Short
จอกสุราสิ้นยามอัสดง

จอกสุราสิ้นยามอัสดง

By:  เจ้าเก้าCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
23Chapters
2.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คุณชายใหญ่แห่งวงการผู้มีอิทธิพลในเมืองหลวง ต้วนหวยซ่ง เป็นอัมพาตมานานสามปี และในที่สุดก็หายเป็นปกติ เหล่าพี่น้องของเขาจึงตั้งใจจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นที่คลับส่วนตัวแห่งหนึ่ง เหวินม่านยืนอยู่หน้าประตูคลับ มืออุ้มของขวัญที่เตรียมมาอย่างพิถีพิถัน กำลังจะผลักประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงสนทนาของต้วนหวยซ่งกับบรรดาเพื่อน ๆ ดังมาจากด้านใน “หวยซ่ง เหวินม่านดีกับนายจริง ๆ นะ สามปีมานี้ ถ้าไม่มีเธอ นายจะฟื้นตัวได้ดีขนาดนี้ได้ยังไง?” “ใช่แล้ว ผู้หญิงคนหนึ่งคอยนวดให้ทุกวัน อยู่เป็นเพื่อนตอนทำกายภาพบำบัด ขนาดนอนยังไม่กล้าหลับสนิท เพราะกลัวว่านายจะอารมณ์พังกลางดึก... น้ำใจแบบนี้ นายต้องจดจำไปทั้งชีวิต” “เธอเป็นคนที่ดีมากจริง ๆ” เสียงของต้วนหวยซ่งทุ้มนุ่มและอบอุ่น ปลายนิ้วของเหวินม่านสั่นเล็กน้อย ความอบอุ่นสายหนึ่งเอ่อล้นขึ้นในหัวใจ แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็ได้ยินใครบางคนถามขึ้นว่า “แล้วนายคิดจะแต่งงานกับเธอเมื่อไหร่?”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Mariah's POV

I wake up to a knock on my door (knock, knock)

"Go away," I say to the person on the other side of the door. 

"Wake up, honey; today is the first day of your junior year. You don't want to be late," Mom says.

"Mom, five more minutes, please," I reply lazily.

"No, wake up, your Best Friend is waiting for you downstairs," Mom replies in a striker tone.

"ughhhh," I groan internally.

My name is Mariah Cruz. I'm 17 years old and starting my junior year today. My Father, Mark Cruz, is the current Beta of our pack, The Royal Moon Pack, and my mother, Jennifer Diaz, is the Beta female. My Brother Josh Cruz is 18 years old and a senior in High School. He is training to become the next Beta when our Alpha, Jason Adams, decides to retire and hand the title to his eldest son, Nick Adams. Nick is 18 and is also a senior in high school. He is also my brother's best friend. 

Nick is the school's playboy, along with my brother. That's what happens when you still haven't found your mate. A werewolf usually finds their mate at 18. If you turn 18 and haven't met your fated mate, it either means your mate is younger than you, in a different pack, or dead. Sad but true. Mates used to save themselves for each other, but not this generation. Everyone is sexually active nowadays. No one waits for their mates anymore.

My mother and father always told me to save myself for my mate. Just like they did, but I didn't listen and lost my virginity to Jacob Gomez. He is the same age as me and is currently training to be a pack warrior. That day, when I sneaked back into the house, my brother came in and smelled him on me. Werewolf's senses are heightened, so we see, hear, and taste ten times more than a regular human. I don't know why he had to act like all macho men just because I lost my virginity. What did he expect? My 18th birthday is in a few months, and that's when I get to meet my mate. I'm not in a rush to meet him, especially if he is from another pack, because I'm not ready to leave my friends and family. 

That's when he came out with his #1 rule: his baby sister is off limits. I don't know why he came out with that rule anyway. It's not like I like any of his friends.

It was 8:45 a.m. when I finished getting ready. I wore some light blue skinny jeans, a light pink crop top, and some white sneakers. I put on some light makeup, a little bit of mascara, my red lip gloss, and some eyeliner. My long red hair is tied in a high ponytail. I put on my earrings, bracelets, and necklace. I grab my book bag, and I'm ready to go.

"Finally," My best friend Rose says.

"Beauty takes time, my dear friend," I say lightly.

"Yeah, whatever," Rose says and rolls her eyes.

Rose is the Alpha's Daughter. Even though she is a year younger than me, we have been best friends for as long as I can remember.

"So, you're ready to slay this year," Rose says.  

"You know it," I say, and we both giggle.

We hear a horn, and we know our ride is here. I give my mom and dad a kiss and follow my best friend out the door.

"Have a wonderful first day, sweetie," I hear my mom say.

"And stay out of trouble," Yells my dad.

"I will love you both, and thank you," I yell back and run to catch up with my best friend.

I see my brother standing by the door of none other than our Playboy Alpha convertible car.

"Thank you," Rose says, making me and Nick roll my eyes.

"You're welcome," Josh says with a bright smile, making me cringe. 

I follow and get in the car, elbowing my brother in the stomach.

"Hey, what was that for?" Josh groans.

"Because I wanted to," I say and smirk.

On our drive to the school, I kept feeling someone staring at me. I look around and see bright blue eyes looking at me through the view mirror. Nick winks at me, and I roll my eyes and look away. 

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Piyanuch kk
Piyanuch kk
น่าติดตาม สนุก
2026-07-10 19:40:15
0
0
23 Chapters
บทที่ 1
ภายในห้องรับรองพลันเงียบงันจนน่ากลัวมือของเหวินม่านค้างอยู่กลางอากาศ หัวใจเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอกลั้นหายใจ ราวกับกำลังรอฟังคำตัดสินผ่านไปนาน ต้วนหวยซ่งจึงเอ่ยขึ้นเรียบๆ “ผมมองเธอเป็นน้องสาว”“น้องสาว?!” เสียงของพวกเพื่อนดังขึ้นทันที “เธออยู่กับนายมาตั้งสามปี แต่นายมองเป็นแค่น้องสาว? หวยซ่ง อย่าบอกนะว่านายยังลืมซ่งเจียวเจียวไม่ได้? ตอนนั้นนายเกิดเรื่อง เธอไม่แม้แต่จะถามไถ่สักคำก็หนีไปเลย ตอนนี้เห็นนายหายดีแล้วถึงกลับมา ต่อให้นายจะชอบใคร ก็ชอบเธอไม่ได้!”ต้วนหวยซ่งไม่ตอบเหวินม่านที่ยืนอยู่หน้าประตูรู้สึกราวกับหัวใจถูกบีบอย่างแรงความเงียบ คือคำตอบที่ดีที่สุดอยู่แล้วเธอเคยคิดว่าการอยู่เคียงข้างกันทุกวันตลอดสามปีจะแลกมาซึ่งความจริงใจ แต่ที่แท้ ในหัวใจของเขามีเพียงผู้หญิงที่ทอดทิ้งเขาไปคนนั้นเสมอเมื่อสามปีก่อน ต้วนหวยซ่งยังเป็นชายหนุ่มผู้สูงส่งราวอยู่เหนือเมฆจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ เป็นทายาทธุรกิจของตระกูล เล่นสกี ขี่ม้าได้อย่างเชี่ยวชาญ แม้แต่ใบหน้าก็เหมือนผลงานศิลปะที่พระเจ้าบรรจงสร้างขึ้นส่วนเหวินม่าน เป็นเพียงนักเรียนยากจนที่ได้รับทุนสนับสนุนจากตระกูลต้วนครั้งแรก
Read more
บทที่ 2
เหวินม่านวางสายแล้วตรงไปโรงพยาบาลทันทีแผลที่หน้าผากต้องเย็บสามเข็ม หมอกำชับว่าอย่าให้โดนน้ำเธอพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย พอเดินออกจากห้องตรวจ ก็เห็นรถมายบัคของต้วนหวยซ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากหน้าโรงพยาบาลกระจกรถเปิดแง้มไว้ ซ่งเจียวเจียวกำลังซบไหล่เขา ร้องไห้จนดูน่าสงสาร“หวยซ่ง ตอนนั้นฉันเป็นคนผิดต่อนาย...” เสียงของเธอสั่นเครือ “ฉันไม่ได้หวังให้นายยกโทษให้ แต่ที่ฉันจากไปมีเหตุผลจริงๆ พ่อแม่ไม่ยอมให้เราคบกัน พวกท่านส่งฉันไปต่างประเทศโดยบังคับ แม้แต่โทรศัพท์ก็ถูกยึด ฉันไม่ใช่ว่าไม่อยากติดต่อหานายนะ...”ต้วนหวยซ่งนั่งเงียบอยู่ตรงนั้น เส้นกรามด้านข้างแข็งกระด้างเหวินม่านยืนอยู่ไม่ไกล เท้าราวกับถูกตรึงไว้กับที่“แล้วตอนนี้เธอกลับมาทำไม?” ในที่สุดต้วนหวยซ่งก็เอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำซ่งเจียวเจียวเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลอาบแก้ม“เพราะฉันลืมนายไม่ได้... ฉันรู้ว่าตอนนี้นายมีเหวินม่านแล้ว ฉันไม่ได้ขออะไร แค่ขอให้นายอย่าไล่ฉันไป... ขอแค่ให้ฉันได้มองนายอยู่ห่างๆ ก็พอ”เหวินม่านยืนอยู่ในเงามืด มองดูต้วนหวยซ่งเงียบไปนาน สุดท้าย เขายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ซ่งเจียวเจียว“ฉันไม่ได้โทษเธอ” เขาพูด “ส่วนเรื่อง
Read more
บทที่ 3
คืนนั้น ตอนที่ต้วนหวยซ่งกลับมา สีหน้าของเขาซีดขาวจนน่าตกใจเหวินม่านกำลังรินน้ำอยู่ในครัว พอได้ยินเสียงก็หันกลับมา แก้วน้ำในมือแทบร่วงหล่น“คุณไม่ได้กินยาเหรอ?” เสียงของเธอตึงเครียด“อาการหนักเกินไป เลยต้องไปล้างท้องที่โรงพยาบาล” ต้วนหวยซ่งทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง ปอยผมบนหน้าผากเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นมือของเหวินม่านสั่น น้ำร้อนลวกหลังมือจนแดงเถือกในทันทีเขารักซ่งเจียวเจียวขนาดนั้นเลยเหรอ รักจนยอมล้างท้อง เพียงเพื่อกินอาหารที่เธอทำเหวินม่านยกน้ำอุ่นไปให้แก้วหนึ่ง ก่อนนั่งยองๆ ลงนวดท้องให้เขาหลังดื่มน้ำเสร็จ และได้รับการดูแลอย่างอ่อนโยนจากเธอ คิ้วที่ขมวดอยู่ของต้วนหวยซ่งจึงค่อยๆ คลายออก ไม่นาน เขาก็เคลิ้มหลับบนไหล่ของเธอเหมือนกับครั้งก่อนๆ นับไม่ถ้วนแต่ครั้งนี้ เหวินม่านไม่ได้มองใบหน้าของเขาด้วยความอาลัยอาวรณ์อีกแล้วเธอค่อยๆ พยุงเขาให้นอนลงบนโซฟา ห่มผ้าให้เรียบร้อย จากนั้นก็ขึ้นชั้นบนไปโดยไม่หันกลับมาอีก……เช้าวันต่อมา ตอนที่ตื่นขึ้น ต้วนหวยซ่งก็แต่งตัวเต็มยศยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว“ของในบ้านหายไปตั้งเยอะได้ยังไง” เขาขมวดคิ้วมองไปรอบๆเหวินม่านอ้าปาก กำลังจะอ
Read more
บทที่ 4
“ไม่มีอะไรหรอก เสี่ยวเหยียนงานยุ่ง เลยต้องกลับก่อน” เหวินม่านก้มตาลง หลบสายตาที่กำลังมองสำรวจของต้วนหวยซ่งหลินเหยียนมองเธออย่างลังเลเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็ไม่เปิดโปง เพียงถลึงตาใส่ต้วนหวยซ่งอย่างแรง “ม่านม่าน ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอดนะ”หลังจากประตูห้องผู้ป่วยปิดลง ต้วนหวยซ่งจึงเดินมาข้างเตียง น้ำเสียงแฝงความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย “ตอนนั้นคนเยอะเกินไป ผมไม่เห็นคุณ...”“ไม่เป็นไรค่ะ” เหวินม่านขัดขึ้นอย่างเรียบเฉย พลางเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำข้างเตียงเธอลุกขึ้นเล็กน้อย คอเสื้อคนไข้เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นรอยแผลไฟไหม้ขนาดใหญ่ใต้กระดูกไหปลาร้าที่ดูน่ากลัวรูม่านตาของต้วนหวยซ่งหดตัวทันที “คุณบาดเจ็บหนักขนาดนี้ได้ยังไง? เขาไม่ได้บอกว่าแค่สำลักควันเล็กน้อยเหรอ?”เหวินม่านก้มมองแผลตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนดึงคอเสื้อขึ้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ไม่ได้เป็นอะไรมาก”ต้วนหวยซ่งขมวดคิ้วแน่น “ผมไม่รู้ว่าคุณเจ็บหนักขนาดนี้... ผมนึกว่าคุณแค่หมดสติเพราะสูดควันเข้าไป”เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเขาจะไปรู้ได้อย่างไรล่ะในสายตาของเขามีแต่ซ่งเจียวเจียว แล้วจะสังเกตเห็นได้อย่างไรว่าเธอบาด
Read more
บทที่ 5
หลังงานประมูลจบลง แขกเหรื่อต่างทยอยแยกย้ายกันกลับอาศัยจังหวะที่ต้วนหวยซ่งถูกผู้คนล้อมวงพูดคุย ซ่งเจียวเจียวก็เดินมาหยุดข้างเหวินม่าน“เหวินม่าน ตอนนี้เธอน่าจะมองออกแล้วใช่ไหม?” ซ่งเจียวเจียวกดเสียงต่ำ ริมฝีปากแดงยกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “คนที่หวยซ่งรักคือฉัน ถ้าเธอยังตามตื๊อไม่เลิก ก็มีแต่จะทำให้เขารำคาญมากขึ้นเท่านั้น”เหวินม่านมองเธอเงียบ ๆ ดวงตาสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ “เธอจะสมหวังค่ะ”“หมายความว่าไง?” ซ่งเจียวเจียวขมวดคิ้วเหวินม่านไม่ตอบ ก่อนหันหลังเตรียมเดินจากไป“กรี๊ด !”จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นจากด้านหลังเหวินม่านหันกลับไป ก็เห็นซ่งเจียวเจียวกลิ้งตกบันไดลงไปแล้ว!“เหวินม่าน!”เสียงคำรามของต้วนหวยซ่งดังสนั่นไปทั่วงานเขาพุ่งเข้ามาผลักเธอออกอย่างแรง แรงจนเธอเซถลาไปชนกำแพง“เจียวเจียวไปทำอะไรให้คุณ? คุณถึงทำแบบนี้กับเธอ?” เขาตวาดถามอย่างเกรี้ยวกราด สายตาเย็นเยียบจนน่ากลัว “ต่อให้ก่อนหน้านี้ผมปกป้องคุณได้ไม่ดีพอ คุณจะลงที่ผมก็ได้! ทำไมต้องทำร้ายเธอ?”แผ่นหลังของเหวินม่านแนบอยู่กับกำแพงเย็นเฉียบ น้ำเสียงเบาแต่หนักแน่น “ฉันไม่ได้ผลักเธอ”“หวยซ่ง...” ซ่งเจียวเจียวคว้าช
Read more
บทที่ 6
ในช่วงเวลาที่ซ่งเจียวเจียวย้ายเข้ามาอยู่ด้วย เหวินม่านได้เห็นต้วนหวยซ่งในมุมที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนเขาจำได้ว่าซ่งเจียวเจียวไม่กินผักชีและจะเปลี่ยนอาหารที่เธอไม่ชอบทันทีที่เห็นเธอขมวดคิ้วในคืนที่มีพายุฝนฟ้าคะนอง เขาจะเป็นคนแรกที่ไปปลอบเธอเมื่อเธอตกใจห้องหนังสือที่แต่ก่อนเขาไม่เคยอนุญาตให้เหวินม่านเข้า ตอนนี้ซ่งเจียวเจียวกลับเข้าออกได้ตามใจในที่สุดเหวินม่านก็เข้าใจ ที่แท้เวลาต้วนหวยซ่งรักใครสักคน เขาจะเป็นแบบนี้นี่เองเธอนึกถึงหลายปีที่ผ่านมาที่เคยแอบดีใจเพราะทุกครั้งที่อาการซึมเศร้าหนักกำเริบ เขาจะหยุดทำร้ายตัวเองเมื่อมีเธออยู่ด้วย เธอเคยคิดว่านั่นคือหลักฐานว่าเขาเริ่มชอบเธอแล้ว ช่างน่าขันเสียจริงวันหนึ่ง ขณะเดินผ่านห้องหนังสือ หางตาของเหวินม่านเหลือบไปเห็นซ่งเจียวเจียวกำลังเล่นอะไรบางอย่างอยู่ในมือเธอหยุดเดินก่อนจะมองผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มไว้สิ่งที่อยู่ในมือของซ่งเจียวเจียวคือหยกไขมันแพะแกะสลักที่คุณย่าของต้วนหวยซ่งทิ้งไว้ให้หยกแกว่งไปมาบนปลายนิ้วของเธอหลายครั้งจนแทบหลุดมือเหวินม่านมองแล้วใจหายวาบ รีบพุ่งเข้าไปแย่งหยกมา“คุณทำอะไร? นี่เป็นของที่ระลึกจากคุณย่าของต้วน
Read more
บทที่ 7
หลังจากวันนั้น เหวินม่านแทบจะอยู่แต่ในห้องตลอดเวลาจนกระทั่งมื้อเย็นวันหนึ่ง ซ่งเจียวเจียวจู่ๆ ก็เอามือกุมท้องร้องว่าเจ็บ ใบหน้าซีดขาวจนแทบไม่มีสี แล้วทรุดลงไปในอ้อมแขนของต้วนหวยซ่ง“เกิดอะไรขึ้น” ต้วนหวยซ่งตื่นตระหนก รีบเรียกหมอส่วนตัวมาทันทีหลังตรวจอาการเสร็จ หมอมีสีหน้าเคร่งเครียด “เป็นพิษ”ทั้งวิลล่าพลันโกลาหลขึ้นมาทันทีคนรับใช้ยืนตัวสั่นอยู่ด้านข้าง ผู้ดูแลบ้านเริ่มสอบถามกระบวนการเตรียมอาหารเย็นทันที“ฉะ…ฉันเห็น...” สาวใช้รุ่นใหม่คนหนึ่งพูดเสียงสั่น “เห็นคุณเหวินใส่อะไรบางอย่างลงไปในซุป...”สายตาของต้วนหวยซ่งเย็นเฉียบลงทันทีเขาก้าวพรวดไปหาเหวินม่าน กระชากข้อมือเธออย่างแรงจนแทบจะบีบกระดูกแตก “เพราะแค่เรื่องหยกชิ้นนั้น เธอถึงกับจะฆ่าซ่งเจียวเจียวเลยเหรอ? เหวินม่าน ตอนนี้เธอกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?”เหวินม่านเงยหน้ามองเขา เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ฉันไม่ได้ทำ”“ยังจะเถียงอีกเหรอ” แววตาของต้วนหวยซ่งเย็นชา เขาหันไปสั่งคนรับใช้ “เอาซุปที่เหลือมา”เหวินม่านเบิกตากว้าง “คุณจะทำอะไร?”“ให้เธอจำไว้” ต้วนหวยซ่งบีบคางเธอ น้ำเสียงเย็นจัด “ต่อไปจะได้รู้ว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ”
Read more
บทที่ 8
อีกด้านหนึ่ง ณ โรงแรมหรูที่สุดในเมืองหลวงตระกูลต้วนเป็นหนึ่งในตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำของเมืองหลวง งานเลี้ยงวันเกิดของต้วนหวยซ่ง ทายาทผู้สืบทอดของกลุ่มบริษัทต้วนซื่อ จึงได้รับความสนใจเป็นพิเศษ แขกที่มาร่วมงานล้วนเป็นบุคคลมีชื่อเสียงในแวดวง แต่เจ้าของงานซึ่งเป็นศูนย์กลางของทุกสายตาในตอนนี้กลับดูใจลอยผิดปกติคนที่สังเกตเห็นความผิดปกตินี้เช่นกันก็คือบรรดาพี่น้องของต้วนหวยซ่ง“เอ๊ะ แปลกจัง ทำไมเหวินม่านยังไม่มาอีก หรือว่าจะลืมไปแล้ว?”“เป็นไปได้ยังไง! หลายปีมานี้เคยเห็นเหวินม่านลืมเรื่องของพี่ต้วนสักครั้งด้วยเหรอ?”“ก็จริง แต่งานผ่านมาจะครึ่งงานแล้วนะ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เหวินม่านมาสายขนาดนี้...”หลายคนมองหน้ากันไปมา สุดท้ายสายตาทั้งหมดก็ไปรวมอยู่ที่ต้วนหวยซ่ง เห็นเขาเหม่อลอยไม่รับรู้อะไร ถานหานโจวจึงอดไม่ไหว เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “พี่ต้วน ไม่ลองโทรหาเหวินม่านอีกสักสายเหรอ?”“ไม่ต้องหรอก เธอคงกำลังเตรียมของขวัญอยู่” ได้ยินคำพูดของพวกเขา ต้วนหวยซ่งก็ส่ายหน้าปฏิเสธโดยไม่คิดเมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น แม้ทุกคนยังรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรต่อบางทีพวกเขาอาจคิดมากไปเ
Read more
บทที่ 9
“ไปแล้วงั้นเหรอ ไปไหนล่ะ?”ถานหานโจวชะงักไปทันที สีหน้าร้อนใจแข็งค้าง ส่วนคนอื่นๆ ก็มีความตกตะลึงปรากฏชัดบนใบหน้าไม่มีใครเคยคิดถึงความเป็นไปได้ที่เหวินม่านจะจากไปหลายปีมานี้ พวกเขาเฝ้ามองต้วนหวยซ่งผ่านทั้งช่วงขึ้นสูงและตกต่ำจากเหตุการณ์ในอดีต อีกทั้งยังเห็นผู้คนรอบตัวเขาเข้ามาแล้วจากไปแม้แต่พวกเขาเอง ตอนเห็นนิสัยที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของต้วนหวยซ่งในตอนนั้น ยังไม่มีความกล้าพอจะอยู่เคียงข้างเขาตลอดไปมีเพียงเหวินม่านคนเดียวเท่านั้น เธอเข้ามาอยู่ข้างกายในช่วงที่เขาตกต่ำและย่ำแย่ที่สุด มอบความอดทนและความเข้าใจให้เขาอย่างเต็มที่ ไม่ว่าเขาจะดุด่าหรือระบายอารมณ์ใส่แค่ไหน เธอก็ไม่เคยคิดจะจากไปแล้วทำไมจู่ๆ ถึงได้...ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง แทบจะเป็นสัญชาตญาณ ต้วนหวยซ่งรีบรับสายทันที“เหวินม่าน เธออยู่ไหน...”แต่ยังพูดไม่ทันจบ เสียงของซ่งเจียวเจียวก็ดังมาจากปลายสาย “หวยซ่ง ฉันข้อเท้าพลิก นายพาฉันไปโรงพยาบาลหน่อยได้ไหม”ถ้าเป็นเมื่อก่อน ต้วนหวยซ่งคงรีบไปหาเธอทันที แต่บางทีเพราะการจากไปอย่างกะทันหันของเหวินม่านทำให้เขาสับสนอยู่บ้าง เขาจึงปฏิเสธออกไปโดยไม่รู้ตัว“
Read more
บทที่ 10
“ขอบคุณค่ะคุณน้า” ซ่างเยว่ยิ้มพลางพยักหน้าให้คุณนายต้วน ก่อนจะหันไปมองต้วนหวยซ่ง แล้วยื่นมือออกไป “หวยซ่ง เรียกฉันว่าอาเยว่ก็ได้”แน่นอนว่าซ่างเยว่รู้ดีว่าอาหารมื้อนี้มีจุดประสงค์อะไร ตระกูลต้วนและตระกูลซ่างถือว่าเหมาะสมกันทั้งฐานะและสถานะ อีกทั้งช่วงนี้ทั้งสองตระกูลก็กำลังเจรจาความร่วมมือทางธุรกิจอยู่พอดีดังนั้นข้าวมื้อนี้ นอกจากจะเป็นการกระชับความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลแล้ว ยังมีความหมายในเชิงจับคู่แต่งงานด้วยซ่างเยว่รู้ว่าข้างกายต้วนหวยซ่งมีผู้หญิงอยู่สองคน แต่เธอไม่สนใจเพราะหนึ่งในนั้นคือคนที่เคยทอดทิ้งเขาในช่วงตกต่ำ ต่อให้เขายังวางไม่ลงเพราะความไม่ยอมรับจากการถูกทิ้งในอดีต แล้วจะมีใครบ้างที่ไม่มีปมในใจกับคนที่เคยทอดทิ้งตัวเองส่วนอีกคนก็เป็นเพียงเด็กสาวบ้านนอกไร้ภูมิหลัง หากไม่ได้รับการอุปถัมภ์จากตระกูลต้วน ก็คงไม่มีวันได้รู้จักกับต้วนหวยซ่งถึงภายหลังจะได้รับความเอ็นดูจากการคอยดูแลเขาหลังประสบอุบัติเหตุ แต่ก็ยังไม่น่ากังวลเพราะในใจของต้วนหวยซ่ง เธอยังสู้ซ่งเจียวเจียวไม่ได้ด้วยซ้ำต้วนหวยซ่งเข้าใจเจตนาของมารดาได้อย่างรวดเร็ว สีหน้าเขาไม่น่าดูนัก มองมือที่ซ่างเยว่ยื่นอ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status