ตอนที่ 12 มารยาเหนือมารยา

ร้านค้าข้าวสารสกุลหลิน เนืองแน่นไปด้วยลูกค้าและที่แวะเวียนมาเลือกซื้อข้าวสาร ไป๋ซูหนิงกำลังยืนตรวจความเรียบร้อยของบัญชีรายการข้าวสารด้วยสีหน้านิ่งสงบ ทันใดนั้น ร่างของหญิงสาวในชุดอาภรณ์งดงามสะดุดตาก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของนาง

หลิวจื่อหยาว่าที่อนุภรรยาที่กำลังจะตบแต่งเข้าจวนตระกูลหลินในอีกสองวันข้างหน้า ปรากฏกายขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก สายตาทอดมองนางด้วยแววตาท้าทายและเหยียดหยาม

“โอ้ พี่หญิง... ไม่สิ ข้ายังเรียกแบบนั้นไม่ได้ ต้องเรียกว่าฮูหยินน้อยหลิน” หลิวจื่อหยาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยนแต่แฝงด้วยความจิกกัด

“แม่นางหลิว ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดกับข้าหรือไม่”

“เมื่อวานข้าได้ยินข่าวว่าท่านล้มป่วยหนักจนลุกจากเตียงไม่ไหว ถึงขนาดต้องให้พี่อวี่เฉียงคอยดูแลป้อนยาไม่ห่าง แต่วันนี้กลับมีเรี่ยวแรงก้าวเท้าออกมาตรวจตรากิจการร้านค้าได้หน้าตาเฉยเสียแล้ว หรือว่าที่จริงเมื่อวาน ท่านไม่ได้ป่วยไข้อะไรจริงจัง แต่แค่แสร้งสำออยเรียกร้องความสนใจจากพี่อวี่เฉียงกันแน่เจ้าคะ”

คำพูดเหน็บแนมและท่าทีอวดดีของหลิวจื่อหยา จงใจเปล่งเสียงออกมาค่อนข้างดังเพื่อให้คนรอบข้างในร้านได้ยินกันทั่วหน้า บรรดาลูกค้าที่กำลังเลือกซื้อสินค้าเริ่มหันมามองและซุบซิบกระซิบกระซาบกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ไป๋ซูหนิงชะงักมือที่กำลังพลิกหน้าบัญชีลงเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นสบตากับหลิวจื่อหยาด้วยแววตานิ่งสนิท ไม่ได้เอ่ยปากโต้เถียงหรือแสดงความโกรธเคืองออกมาทันที ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นร่างของพ่อบ้านและผู้ดูแลร้านกำลังเดินตรงเข้ามาใกล้จุดนี้พอดี

ไป๋ซูหนิงอาศัยจังหวะที่ผู้ดูแลร้านก้าวเข้ามาใกล้พอดี นางแสร้งทำเป็นลุกเดินไปใกล้ว่าที่อนุของสามี แล้วพูดเสียงเบาให้นางได้ยินเพียงสองคน

“ขนาดข้าป่วยก็ยังต้องลุกมาดูแลกิจการสกุลหลิน นั่นหมายถึงสกุลหลินยังต้องพึ่งพาข้า เจ้าเป็นเพียงอนุที่ยังไม่แต่งเข้ามา เจ้าไม่รู้หรอกว่าสกุลหลินต้องพึ่งพาข้าแค่ไหน เจ้าแค่ตัวมารยา จะเทียบกับข้าที่ดูแลกิจการใหญ่สกุลหลินได้หรือ”

“คอยดูเถอะ ถ้าข้าแต่งเข้าสกุลหลิน ร้านค้านี่ข้าจะดูแลเอง” ได้ผล... หลิวจื่อหยาทนการดูถูกไม่ได้ พูดขึ้นมาเสียงดังจนคนในร้านหันมามอง

  ไป๋ซูหนิงยิ้มมุมปาก ร่างอรชรเซถอยหลังแล้วทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นร้านทันที ใบหน้างดงามแสร้งทำหน้าตาน่าสงสาร ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาใสที่พร้อมจะร่วงลงมาได้ทุกเมื่อ

“แม่นางหลิว... ข้า... ข้าเพียงแค่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เจ้าไม่ชอบหน้าข้า อยากจะขับไล่ไสส่งข้าอย่างไร ก็เชิญด่าทอได้ตามใจเจ้าเถอะ แต่อย่าทำเรื่องไม่ดีในร้านค้าของสกุลหลินให้ต้องถูกนินทาเลย” ไป๋ซูหนิงเปล่งเสียงสั่นเครือและน่าเวทนาอย่างยิ่ง

สถานการณ์พลิกผันในพริบตา หลิวจื่อหยาที่ตั้งใจจะมาหาเรื่องและเล่นงานไป๋ซูหนิง ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนสติหลุด นางยืนแข็งค้างทำอะไรไม่ถูก เพราะแผนการร้ายที่นางเตรียมจะมาใช้รังแกอีกฝ่าย กลับถูกไป๋ซูหนิงชิงตัดหน้าเล่นงิ้วตบตาหยิบยืมความน่าสงสารไปใช้เสียก่อนอย่างแนบเนียน

ผู้ดูแลร้านข้าวตระกูลหลินและคนในร้าน รวมถึงชาวบ้านและลูกค้าที่ยืนมุงดูอยู่รอบด้าน ต่างพากันมองมาที่หลิวจื่อหยาด้วยแววตากล่าวโทษและรังเกียจทันที

ไป๋ซูหนิงอาศัยจังหวะที่เหล็กกำลังร้อน นางยกมือขึ้นปาดคราบน้ำตาบนใบหน้า แสร้งทำเป็นหวาดกลัวแล้วเอ่ยตัดพ้อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือสะอื้นไห้

“อีกแค่สองวันเจ้าก็จะตบแต่งเข้าจวนตระกูลหลินเป็นอนุภรรยาอย่างเป็นทางการแล้ว ขอร้องล่ะ รอให้ถึงวันนั้นก่อนไม่ได้หรือ หากเจ้าอยากได้อำนาจ อยากได้ร้านค้าแห่งนี้ ข้า... ข้าพร้อมจะยอมหลีกทางถอยให้แต่โดยดี... แต่อย่าสร้างเรื่องที่นี่เลย”

เสียงซุบซิบและเสียงต่อว่าต่อขานดังระงมไปทั่วทั้งร้านค้าทันที บรรดาชาวบ้านต่างพากันชี้ไม้ชี้มือและตำหนิหลิวจื่อหยากันอย่างถ้วนหน้า

“นั่นสิ ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าเข้าจวน ก็ทำตัวกร่างรังแกภรรยาเอกเสียแล้ว จิตใจช่างโหดเหี้ยมและไร้ยางอายสิ้นดี”

“ใช่ๆ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน ถึงกล้ามาอาละวาดตบตีรังแกคนถึงในร้าน”

หลิวจื่อหยาหน้าซีดเผือดลง ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธและความอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี สายตานับสิบคู่ที่จ้องมองมาประหนึ่งว่านางทำความผิดใหญ่หลวง

ด้วยความกลัวว่าจะเสียหน้าและกลัวว่าชื่อเสียงของนางจะพังพินาศย่อยยับไปมากกว่านี้ หญิงสาวจึงทำได้เพียงสะบัดหน้าหนีด้วยความคับแค้นใจ นางเดินออกจากร้านค้าข้าวไป ท่ามกลางเสียงโห่ร้องและสายตาดูถูกของชาวบ้านที่ไล่หลังมา

เมื่อร่างของหลิวจื่อหยาหายลับไป ไป๋ซูหนิงก็ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามอาภรณ์เบาๆ ก่อนจะแย้มยิ้มเยาะเย้ยหยันออกมาในความเงียบงัน สมเพชในความโง่เขลาและตามเล่ห์เหลี่ยมของอีกฝ่ายไม่ทันแม้แต่น้อย

‘พวกเมียน้อยอยากแสดงตัว ในยุคของฉันเคยเห็นมาเยอะแล้ว อยากเหลี่ยมใส่เหรอ ละครที่ฉันดูไม่ต่ำกว่าร้อยเรื่อง มาดูกันสิว่าลูกไม้ทำตัวอ่อนแอ ใครกันแน่ที่จะเนียนกว่ากัน’

“ฮูหยินเป็นอะไรหรือไม่ขอรับ” ผู้ดูแลร้านรีบเข้ามาถาม

นางปรับสีหน้าให้ดูเศร้าหมองแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย

“ข้าไม่เป็นไร เจ้าไปดูแลลูกค้าต่อเถอะ” นางกล่าวเสียงอ่อน ก่อนจะเดินกลับไปตรวจดูรายการบัญชี แม้ไม่อยากทำ แต่สองวันนี้ก็ยังดีกว่านั่งอยู่เฉยๆ

‘หากเดาไม่ผิด นางคงคาบเรื่องไปฟ้องใครสักคน ไม่จางลี่อิง ก็คงเป็นสามีเห็นแก่ตัวของข้า’ นางหลับตาลง สามปีที่ผ่านมาไม่น่าหลงรักเป้าหมายในภารกิจของตนเองเลย

‘นี่นะหรือ สามีที่ข้าอุตส่าห์เลือก….’

**********************