LOGINคุณชายใหญ่แห่งวงการผู้มีอิทธิพลในเมืองหลวง ต้วนหวยซ่ง เป็นอัมพาตมานานสามปี และในที่สุดก็หายเป็นปกติ เหล่าพี่น้องของเขาจึงตั้งใจจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นที่คลับส่วนตัวแห่งหนึ่ง เหวินม่านยืนอยู่หน้าประตูคลับ มืออุ้มของขวัญที่เตรียมมาอย่างพิถีพิถัน กำลังจะผลักประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงสนทนาของต้วนหวยซ่งกับบรรดาเพื่อน ๆ ดังมาจากด้านใน “หวยซ่ง เหวินม่านดีกับนายจริง ๆ นะ สามปีมานี้ ถ้าไม่มีเธอ นายจะฟื้นตัวได้ดีขนาดนี้ได้ยังไง?” “ใช่แล้ว ผู้หญิงคนหนึ่งคอยนวดให้ทุกวัน อยู่เป็นเพื่อนตอนทำกายภาพบำบัด ขนาดนอนยังไม่กล้าหลับสนิท เพราะกลัวว่านายจะอารมณ์พังกลางดึก... น้ำใจแบบนี้ นายต้องจดจำไปทั้งชีวิต” “เธอเป็นคนที่ดีมากจริง ๆ” เสียงของต้วนหวยซ่งทุ้มนุ่มและอบอุ่น ปลายนิ้วของเหวินม่านสั่นเล็กน้อย ความอบอุ่นสายหนึ่งเอ่อล้นขึ้นในหัวใจ แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็ได้ยินใครบางคนถามขึ้นว่า “แล้วนายคิดจะแต่งงานกับเธอเมื่อไหร่?”
View MoreMariah's POV
I wake up to a knock on my door (knock, knock)
"Go away," I say to the person on the other side of the door.
"Wake up, honey; today is the first day of your junior year. You don't want to be late," Mom says.
"Mom, five more minutes, please," I reply lazily.
"No, wake up, your Best Friend is waiting for you downstairs," Mom replies in a striker tone.
"ughhhh," I groan internally.
My name is Mariah Cruz. I'm 17 years old and starting my junior year today. My Father, Mark Cruz, is the current Beta of our pack, The Royal Moon Pack, and my mother, Jennifer Diaz, is the Beta female. My Brother Josh Cruz is 18 years old and a senior in High School. He is training to become the next Beta when our Alpha, Jason Adams, decides to retire and hand the title to his eldest son, Nick Adams. Nick is 18 and is also a senior in high school. He is also my brother's best friend.
Nick is the school's playboy, along with my brother. That's what happens when you still haven't found your mate. A werewolf usually finds their mate at 18. If you turn 18 and haven't met your fated mate, it either means your mate is younger than you, in a different pack, or dead. Sad but true. Mates used to save themselves for each other, but not this generation. Everyone is sexually active nowadays. No one waits for their mates anymore.My mother and father always told me to save myself for my mate. Just like they did, but I didn't listen and lost my virginity to Jacob Gomez. He is the same age as me and is currently training to be a pack warrior. That day, when I sneaked back into the house, my brother came in and smelled him on me. Werewolf's senses are heightened, so we see, hear, and taste ten times more than a regular human. I don't know why he had to act like all macho men just because I lost my virginity. What did he expect? My 18th birthday is in a few months, and that's when I get to meet my mate. I'm not in a rush to meet him, especially if he is from another pack, because I'm not ready to leave my friends and family.
That's when he came out with his #1 rule: his baby sister is off limits. I don't know why he came out with that rule anyway. It's not like I like any of his friends.It was 8:45 a.m. when I finished getting ready. I wore some light blue skinny jeans, a light pink crop top, and some white sneakers. I put on some light makeup, a little bit of mascara, my red lip gloss, and some eyeliner. My long red hair is tied in a high ponytail. I put on my earrings, bracelets, and necklace. I grab my book bag, and I'm ready to go.
"Finally," My best friend Rose says."Beauty takes time, my dear friend," I say lightly.
"Yeah, whatever," Rose says and rolls her eyes.
Rose is the Alpha's Daughter. Even though she is a year younger than me, we have been best friends for as long as I can remember.
"So, you're ready to slay this year," Rose says.
"You know it," I say, and we both giggle.
We hear a horn, and we know our ride is here. I give my mom and dad a kiss and follow my best friend out the door.
"Have a wonderful first day, sweetie," I hear my mom say.
"And stay out of trouble," Yells my dad.
"I will love you both, and thank you," I yell back and run to catch up with my best friend.
I see my brother standing by the door of none other than our Playboy Alpha convertible car.
"Thank you," Rose says, making me and Nick roll my eyes.
"You're welcome," Josh says with a bright smile, making me cringe.
I follow and get in the car, elbowing my brother in the stomach.
"Hey, what was that for?" Josh groans.
"Because I wanted to," I say and smirk.
On our drive to the school, I kept feeling someone staring at me. I look around and see bright blue eyes looking at me through the view mirror. Nick winks at me, and I roll my eyes and look away.
เหวินม่านจากไปแล้ว เธอจากไปอย่างไม่ลังเล และเป็นสิ่งที่ทุกคนคาดไว้อยู่แล้วแม้แต่ถานหานโจวและคนอื่นๆ เมื่อเห็นเธอจากไป ก็อดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้ทุกคนต่างเดาได้ว่า หากเหวินม่านถูกบังคับให้อยู่ต่อจริงๆ ชีวิตหลังจากนี้ของเธออาจเป็นเหมือนวันนี้ทุกวัน ถูกบังคับให้รับความรักจากต้วนหวยซ่ง แต่กลับไม่มีวันได้รับความสุขที่แท้จริงบางทีนี่อาจเป็นความหมายของคำว่ามีวาสนาพบกันแต่ไร้วาสนาคู่ครอง พวกเขาเคยรักกันทั้งคู่ น่าเสียดายที่ไม่เคยอยู่ในจังหวะเดียวกันเลยในวันที่เธอรักเขามากที่สุด ในใจและสายตาของเขากลับมีเพียงศักดิ์ศรีของตัวเอง ถึงขั้นยอมทุ่มเทความสนใจทั้งหมดให้กับคนที่เคยทอดทิ้งเขาไป แต่ไม่ยอมแบ่งมันให้คนที่อยู่ข้างกาย และควรค่าแก่การใส่ใจจริง ๆทว่าเมื่อเหวินม่านจากไป เขากลับเสียใจ อยากแก้ไข อยากดึงเธอกลับมา แต่บนโลกนี้ไม่มีใครจะยืนรอใครได้ตลอดไปหนึ่งสัปดาห์ต่อมา งานแต่งงานก็จัดขึ้นตามกำหนดเหวินม่านไม่ได้เชิญพ่อแม่ของตัวเองมา ดังนั้นในพิธีแต่งงาน ส่วนที่เดิมควรเป็นหน้าที่ของพ่อเธอ ตอนนี้จึงถูกแทนที่ด้วยพ่อของฉู่สิงจือทั้งหมดเธอคล้องแขนคุณพ่อฉู่ กระโปรงเจ้าสาวฟูฟ่องลากยาวไปบ
“ม่านม่าน สุขสันต์วันเกิดนะ”เสียงของต้วนหวยซ่งดึงเธอกลับมาจากห้วงความคิด เหวินม่านยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก้มตาลงซ่อนอารมณ์ทั้งหมดในแววตา ก่อนเอ่ยขอบคุณเบา ๆ “ขอบคุณค่ะ”ระหว่างที่เธอกำลังคิดฟุ้งซ่าน เค้กชิ้นหนึ่งก็ถูกยื่นมาตรงหน้า พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของต้วนหวยซ่ง“ม่านม่าน ระหว่างเธอกับฉันไม่จำเป็นต้องพูดแบบนี้หรอก ครั้งนี้เตรียมงานกะทันหันเกินไปจริงๆ ปีหน้าฉันจะจัดงานวันเกิดที่เหมาะกับเธอและยิ่งใหญ่กว่านี้แน่นอน ว่าไง?”เหวินม่านไม่ตอบ เธอตักเค้กเข้าปากหนึ่งคำ ครีมราคาแพงเนื้อนุ่มละมุน หวานกำลังดีไม่เลี่ยน แต่เมื่อกินเข้าไปกลับรู้สึกไร้รสชาติอย่างบอกไม่ถูกเธอกำสร้อยข้อมือในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว อเมทิสต์กระทบกันเกิดเสียงกึกกักเบาๆที่จริงของขวัญพวกนี้เธอไม่ได้ชอบเลย สิ่งที่เธอต้องการจริง ๆ คือการได้ออกไปจากที่นี่ และกลับไปอยู่ข้างกายฉู่สิงจือถ้าฉู่สิงจืออยู่ด้วยก็คงดีเธอคิดถึงเขาอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาสืบเจอหรือยังว่าเธออยู่ที่ไหน ยังตามหาเธออย่างร้อนใจอยู่หรือเปล่าพอกลับบ้านได้เมื่อไร เธอจะอยู่บ้านดีๆ ไม่ว่าไปไหนก็จะพาเขาไปด้วยตลอดนี่น่าจะเป็น
อีกสองวันต่อมา ก็ถึงวันเกิดของเหวินม่านต้วนหวยซ่งตั้งใจยกเลิกงานทั้งหมด แต่ตอนเตรียมเค้ก เขาถึงได้พบว่าตัวเองรู้จักเธอน้อยเกินไปจริง ๆเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอชอบเค้กรสอะไร สุดท้ายจึงทำได้เพียงซื้อทุกแบบ ทุกรสชาติกลับมาทั้งหมดเมื่อลองนับดูแล้ว นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เขาได้ฉลองวันเกิดกับเหวินม่านอย่างจริงจังเพราะก่อนที่เขาจะเป็นอัมพาต คนที่เป็นดั่งบุตรแห่งสวรรค์อย่างเขา ย่อมไม่มีทางสนใจวันเกิดของนักเรียนยากจนที่ครอบครัวอุปถัมภ์อยู่ ต่อมาเมื่อเธอมาอยู่ข้างกายเขา เขากลับกลายเป็นคนอารมณ์แปรปรวนเพราะอาการอัมพาต ในใจมีแต่ความอับอายที่ถูกคนอื่นเห็นสภาพน่าเวทนาของตัวเอง จึงคอยระบายอารมณ์ใส่เธออยู่เสมอหลังจากนั้น ต้วนหวยซ่งค่อย ๆ ดีขึ้นภายใต้การดูแลและกำลังใจจากเธอและในที่สุดเขาก็เรียนรู้ที่จะเก็บหนามแหลมของตัวเองลง ปฏิบัติต่อคนรอบข้างอย่างอ่อนโยนขึ้นน่าเสียดายที่ในบรรดาคนรอบตัวเหล่านั้น ไม่มีเหวินม่านรวมอยู่ด้วยเขายังคงติดใจที่เธอได้เห็นด้านที่น่าอับอายที่สุดของเขาอย่างชัดเจนและครบถ้วน จึงรักษาเพียงความสงบผิวเผินไว้เพราะบุญคุณที่ติดค้าง กระทั่งวันที่เขารู้ใจตัวเอง เหวินม่านก็เก็บกระ
เหวินม่านคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเขาทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร อย่างไรเสียเขาก็ขังเธอไว้ตลอดชีวิตไม่ได้ สักวันเธอก็ต้องจากไปอยู่ดี แล้วจะพยายามทำเรื่องที่ไร้ประโยชน์พวกนี้ไปทำไมต้วนหวยซ่งไม่เคยสนใจว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน เขากลัวว่าสักวันหนึ่งเธอจะจากเขาไปอีก เหมือนครั้งก่อน ดังนั้นตอนนี้ ทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเธอ เขาไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไปเลยแม้แต่น้อยเมื่อเหวินม่านนับพระอาทิตย์ตกได้เป็นครั้งที่สาม ต้วนหวยซ่งก็กลับมาอีกครั้ง และสิ่งที่กลับมาพร้อมกับเขา คือกล้วยไม้ฟาแลนนอปซิสจำนวนมากนั่นเป็นสิ่งที่เธอเคยขอไว้เมื่อสองวันก่อน ตอนที่เขาถามว่ามีอะไรอยากได้ไหม เขาจะเอากลับมาให้ในครั้งหน้าจริง ๆ แล้วสภาพอากาศของเมืองหลวงไม่ได้เหมาะกับการปลูกกล้วยไม้ฟาแลนนอปซิสนัก แต่หากดูแลอย่างใส่ใจและจัดสภาพแวดล้อมให้เหมาะสม ก็สามารถปลูกให้อยู่รอดและงดงามได้การไม่มีอะไรทำอยู่เป็นเวลานาน กลับทำให้เธอมีเวลามากพอจะมาดูแลดอกไม้เหล่านี้เธอลงมือย้ายต้นกล้วยไม้ทีละต้นเข้าไปในเรือนกระจกด้วยตัวเอง ค่อยๆ ดูแลอย่างพิถีพิถัน เมื่อต้วนหวยซ่งเห็นว่าเธอชอบมันจริงๆ จึงค่อยโล่งใจ“ขอบคุณนะ” หลังจัดการทุกอย่างเสร็จ เหวินม












reviews