ก็แค่น้องสาว

“เธอหัดดูสภาพตัวเองซะบ้างก่อนจะมายุ่งเรื่องของคนอื่น”

แมกซ์หันมาทำหน้าดุใส่เธอแต่ทว่าเสียงของเขากลับดุเธอไม่ลง  ด้วยสภาพของเธอเหมือนคนป่วยหนักมาแล้วสักสิบวันเห็นจะได้  ซีดเซียวไร้สีสันไร้ชีวิตชีวา

“แค่ปวดหัวนิดหน่อยเดี๋ยวหนูก็หายค่ะ”

“เฮ้อ”

แล้วเขาก็เดินหายไปจากหน้าเธอตรงนั้น  โดยที่ไม่ได้พูดอะไรต่อ

“อือ”

ซีเดย์ทิ้งตัวลงนอนกับโซฟาอีกครั้งเพราะปวดหัวจนนั่งไม่ไหว  อีกอย่างเธอก็มีไข้อ่อนๆด้วยปวดเนื้อปวดตัวไปหมดเลยจนไม่อยากจะทำอะไรนอกเสียจากการนอน

“ลุกขึ้นมากินยา”

แมกซ์เดินกลับมาพร้อมกับยาแก้ปวดลดไข้ธรรมดาที่หาได้ง่ายๆภายในบ้านหลังนี้  แล้วหยิบยื่นยานั้นให้กับเธอ

“ทำไมเม็ดมันใหญ่จัง”

ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งตามสั่ง  แต่ปากเล็กๆกลับเอ่ยบ่นเสียงอุบอิบเมื่อไม่ชอบกินยาสักเท่าไหร่

“อืม”

มือหนาจับเม็ดยาเหน็บเอาไว้ที่ริมฝีปากของตัวเอง  ขยับตัวเข้าไปใกล้ๆเธอให้ได้มากที่สุด

รั้งเอาท้ายทอยของคนตัวเล็กให้เข้ามาใกล้แล้วประกบจูบเบาๆ  ใช้ปลายลิ้นผลักเอาเม็ดยาที่ริมฝีปากของตัวเองป้อนใส่เธอ

“อือ”

ด้วยความตกใจ  ซีเดย์เผลอกลืนยาเม็ดที่ใหญ่มากสำหรับเธอเข้าไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว  ความขมของยาแพร่กระจายเต็มโพรงปากของเธอทันที

ริมฝีปากหนารีบผละออกจากริมฝีปากบางในทันทีพร้อมกับสีหน้าหงุดหงิดไปกับการกระทำของตัวเอง

“กินน้ำเข้าไปซิ  อยากติดคอตายหรือไง”

แล้วเขาก็ยื่นน้ำทั้งขวดให้กับเธอ  โดยไม่ผ่านการเทใส่แก้วใดๆทั้งนั้น  ทำราวกับเธอเป็นน้องชายไม่ใช่เมียสาวที่ต้องทะนุถนอม

“อึกๆ”

คนตัวเล็กรีบกินน้ำดับความขมของยาที่กระจายอยู่ทั่วปากของเธอทันที  เกือบไปแล้วที่จะอาเจียนเอาความขมใส่ตัวเขา

“เข้าไปนอนในห้อง”

แมกซ์ยืนมองสภาพเธออยู่สักพักก็ตัดสินใจให้เธอเข้าไปนอนในห้อง  ทั้งที่ปกติแล้วเธอนอนที่โซฟาทั้งคืนคนเดียวมาโดยตลอดเขาก็ไม่เคยสนใจเธอเลย

“แล้วพี่แมกซ์ล่ะคะ”

ดวงตากลมสวยที่มีแววความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัดมองไปยังเขาด้วยความสงสัย  เขาไม่เคยคิดจะร่วมเตียงกับเธอมาก่อนแล้วทำไมวันนี้ถึงเปลี่ยนไปได้ล่ะ

“บอกให้เข้าก็เข้าไปเหอะ  ทำไมต้องถามมาก”

เขาตะคอกเธอออกไป  ก่อนจะเดินออกไปรับสายโทรศัพท์ที่ลูกน้องโทรเข้ามาพอดี

“ค่ะๆ”

ร่างเล็กรีบเดินเข้าห้องนอนไปพักผ่อนตามคำสั่งทันที  ไม่ได้กินหรอกอาหารเย็นเพราะป่วยเกินกว่าจะไปนั่งกินอะไรแบบนั้นไหว

“จัดการให้เรียบร้อย  ถ้าติดปัญหาอะไรให้รีบโทรมารายงาน”

เขาแยกตัวเดินออกไปโทรศัพท์โทรหาลูกน้องเพื่อตรวจเช็คงานให้แน่ใจที่ด้านนอกบ้าน 

‘ครับนาย’

คุยโทรศัพท์กับลูกน้องเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เดินกลับเข้ามาภายในห้องนอนเพราะเขาไม่คิดเสียสละนอนที่โซฟาตัวเล็กนั้นเป็นอันขาด  ถึงแม้เตียงมันจะไม่ได้ใหญ่มากเพราะด้วยบ้านที่หลังเล็กแค่นี้แต่ก็ดีกว่าไปขดตัวนอนบนโซฟาแบบนั้น

“เฮ้อออ”

แล้วเขาก็ถอนหายใจยาวออกมาอย่างอึดอัดที่ต้องนอนรวมเตียงเดียวกับเธอที่เขานั้นให้ความสำคัญเป็นแค่น้องสาวคนสุดท้องของบ้านเท่านั้น  แต่ก็ช่วยไม่ได้วันนี้มันเป็นเรื่องฉุกเฉินจริงๆเอาไว้พรุ่งนี้ค่อยหาทางแก้ไขถ้าเธอยังไม่หายดี  ดีกว่าเป็นคนใจจืดใจดำจนเกินไปให้เธอไปนอนนอกห้องแบบนั้น

เช้าของวันใหม่บนเตียงภายในห้องนอนเล็กๆ  ซีเดย์เจ้าของเรือนร่างบอบบางที่อวบอั๋นเฉพาะส่วนกำลังนอนหลับอย่างสบายเบียดเสียดไปกับเรือนร่างกำยำของเขา  โดยปล่อยให้พื้นที่เตียงข้างๆกับตัวเธอนั้นว่างเปล่าเอาไว้

เธอหายดีแล้วเพราะได้ยาดีเข้าไป  แต่ที่ยังไม่ตื่นเพราะกำลังสบายหลังจากที่ต้องนอนหลังขดหลังแข็งบนโซฟามาหลายคืน

“อือ”

ร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อยเพื่อไล่ความเมื่อยที่นอนมาทั้งคืนออกไป  แล้วก็นอนนิ่งๆเบียดเสียดกับเขาต่อ 

ด้วยรู้ดีว่ากำลังได้นอนกอดกับเขา  ไม่มีวันจะยอมตื่นง่ายๆหรอก

“ขยับออกไป”

ทันทีที่รู้ว่าเธอตื่นและก็หายดีแล้ว  เสียงหนาก็เอ่ยดุๆออกมา  ด้วยไม่ได้อยากจะเข้าใกล้ผู้หญิงร้อยมารยาอย่างเธอสักเท่าไหร่  เพราะก็เป็นที่รู้ๆกันอยู่ว่าที่เขาพลาดท่าเสียทีต้องมาแต่งงานกับเธอก็เพราะถูกเธอนั้นวางยา

เขาไม่อยากจะพลาดแล้วพลาดอีกไปมีสัมพันธ์กับเธอพร่ำเพรื่อ  เพราะเธอก็ยังคงเป็นแค่น้องสาวคนสุดท้องของเขาไม่มีทางเป็นมากกว่านั้นได้แน่นอน

“ทำไมภรรยาจะกอดสามีไม่ได้เหรอคะ”

หญิงสาวถามออกไปด้วยน้ำเสียงใส่ซื่อ  ดวงตากลมสวยค่อยๆเปิดลืมขึ้นอย่างช้าๆก่อนจะกะพริบถี่ๆเพื่อปรับรับแสงสว่างที่สาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน

“เธอมันก็เป็นได้แค่น้องสาวของฉันเท่านั้นจำเอาไว้  เธอไม่มีสิทธิ์จะได้รับความรักอะไรทั้งนั้น”

ทันทีที่เธอถามเขาก็มีคำตอบให้  คำตอบที่ไม่เคยรักษาน้ำใจของเธอเอาไว้เลยแม้แต่นิด 

คนตัวเล็กจ้องมองใบหน้าเขากลับอย่างไม่พอใจในคำตอบของเขา  เมื่อเธอไม่เคยคิดว่าเขาเป็นแค่พี่ชายคนโตเลยสักนิด  แต่คิดว่าเขาคือสามีมาโดยตลอด

ซีเดย์ขยับร่างกายที่อยู่ในชุดนอนที่ตัดเย็บมาจากผ้าบางเบาๆเพื่อให้ใส่สบายเวลานอนขึ้นไปบนตัวเขา  ทับตัวเขาที่โตกว่าเธอเป็นอย่างมากด้วยตัวเธอที่เล็กและบอบบาง

“จะทำอะไร”

สองมือหนาจับไหล่เล็กของเธอในทันทีหวังจะเหวี่ยงร่างเธอให้ออกไปจากตัวเขา

“ถ้าอย่างนั้นก็เป็นน้องสาวบนเตียงของพี่ชายก็แล้วกัน”

ร่างเล็กกอดเขาแน่นไม่ให้เขาจับเธอเหวี่ยงลงไปได้  รู้ดีว่าเขาไม่ชอบแต่ทว่าเธอกลับชอบมากที่ได้ทำแบบนี้  และขอทำเพื่อตัวเองสักครั้งแม้อีกซักประเดี๋ยวอาจโดนเขาดุจนร้องไห้ก็ได้