แต่งงาน (1)

สตรีทั้งสามชะงักแล้วหันมองไปในทิศทางเดียวกันเป็นเฉินกวงที่กลับมาพร้อมกระต่ายป่าหลายตัว ด้านหลังเขาคือจงเลี่ยงที่ถือหน้าไม้ไว้ในมือมีเลือดเลอะเล็กน้อยแต่คิดว่าเป็นเลือดสัตว์ “ดอกไม้นั่น...”

จู่ ๆ คนที่สุภาพมาตลอดทางก็ตะโกนถามเสียงดัง จงเลี่ยงรีบขยับตัวมาปกป้องคุณหนูของตนเอง

“ขออภัยคุณหนูซู” พอเห็นสายตาระมัดระวังขององครักษ์ที่มองมา เฉินกวงก็รู้ตัวว่าเผลอเสียมารยาท เขารีบขอโทษ

สายตายังไม่ละไปจากดอกไม้สีน้ำเงินตรงหน้า

“คุณชายเฉินมีอะไรหรือ”

ซูเนี่ยนใจเย็น มองเฉินกวงที่มีสีหน้าตกใจมากตอนเห็นดอกไม้ที่โส่วอี้กับซิ่นอี้เก็บมาจนไม่อาจจะรักษากิริยาได้ก็คิดว่าคงมีเรื่องอะไรที่นางยังไม่รู้ บางทีเขาอาจจะต้องการดอกเสาะเวหา ถึงอย่างไรนี่ก็นับว่าเป็นสมุนไพรหายาก

และความคิดของนางก็ถูกต้อง

เฉินกวงถามด้วยน้ำเสียงที่ปิดบังความยินดีไว้ไม่ได้ “ดอกไม้นั่นเป็นดอกอะไรหรือขอรับ”

“นี่เรียกว่าดอกเสาะเวหา”

“เป็นดอกเสาะเวหาจริง ๆ” เขาเคยเห็นภาพวาดจดจำจนขึ้นใจ พอได้เห็นของจริงก็จำได้ทันทีเลยตื่นเต้นมาก

“ดอกไม้ของคุณหนู” โส่วอี้ขมวดคิ้ว นางตั้งใจเก็บมาให้คุณหนูของนางเหตุใดคนผู้นี้ถึงได้ดูสนอกสนใจ ท่าทางอยากจะแย่งชิงไป

“คุณหนูซูแน่ใจใช่หรือไม่ว่านี่คือดอกเสาะเวหา” เฉินกวงไม่สนใจโส่วอี้ แม้ว่าจะค่อนข้างแน่ใจว่าใช่ ก็ยังถามต่อเพื่อยืนยันให้ชัดเจน

“ดอกเสาะเวหามักจะขึ้นในที่สูงและมีสีน้ำเงินโดดเด่น ตัวข้าแม้ไม่เคยเห็นดอกไม้สด แต่ก็เคยเห็นดอกเสาะเวหามาก่อนเลยค่อนข้างแน่ใจ”

แม้จะไม่ใช่ผู้รักษา แต่ออกเดินทางท่องยุทธภพกับท่านอาจารย์สมุนไพรย่อมต้องรู้จัก นี่คือดอกเสาะเวหา นางมั่นใจ

เมื่อหญิงสาวยืนยันเช่นนั้นเฉินกวงก็ยิ้มกว้างเขาพึมพำมาคำหนึ่งที่ทำให้นางรู้สึกสงสัยมากกว่าเดิม ‘คำทำนายของท่านโหรหลวงถูกต้องจริง ๆ ด้วย’

“คุณชายเฉินท่านหมายความว่าอย่างไร”

“ไม่มีอะไรขอรับ ดอกเสาะเวหานี้คนของคุณหนูซูเก็บมาจากที่ใดพอจะบอกได้หรือไม่”

“คุณชายเฉินไม่ต้องเกรงใจถึงเพียงนั้น แค่ท่านเงยหน้าก็มองเห็นดอกเสาะเวหาแล้ว”

เฉินกวงทำตามที่ซูเนี่ยนบอก เขาเงยหน้ามองฟ้าแล้วก็ได้เห็นดอกไม้สีน้ำเงินที่แปลกตา ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าไม่ตามหาแต่แทบจะพลิกแผ่นดินหาแล้วอย่างไรก็ไม่เจอ ไม่คิดว่าบทจะเจอก็เจอได้ง่าย ๆ

ไม่ ไม่ใช่ว่าเขาเจอง่าย เป็นเพราะมากับคุณหนูตระกูลซูถึงได้หาเจอ เส้นทางนี้ก่อนหน้านี้พวกเขาก็เดินทางผ่านไปกลับไม่พบเจออะไร เป็นเพราะมีนางมาด้วย คุณหนูซูเป็นดาวนำโชคของนายท่านจริง ๆ

ในใจของเฉินกวงยินดียิ่ง

เขาสั่งให้คนขึ้นไปเก็บดอกเสาะเวหาลงมา หลังจากได้ตามที่ต้องการทั้งเสบียงอาหารและดอกไม้พวกเขาก็เดินทางต่อเพื่อหาที่พักค้างคืน

กว่าจะผ่านหุบเขาเหวลึกมาได้ก็ใช้เวลาถึงสิบวัน โชคดีที่พวกเขาไม่เจอสภาพอากาศที่เลวร้าย มากกว่านั้นคือไม่เจอสัตว์และพวกซากศพเลย การเดินทางนับว่าราบรื่นมาก จนมาถึงเส้นทางสัญจรที่รถม้าสามารถวิ่งได้เร็วขึ้น ดูท่าอาจจะไม่ใช่สองเดือน ประมาณเดือนครึ่งก็น่าจะไปถึงที่เฟิงหยวนแล้ว

แม้เฉินกวงจะดูปกติแต่ซูเนี่ยนมองออกว่าเขาเร่งรีบ จะไม่หยุดพักถ้าไม่จำเป็น ถ้ายกเรื่องที่ภายนอกอันตรายควรจะเร่งเดินทางมาอ้างก็พอเข้าใจได้

แต่นางรู้สึกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น