วันเกิด

@สองเดือนต่อมา

“ทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้วซินะ  อืม  รีบเอากาแฟกับขนมไปฝากลุงโจดีฝ่า  จะได้รีบไปวัด”

ซีเดย์เธอยังคงทำตัวเหมือนเดิม  ยังคงเป็นภรรยาที่ดีที่ลุกขึ้นมาเตรียมมื้อเช้าให้กับเขา  แม้เขาจะไม่เคยกินเลยก็ตาม  และแถมด้วยยังคงเตรียมกาแฟดำและขนมให้เขาไปกินที่บริษัทอีกด้วย  แต่วันนี้เธอไม่ได้อยู่เพื่อรอดูว่าเขาจะกินมื้อเช้าด้วยไหมเพราะต้องรีบไปที่วัดเพื่อไปทำบุญให้กับแม่แท้ๆของเธอและก็ไปทำบุญวันเกิดให้กับตัวเธอเองด้วย

ส่วนเรื่องเสื้อผ้าที่จะใส่ออกไปทำงานของเขานั้นเธอก็เตรียมเอาไว้ให้แล้ว  และก็แขวนเอาไว้หน้าตู้เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อคืน

เหลือรอเพียงเขาตื่นนอนก็คงจะเป็นช่วงก่อนแปดโมงเช้านู่นแหละเพราะในทุกๆคืนกว่าเขาจะกลับเข้าบ้านก็เป็นเวลาตีสามของทุกวันไปแล้ว  ซึ่งในวันนี้เธอก็คงอยู่รอจนเขาตื่นไม่ได้  ประเดี๋ยวจะไปไม่ทันกันพอดี

เธอรีบออกจากบ้านพร้อมกับบอดี้การ์ดและคนขับรถ  เดินทางไปที่วัดที่อยู่ไกลจากบ้านพอสมควร  เรียกได้ว่าเดินทางข้ามมาอีกจังหวัดหนึ่งเลยก็ว่าได้  เพราะพ่อแท้ๆพากระดูกของแม่มาไว้ที่นั่นก่อนที่ท่านจะบวชตลอดชีวิตอยู่ที่วัดนั้นด้วย

“สุขสันต์วันเกิดนะโยม”

พอเดินทางมาถึงยังวัด  ซีเดย์ก็ตรงไปรับพรกับหลวงพ่อในทันที  ตามธรรมเนียมที่เธอปฏิบัติติดต่อกันมาหลายปีแล้วนับตั้งแต่เรียนอยู่มัธยมปลาย  โดยที่เธอมักเดินทางมาคนเดียวด้วยเพื่อที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวจริงๆของเธออย่างแท้จริง

“ขอบคุณค่ะหลวงพ่อ”

เธอกราบเท้าหลวงพ่อที่ยืนให้พรเธออยู่หน้ากุฏิพระ  เป็นภาพคุ้นชินตาที่เกิดขึ้นทุกปี  พร้อมกันนั้นเธอก็ถวายมื้อเพลให้แก่ท่าน  แต่ที่พิเศษกว่าทุกปีก็คือปีนี้เธอลงมือทำมื้อเพลด้วยตัวเอง

และหลังจากนั้นเธอก็ไปกราบกระดูกของแม่เพื่อขอพรในวันเกิด  และระลึกถึงการจากไปของแม่ที่เสียสละให้เธอได้เกิดมาในวันนี้

เป็นวันเกิดที่เรียบง่ายแต่ก็แฝงไปด้วยรอยยิ้มและหยดน้ำตา  ถ้าไม่มีเธอแม่ของเธอก็อาจไม่ต้องจากไปแบบนี้ก็เป็นได้

“คุณหนูครับ  ไปโรงพยาบาลไหมครับ”

แต่แล้วเธอกลับต้องไปจบวันที่โรงพยาบาลเมื่อเกิดอาการเวียนหัวกับอาเจียนออกมาอย่างหนักจนบอดี้การ์ดต้องช่วยกันประคองออกจากวัดและพาเธอไปโรงพยาบาล

“อย่าเพิ่งบอกใครนะคะ”

โดยมีคำขอร้องจากเธอที่ห้ามไม่ให้บอดี้การ์ดบอกใครจนกว่าเธอจะอนุญาต  เพราะเธอไม่อยากให้ทางบ้านต้องเป็นห่วงที่ออกจากบ้านมาไม่นานก็ดันป่วยอยู่ต่างจังหวัดแบบนี้

“ครับคุณหนู”

บอดี้การ์ดพร้อมคนขับรถที่ดูแลคุณหนูมาหลายปีให้คำรับปากนั้นและดูแลคุณหนูของพวกเขาเป็นอย่างดี  ด้วยเห็นอีกฝ่ายเหมือนลูกเหมือนหลานไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน

ซีเดย์เดินทางมายังโรงพยาบาลเอกชนที่ใกล้ที่สุดไม่นานก็ได้รับการตรวจ  เธอตรวจแทบจะทุกอย่างเพื่อหาสาเหตุการป่วยอย่างกะทันหันในครั้งนี้  เพื่อที่ว่าเธอจะได้รักษาให้หายดีหรือว่าดีขึ้นกว่านี้ก่อนจะกลับบ้าน  หวังให้ตัวเองแข็งแรงและกลับไปดูแลผู้เป็นสามีได้เหมือนเดิม

“ยินดีด้วยนะครับ  คุณซีเดย์กำลังตั้งครรภ์ครับ”

หลังจากตรวจเสร็จ  หญิงสาวก็ถูกเชิญไปฟังผลการตรวจที่ในห้องของหมอ  และผลออกมาว่าเธอไม่ได้ป่วยแต่กำลังตั้งครรภ์

“ห๊ะ”

ซีเดย์ถึงกับตกใจที่ได้ยินคำพูดของหมอ  เธอแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่หมอพูดออกมา

“ครับ  คุณซีเดย์กำลังตั้งครรภ์ครับ”

หมอย้ำคำพูดอีกครั้ง  พร้อมกับยื่นผลการตรวจที่ถูกปริ้นออกมาเป็นแผ่นกระดาษให้ว่าที่คุณแม่ได้ดู

“นี่เป็นผลการตรวจเหรอคะ”

ซีเดย์เธอมองแผ่นกระดาษตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลายทั้งดีใจและประหลาดใจ  ทำตัวไม่ถูกกันเลยทีเดียว

นี่ถ้าพ่อของลูกมารู้ข่าวไปพร้อมๆกันก็คงดี  เขาคงมีสติคอยประคับประคองเธอได้ดีกว่านี้แน่ๆ

“ใช่ครับ”

“เสร็จแล้วใช่ไหมคะ”

“อืม  ถ้าอาการเวียนหัวกับอาเจียนยังไม่หายดี  ให้หมอสั่งยาให้ไหมครับ”

“ไม่ต้องค่ะ  ขอบคุณค่ะ”

ซีเดย์เธอรีบรวบผลการตรวจมาไว้ในมือด้วยความดีใจ  แล้วก็รีบเดินทางกลับบ้านในทันทีเพื่อหวังจะรีบแจ้งข่าวดีนี้ให้กับคนเป็นพ่อของลูกในท้องเธอ  โดยที่เธอยังไม่ได้เอ่ยบอกใครทั้งนั้นแม้แต่บอดี้การ์ดที่ติดตามเธอมาด้วยก็ตาม

..........

@โกดังใหญ่ของตระกูลเอสเซียโน

“สวัสดีครับคุณมาเฟีย”

เซย์เดนแฝดผู้พี่เอ่ยทักทายพี่ชายคนโตที่กำลังนั่งทำงานหน้าตาเคร่งขรึมอยู่ภายในห้องทำงานของพ่อ  ไม่ดูแปลกตาไปเลยสักนิดที่พี่ชายผู้มีความรับผิดชอบมากกว่าพวกเขาที่เป็นลูกแท้ๆจะมานั่งในตำแหน่งสำคัญตรงนี้

แต่เพราะเขาเป็นคนกวนส้นตีนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว  ก็ไม่แปลกที่จะเอ่ยทักทายพี่ชายด้วยความกวนบาทาออกไป

“ไม่ได้พบหน้ากันนานเลยนะครับ”

เซอร์ซีสแฝดผู้น้องที่ไม่ได้ด้อยเรื่องความกวนส้นตีนไปกว่าแฝดผู้พี่เดินตรงเข้าไปหาพี่ชายคนโตพร้อมกับในมือถือขวดเหล้าต้นแบบที่พร้อมวางขายเข้าไปด้วย  ด้วยถือมันติดมือมาจากบนรถอย่างไม่ได้ตั้งใจแต่ครั้นจะวางทิ้งก็กลัวว่าลูกน้องจะเอาไปกินจนเสียงานเสียการ

“ไอ้พวกน่ารำคาญ”

ในฐานะพี่ชายคนโตที่ไม่เคยคิดเกรงกลัวไอ้แฝดนรกผู้นี้มาก่อนเอ่ยตอบกลับไปอย่างไม่สนใจไยดีไอ้สองคนนั้นมากนัก 

เงยหน้าขึ้นมองทั้งสองด้วยความเบื่อหน่ายเต็มทน  คิดว่าจะเข้ามาตรวจงานเพียงไม่ถึงชั่วโมงหวังว่าจะไม่เจอไอ้สองก้อนความป่วนนี้แต่ก็ดันเจอเข้าจนได้