำตัวอ่อนแอ ใครกันแน่ที่จะเนียนกว่ากัน’
“ฮูหยินเป็นอะไรหรือไม่ขอรับ” ผู้ดูแลร้านรีบเข้ามาถาม
นางปรับสีหน้าให้ดูเศร้าหมองแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย
“ข้าไม่เป็นไร เจ้าไปดูแลลูกค้าต่อเถอะ” นางกล่าวเสียงอ่อน ก่อนจะเดินกลับไปตรวจดูรายการบัญชี แม้ไม่อยากทำ แต่สองวันนี้ก็ยังดีกว่านั่งอยู่เฉยๆ
‘หากเดาไม่ผิด นางคงคาบเรื่องไปฟ้องใครสักคน ไม่จางลี่อิง ก็คงเป็นสามีเห็นแก่ตัวของข้า’ นางหลับตาลง สามปีที่ผ่านมาไม่น่าหลงรักเป้าหมายในภารกิจของตนเองเลย
‘นี่นะหรือ สามีที่ข้าอุตส่าห์เลือก….’
**********************
หลังจากพูดคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมากแล้ว โจวอวิ๋นเฟิงมองดูภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หาและความปรารถนาอันลึกซึ้งที่พยายามอดกลั้นมาเกือบสองเดือนนับตั้งแต่รู้ข่าวเรื่องการตั้งครรภ์เขาขยับเข้าไปชิดร่างบาง ประคองใบหน้าเนียนนุ่มขึ้นมาสบตา นัยน์ตาคมกริบสั่นไหวเล็กน้อย ชายหนุ่มโน้มหน้าลงไปกระซิบถามข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าและเจือความกังวลใจอย่างปิดไม่มิด“ฮูหยิน... คืนนี้พวกเราทำ... ทำเรื่องนั้นได้หรือไม่” โจวอวิ๋นเฟิงใช้นิ้วโป้งไล้แก้มใสเบาๆ ด้วยความห่วงใยแต่ก็มีความหวัง“ข้ากลัวเหลือเกินว่าจะกระทบกระเทือนลูกในท้องของพวกเราหากเจ้ายังไม่พร้อม หรือรู้สึกไม่สบายตัวแม้แต่น้อย บอกข้าตามตรง ข้าทนอดทนได้”สวี่เยว่หรานฟังคำถามอันตรงไปตรงมาปนความใส่ใจของสามีแล้ว หัวใจก็พลันกระตุกวูบด้วยความเขินอาย หญิงสาวหลบสายตาลงต่ำ ช้อนตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะเอียงอายยิ้มออกมาบางๆ มือเรียวบางยกขึ้นจับมือหนาของเขามาทาบลงบนอกตนเอง แล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอ่อนหวาน“ท่านพี่ เมื่อกลางวัน ข้าแอบถามท่านหมออย่างละเ
ยามค่ำคืนอันเงียบสงบ สวี่เยว่หรานนั่งเอนกายอยู่บนเตียงนุ่ม โดยมีโจวอวิ๋นเฟิงนั่งลงเคียงข้าง ชายหนุ่มบรรจงประคองถ้วยน้ำชาอุ่นๆ ส่งให้ภรรยา ก่อนจะหยิบเอาสมุดบัญชีสรุปรายได้ของภัตตาคารรสเลิศล้ำในรอบเดือนที่ผ่านมาขึ้นมาเปิดให้นางดูด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ“ฮูหยิน... ดูนี่สิ กำไรของภัตตาคารเราในเดือนนี้ หลังจากหักค่าใช้จ่ายและต้นทุนทั้งหมดแล้ว เพิ่มสูงขึ้นกว่าเดือนก่อนถึงสองเท่าตัวเลยนะ และนี่คือส่วนแบ่งกำไรที่พวกเราสามคนแบ่งกันอย่างถูกต้องตามสัญญา” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ดวงตาทอประกายความสุขและภาคภูมิใจสวี่เยว่หรานรับสมุดบัญชีมาปรายตามอง ตัวเลขกำไรก้อนโตทำให้นางแย้มยิ้มออกมา “ยอดเยี่ยมยิ่งนักเจ้าค่ะท่านพี่ กิจการรุ่งเรืองถึงเพียงนี้ สหายของท่านพี่คงจะดีใจกันไม่น้อยเลยใช่ไหมเจ้าคะ”โจวอวิ๋นเฟิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาเบิกกว้างอย่างยินดีเมื่อนึกถึงเรื่องเล่าของสหายสนิท“แน่นอนสิ วันก่อนลู่เฉียนวิ่งโร่มาเล่าให้ข้าฟัง เขาบอกว่าพอเขานำเงินส่วนแบ่งกำไรก้อนนี้กลับไปมอบให้ท่านพ่อของเขา ใต้เท้าลู่ถึงกับตกตะลึงจนตาค้างไปเลยล่ะ”
หลินอวี่เฉียงเดินคอตก ย่างก้าวอย่างไร้เรี่ยวแรงกลับมายังเรือนพักสกุลหลิน คำพูดอันเย็นชาของสวี่เยว่หรานยังคงก้องกังวานตอกย้ำในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความหวังลมๆ แล้งๆ ที่เคยหล่อเลี้ยงหัวใจบัดนี้ถูกทำลายจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดียามที่เขาก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา มารดาของเขาก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ากระตือรือร้น นางมองดูบุตรชายที่ดูซูบผอมและหม่นหมองแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความสงสารระคนคาดหวัง“เฉียงเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้วหรือ เรื่องนังชั่วช้านั่นก็จบสิ้นไปแล้ว ถือว่าฟ้ายังมีตาที่กำจัดตัวซวยออกไปจากชีวิตเราได้เสียที” จางลี่อิงลูบแขนบุตรชายเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสนอความคิดในใจออกมา“แม่คิดว่าเจ้ายังหนุ่มยังแน่น ตระกูลหลินของเราจะขาดผู้สืบทอดไม่ได้ เดี๋ยวแม่จะให้แม่สื่อช่วยคัดเลือกคุณหนูตระกูลดีๆ สักคน หาภรรยาคนใหม่แต่งเข้ามาดูแลเจ้า”“พอเถอะขอรับท่านแม่” หลินอวี่เฉียงเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่เด็ดขาด เขาส่ายหัวช้าๆ แววตาที่เคยสับสนและหมกมุ่น บัดนี้กลับฉายประกายความเยือกเย็นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ท่านแม่ อย่าเพิ่งพูดเรื่องแต่ง
ข่าวคราวเรื่องจุดจบอันน่าอนาถของหลิวจื่อหยาและตระกูลหลิวแพร่มาถึงหูของสวี่เยว่หรานในระหว่างที่นางกำลังนั่งอยู่ที่ร้านค้าธัญพืชตระกูลโจว หญิงสาวเพียงแต่แค่นยิ้มเยาะในใจด้วยความเรียบเฉย ไร้ซึ่งความสงสารเวทนาแม้แต่น้อย ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นผลกรรมที่สตรีผู้นั้นก่อไว้เองตั้งแต่แรก ยามนี้กรรมตามสนองอย่างสาสมแล้วยามเย็นเยือน หลังที่มอบหมายงานสำคัญให้แก่ผู้ดูแลร้านเสร็จ หญิงสาวเดินก้าวออกจากร้านค้าเตรียมตัวจะขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางกลับเรือนสกุลโจว ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะยื่นมือไปจับขอบรถม้า ร่างสูงของหลินอวี่เฉียงก็พุ่งพรวดเข้ามา หวังจะเข้าประชิดตัวนาง“หนิงเอ๋อร์ รอข้าก่อน!” หลินอวี่เฉียงตะโกนเรียกเสียงสั่นเครือฟู่หลิงรีบก้าวออกมากอดอกขวางทางเอาไว้ทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว“ถอยออกไปนะ เจ้าคนสติไม่ดี บังอาจมาดักพบฮูหยินของข้าอีกแล้ว อยากโดนไล่ตีกระดูกหักหรืออย่างไร”“ฟู่หลิง ถอยออกมาก่อน” สวี่เยว่หรานเอ่ยปากขัดขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง นางยกมือขึ้นเป็นสัญญาณห้ามปรามสาวใช้ร่างอรชรหมุนตัวกล
เสียงความวุ่นวายของบ้านสกุลหลิวลอยข้ามฝั่งไปยังเรือนเพื่อนบ้าน ทำให้ตอนนี้ชาวบ้านที่อยากรู้อยากเห็นมายืนออกันที่หน้าเรือนสกุลหลิว เพื่อรอดูรอชมเรื่องสนุกหลิวจื่อหยาจ้องหน้าหลินอวี่เฉียงด้วยรอยยิ้มเยาะหยันสุดขีด มองดูเขาทำสีหน้าเจ็บปวดก็ยิ่งได้ใจ“ตอนนี้ท่านคงอยากหย่ากับข้าแล้วสินะ หย่าเลยสิ ข้าอยากหย่ากับท่านมานานแล้ว ข้าไม่สนใจสถานะฮูหยินเอกสกุลหลินนั่นแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้ ข้ายอมเป็นอนุของเศรษฐีหวังผู้ร่ำรวยคนนี้ ยังมีชีวิตที่ดีและสุขสบายกว่าอยู่กับคนจนตรอกอย่างท่านตั้งร้อยเท่า”เศรษฐีหวังถึงกับปาดเหงื่อ คำพูดที่ให้นางไปนั้นก็เป็นเพียงคำหวานเวลาที่เริงรักกันเท่านั้น ใครเล่าจะอยากรับอนุมาสร้างความวุ่นวายในเรือนของตนเพิ่มหลินอวี่เฉียงฟังคำพูดที่หยิ่งทะนงและโง่เขลาของนางแล้ว ก็แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเย็นยะเยือกปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด“หย่างั้นหรือ ไม่หรอก ข้าไม่หย่าให้เจ้าดีๆ ในเมื่อเจ้าทรยศข้า ข้าก็จะใช้กฎหมายบ้านเมืองจัดการพวกเจ้า” เขากล่าวแล้วหันไปหาพ่อแม่ของภรรยา&ldq
แผนการอันเหี้ยมเกรียมที่หลินอวี่เฉียงคิดขึ้น ดำเนินไปอย่างราบรื่นราวกับจับวาง บิดามารดาของภรรยาที่ตกอยู่ในวังวนแห่งความโลภและความกลัวตาย รีบวิ่งโร่ไปขอกู้ยืมเงินสี่ร้อยตำลึงจากเศรษฐีหวังตามที่พวกนักเลงบ่อนชี้เป้า ทว่า ทันทีที่เงินก้อนโตตกอยู่ในมือ สัญชาตญาณนักพนันที่ฝังรากลึกก็เข้าครอบงำ แทนที่พวกเขาจะนำเงินนั้นไปใช้หนี้หรือเก็บไว้ตั้งตัว กลับถูกคนของหลินอวี่เฉียงที่แฝงตัวอยู่คอยเป่าหูยุยง ล่อลวงให้หวนกลับเข้าบ่อนพนันอีกครั้งด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าจะนำเงินไปต่อทุนให้งอกเงยผลลัพธ์ย่อมไม่ต่างอะไรจากแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ เงินสี่ร้อยตำลึงละลายหายไปในชั่วพริบตา พร้อมกับภาระหนี้สินก้อนใหม่ที่ทับถมจนเกินกว่าจะหาทางออกได้ในยามนั้นเอง มีคนพูดให้เข้าหูว่าเศรษฐีหวังชอบใช้ร่างกายสตรีชดใช้หนี้สินได้ มารดาของหลิวจื่อหยาที่ได้ยินก็คิดหาทางออกที่สกปรกและเห็นแก่ตัวที่สุดเพื่อเอาตัวรอด นางหันไปเกลี้ยกล่อมบุตรสาวของตนเอง ยุยงให้หลิวจื่อหยาใช้เรือนสกุลหลิวอันลับตาคนเป็นสถานที่ลอบคบชู้กับเศรษฐีหวัง เพื่อแลกกับการที่เศรษฐีหวังจะยอมฉีกสัญญาหนี้ทั้งหมดทิ้ง และให้การสนับสนุนเงินทองแก่ครอบคร







