เดินทาง (2)

ซูจงหมินพอเห็นว่าซูเนี่ยนไม่ได้พูดอะไร เขาก็พูดไม่ออกเช่นกัน แม้ไม่ได้รักนางเท่ากับเจินเจินแต่ก็ไม่ได้คาดหวังที่จะต้องส่งนางไปตาย ไม่รู้เลยว่าเส้นทางต่อจากนี้จะเป็นเช่นไร ซูเนี่ยนจะรอดไปถึงอาณาจักรเฟิงหยวนหรือไม่ก็ยังไม่รู้

“รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี”

“ขอให้เจ้าเดินทางปลอดภัย”

นี่คงเป็นคำพูดเดียวที่เขาสามารถพูดได้

ซูเนี่ยนพยักหน้ารับ “ขอบคุณเจ้าค่ะ พี่ใหญ่ก็เช่นกัน”

หญิงสาวไม่ฝากฝังอะไร แม้คำพูดถึงคนในครอบครัว นางหลับตาลงหลังจากนี้คือการเดินทางที่แท้จริงแล้ว

“คุณหนูซูไม่ต้องกังวล พวกเราจะดูแลท่านเป็นอย่างดี” เมื่อศิษย์พี่ทั้งสามและพี่ใหญ่จากไปแล้ว เฉินกวงก็มาพูดกับนางเพื่อให้คลายความกังวล

เขาเป็นชายชาวแดนใต้รูปร่างสูงใหญ่เป็นผู้นำในการมาเจรจาแลกเปลี่ยนครั้งนี้ กล่าวว่าเป็นท่านทูตก็ได้แม้จะดูเด็กไปสักหน่อย แต่ในยุคล่มสลายนี้อะไรก็เป็นไปได้ทั้งสิ้น ที่สำคัญชาวยุทธ์ไม่อาจจะดูหน้าตาแล้วคาดเดาอายุ บางทีอาจจะเป็นผู้อาวุโสที่ฝึกฝนจนแตกฉานแล้ว ใครจะรู้

แน่นอนว่าซูเนี่ยนไม่มีท่าทีหวาดกลัว แม้ชาวแดนใต้จะดูดุดัน หญิงสาวเพียงพยักหน้ารับด้วยท่าทางสงบ “รบกวนด้วย”

เฉินกวงค่อนข้างพอใจในท่าทีของคุณหนูซู สตรีที่จะแต่งให้ผู้เป็นนายของเขาไม่ควรเป็นคนขี้ขลาด เท่าที่สืบรู้เรื่องของหญิงสาว คุณหนูซูเป็นคนเก่งมีพลังยุทธ์อยู่ในขั้นห้า นับว่าหาได้ยากยิ่งสตรีที่มีพลังยุทธ์ขั้นนี้ แต่ก็คงต้องขึ้นอยู่กับนายท่านแล้วว่าจะพอใจกับสตรีที่ฝ่าบาทตั้งใจหามาให้หรือไม่

อะไรบางอย่างบอกกับเขาว่า นายท่านจะพอใจในว่าที่พระชายาตน

เพราะอะไรน่ะหรือ

ก็เพราะว่านางเป็นสตรีที่งามล้ำที่สุดเท่าที่เขาเคยพานพบมาเลย

ซูเนี่ยนคิดถูกเรื่องทางลับ คนของอาณาจักรเฟิงหยวนไม่ได้เดินทางไปในเส้นทางสัญจรเดิม พวกเขาอ้อมไปอีกทาง ซึ่งเส้นทางนี้จะไม่ต้องเจอกับพวกซากศพ แต่ก็มีโอกาสจะได้เจอกับสัตว์ร้าย ที่สำคัญยังต้องผ่านเหวลึก ปกติก็อันตรายอยู่แล้วถ้าฝนตกลงมาจะยิ่งอันตรายมากกว่าเดิม

พวกเขารู้ว่าเสี่ยงแต่ยังเลือกทางนี้ แสดงว่ามันปลอดภัยกว่าไปเผชิญหน้ากับพวกซากศพ

ซูเนี่ยนเห็นด้วยกับการตัดสินใจของพวกเขา

เพราะถ้าถูกพวกซากศพกัดมีโอกาสที่จะติดเชื้อหรือกลายเป็นพวกมันในขณะที่ถ้าต้องสู้กับสัตว์ร้าย ต่อให้เสียแขนเสียขา ก็ยังมีชีวิตต่อไปได้ถ้าเอาตัวรอดได้ เลวร้ายสุดก็เป็นแค่อาหาร

ยิ่งถ้าพวกเขาชำนาญป่า รู้ว่าจะหลีกเลี่ยงสัตว์ร้ายยังไง การมาทางนี้ถือว่าถูกต้องแล้ว

ซูเนี่ยนคิดว่านางไม่มีอะไรต้องกังวล ชาวแดนใต้เก่งกันมาก

เดินทางต่อมาได้สักพักก็เริ่มได้ยินเสียงของน้ำที่ไหลริน คิดว่าใกล้จะถึงเหวลึกแล้วเพราะบริเวณนั้นมีน้ำตก ไม่นานเฉินกวงก็เดินมาบอกกับนางว่าจะหยุดพักที่นี่เพื่อหาอาหาร แล้วค่อยเดินทางต่อ พวกเขาจะไม่นอนใกล้แหล่งน้ำ เพราะอาจจะเจอสัตว์นักล่าตอนกลางคืน

“คุณชายเฉินคงไม่คิดจะล่าปลาบริเวณนี้ใช่หรือไม่เจ้าคะ” คุณหนูซูเงียบมาตลอดทางไม่คิดว่าพอเฉินกวงหยิบหอกขึ้นมานางจะเอ่ยถาม

“ขอรับ” เขาพยักหน้า แดนใต้มีแหล่งน้ำเยอะพวกเขาถนัดล่าปลาที่สุด

“น้ำบริเวณนี้ไม่สะอาด หากท่านจะล่าปลาเดินขึ้นเหนือไปสักหน่อยจะดีกว่า”

“ให้องครักษ์ของข้าไปด้วย เขาจะช่วยแนะนำพวกท่านได้”