แต่งงาน (2)

พวกเขาพยายามกลับไปที่เฟิงหยวนให้เร็วที่สุด และนี่อาจจะเกี่ยวข้องกับเหตุผลของการแต่งงานของนาง

นอกจากการเดินทางจะราบรื่น ซูเนี่ยนยังรู้สึกว่าเฉินกวงยอมรับนางมากยิ่งขึ้น คนของเขาก็ด้วย หากว่านางพูดเตือนอะไรจะรับฟังไม่ต่อต้าน ไม่รู้ว่านี่เกี่ยวกับที่นางเตือนเรื่องศพใต้น้ำไปแล้วเป็นจริง หรือเกี่ยวกับดอกเสาะเวหา

แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุผลใด การเดินทางครั้งนี้ของซูเนี่ยนก็สบายมาก ต่างจากที่คิดว่าอาจจะต้องพบเจอเหตุการณ์เลวร้าย

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาหนึ่งเดือนในที่สุดเบื้องหน้าก็มองเห็นกำแพงสูงใหญ่ที่ตั้งตระหง่าน นั่นคืออาณาจักรเฟิงหยวน หญิงสาวเปลี่ยนไปขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว มีทหารและคนมารอรับนางไม่น้อย

แม้ตาจะมองไม่เห็นเพราะมีผ้าคลุมศีรษะแต่ก็รับรู้ได้ด้วยเสียง

ที่ด้านหลังขบวนเจ้าสาวเป็นสินเดิมที่ครึ่งหนึ่งเป็นของนางอีกครึ่งเป็นฮองเฮาที่ประทานให้ ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยพบหน้าแต่เหตุผลใดจึงต้องทำเช่นนี้

แต่นี่ก็เท่ากับประกาศให้รู้ว่าพระชายาผู้นี้มีฮองเฮาหนุนหลัง

ซูเนี่ยนนั่งหลังตรงฝ่ามือชื้นไปด้วยเหงื่อ ในห้วงฝันนางก็มองเห็นการแต่งงานของตนเองแต่น่าหดหู่นัก ในขณะที่นางยินดี สีหน้าของเจ้าบ่าวกลับหม่นหมอง คิดมาถึงตรงนี้ความตื่นเต้นทั้งหมดก็มลายหาย

เหลือเพียงความสงบ

ขนาดบุรุษที่นางรู้จักมาทั้งชีวิตยังไม่ไยดีนาง

แล้วบุรุษที่ไม่เคยรู้จักเล่า จะเป็นเช่นไร

เมื่อเกี้ยวเจ้าสาวหยุดลงร่างบางก็ก้าวลงจากรถม้า มีสาวใช้ทั้งสองช่วยประคอง ไม่มีเจ้าบ่าวมารอรับ?

หรือนี่เป็นธรรมเนียมของชาวเฟิงหยวน ซูเนี่ยนสงสัยแต่ไม่รู้จะถามผู้ใด ยิ่งไม่รู้ว่าควรจะถามใคร จนกระทั่งนางถูกพาเข้ามาด้านในจวน

“ฮ่องเต้เสด็จ”

“ฮองเฮาเสด็จ”

เสียงแหลมเล็กของขันทีประกาศให้รู้ถึงการมาเยือนของผู้เป็นใหญ่ เสียงความวุ่นวายที่ได้ยินตอนแรกสงบลงทันที ในที่สุดพิธีแต่งงานที่รอคอยก็เริ่มขึ้น

“หนึ่ง คำนับฟ้าดิน”

“สอง คำนับบิดามารดา”

“สาม บ่าวสาวคำนับซึ่งกันและกัน”

ซูเนี่ยนทำพิธีทุกอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ โดยที่ไม่มีเจ้าบ่าวอยู่ข้างกาย นี่แปลกมาก จนกระทั่งมารดาของแผ่นดินเดินมาหานางก่อนจะจับมือแน่น “ข้าจะพาเจ้าไป”

หญิงสาวถูกพาไปที่เรือนหนึ่ง ตลอดทางเงียบสงบ ไร้เสียงพูดคุยจอแจไม่รู้ทำไมซูเนี่ยนรู้สึกตื่นเต้นมากกว่าตอนที่เข้าพิธีแต่งงาน

อาจเพราะไม่รู้ว่าอะไรรออยู่ข้างหน้า ทั้งยังเคยได้ยินว่าชาวแดนใต้ชอบเซ่นสังเวย หรือเจ้าบ่าวของนางจะผิดปกติ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่หาสตรีจากที่อื่นมาแต่งงานด้วยเช่นนี้

ความกลัวเริ่มเกาะกิน

“ไม่มีอะไรน่ากลัว”

เสียงปลอบโยนของฮองเฮาทำให้ซูเนี่ยนสงบใจ คงเพราะอีกฝ่ายจับมือของนางไว้ถึงได้รู้ว่ามันกำลังสั่น

จนกระทั่งสตรีทั้งสองมาถึงเรือนหลังหนึ่งที่ด้านหน้ามีคนเพียงคนเดียวยืนเฝ้าอยู่ แต่ด้วยพลังยุทธ์ของเขา เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงได้อยู่เพียงลำพัง

ขั้นเจ็ด

สูงสุดของขอบเขตพลังคือขั้นเก้า

คนระดับนี้ไม่ควรจะมาเป็นบ่าวรับใช้ผู้ใดด้วยซ้ำ

“เปิดผ้าคลุมหน้าออกเถิด” เมื่อซูเนี่ยนถูกพาเข้ามาในเรือนก็สามารถปลดผ้าคลุมหน้าออกได้

ตามธรรมเนียมแล้วนี่เป็นหน้าที่ของเจ้าบ่าว นางมีคำถามมากมายในใจ จนกระทั่งปลดผ้าคลุมหน้าออกถึงได้กระจ่างแจ้ง เหตุใดเจ้าบ่าวไม่ได้ทำหน้าที่ของตน ไม่ได้ไปรับนางและไม่ได้อยู่ในพิธีกับนาง

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะว่าเขานอนนิ่งอยู่บนเตียง

ร่างกายสูงใหญ่องอาจผิวพรรณคมเข้มสมชาย ขนาดว่าหลับใหลก็ยังรับรู้ได้ถึงพลัง

แต่ใบหน้าที่ซีดขาวนั้น บอกไม่ได้ว่าเป็นหรือตาย

“องค์ชายสี่สือหวนจง”

นั่นคือนามของเขา