เดินทาง (3)

เฉินกวงไม่เท่าไร แต่คนอื่น ๆ ไม่ค่อยรับฟัง เชื่อว่าชาวแดนใต้รู้เรื่องแหล่งน้ำดีที่สุดเพราะพวกเขาโตมากับน้ำไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นแนะนำ ซูเนี่ยนเห็นท่าทางเช่นนั้นก็ยิ้ม ไม่พูดจา

ไม่ผิดที่จะมั่นใจในความสามารถของตัวเอง

“หากไม่เชื่อ ก็ลองดูที่ใต้น้ำ” พูดจบหญิงสาวก็กลับเข้าไปในรถม้า ตอนนั้นเฉินกวงก็สั่งให้คนลงไปดูที่ใต้น้ำ 

ไม่นานเขาก็โผล่ขึ้นมาด้วยความตกใจ “ศพ! มีศพเต็มเลยขอรับ!”

“แม่น้ำสายนี้ไหลมาจากแม่น้ำหวงจิงทางเหนือใกล้สนามรบ คุณหนูศึกษาเรื่องนี้เพื่อหาแหล่งน้ำสะอาดไว้ให้ชาวเมืองดื่มกิน พวกท่านคงไม่เคยเจอแต่พวกเราเจอมาเยอะแล้ว แม้จะมีปลาชุกชุม แต่สิ่งที่อยู่ใต้น้ำเป็นอาหารของพวกมันถ้าเรากินเข้าไปก็จะป่วยได้” จงเลี่ยงองครักษ์เพียงคนเดียวของซูเนี่ยนอธิบาย

ความจริงปลาพวกนี้ไม่ใช่ว่ากินไม่ได้เลย แต่อาหารของพวกมันคือศพมนุษย์ แค่คิดว่าต้องกินเข้าไปก็รู้สึกไม่ดีแล้ว

เฉินกวงฟังที่จงเลี่ยงอธิบายก็เข้าใจ รู้สึกดีกับคนตรงหน้ามากยิ่งขึ้น เขาพูดอย่างใจเย็นไม่เหยียดหยามหรือเยาะเย้ยที่คนของเขาไม่รู้เรื่องแล้วยังอวดเก่ง

หลังจากเห็นว่าใต้น้ำมีศพ เฉินกวงก็เลยทำตามคำแนะนำของซูเนี่ยนคือขึ้นเหนือไปอีกหน่อย ไม่หาปลาบริเวณนี้

และไม่ลืมพาจงเลี่ยงไปด้วย

พอพวกเขาไปแล้วซูเนี่ยนก็เปิดผ้าม่าน แม้ว่าเฉินกวงจะไม่อยู่แต่เขาก็วางกำลังทิ้งคนไว้ดูแลนางเป็นอย่างดี หญิงสาวมองไปที่แม่น้ำที่มีปลาแหวกว่าย ศพที่อยู่ใต้น้ำหากไม่ใช่พวกซากศพก็แสดงว่าเป็นเพียงคนที่ตายในสงครามแล้วกระแสน้ำพัดพามา แต่ถ้าเป็นพวกซากศพก็แสดงว่าพวกซากศพว่ายน้ำไม่เป็นถึงได้จมลงไป

ซูเนี่ยนเคยสู้กับซากศพหลายครั้ง วิธีจะฆ่าพวกมันได้มีเพียงทำลายที่หัว ต้องยิงธนูเข้าที่กลางหน้าผากหรือตัดศีรษะจนขาดออกจากกัน ต่อให้ตัดแขนตัดขาจนขาดหรือแทงทะลุหัวใจก็ไม่ตาย

แสดงว่าอาจจะมีวิธีอื่นที่ใช้จัดการกับพวกมันได้อีกแต่นางยังไม่รู้

“คุณหนูเจ้าคะ”

“อืม”

นอกจากจงเลี่ยง โส่วอี้กับซิ่นอี้คือคนที่ซูเนี่ยนพามาด้วย แม้ตอนแรกนางตั้งใจจะมาคนเดียว แต่ทั้งสามคนก็ขอร้องอ้อนวอน

ในความฝันที่ยาวนานสายตาของซูเนี่ยนมองดูแต่คนที่ไม่เห็นคุณค่าตอนนี้พอมองรอบตัว ถึงรู้ว่าจริง ๆ แล้วก็มีคนที่รักนางอยู่เช่นกัน

พวกเขารู้ว่าการเดินทางไปแดนใต้ครั้งนี้มันอันตราย อาจจะไปไม่ถึงที่หมายก็ได้ ไม่รู้ว่าชะตากรรมของนางจะเป็นเช่นไร แต่ก็ยินดีติดตามรับใช้ ด้วยเหตุนี้แววตาที่ทอดมองทั้งสามคนจึงอ่อนโยนมาก

“ดอกไม้สีน้ำเงินแปลกตายิ่งนักเจ้าค่ะ”

“หือ?” ซูเนี่ยนมองตามสายตาของซิ่นอี้ไป

“ดอกเสาะเวหา หากข้าจำไม่ผิดอาจารย์บอกว่านี่เป็นสมุนไพรหายาก ช่วยให้เลือดลมไหลเวียนดี” 

“เช่นนั้นข้าจะไปเก็บมาให้คุณหนูนะเจ้าคะ” โส่วอี้ขันอาสา ก่อนจะกระโดดขึ้นต้นไม้ท่าทางกระตือรือร้น

ชาวแดนใต้ตกใจ คิดว่าสาวใช้ที่ติดตามคุณหนูซูมาเป็นเพียงสตรีธรรมดาที่ไหนได้นางก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์เช่นกัน หาไม่แล้วจะเหาะเหินได้อย่างไร ที่พวกเขาตกใจเพราะตลอดเส้นทางไม่มีใครมองออก ส่วนหนึ่งอาจเพราะว่าทั้งซูเนี่ยนและสาวใช้ทั้งสองไม่ได้ลงมาจากรถม้าเลย

โส่วอี้ไม่รู้ว่าทำให้ผู้อื่นตกใจ นางกับซิ่นอี้ช่วยกันเก็บดอกเสาะเวหามาให้คุณหนูอย่างตั้งใจ เมื่อเก็บได้มากแล้วก็ลงจากต้นไม้

“ได้แล้วเจ้าค่ะ”

“ช้าก่อน!”