มื้อเที่ยง

“ออกไปกันให้หมด”

แมกซ์รีบออกจากห้องประชุมทันทีแล้วตรงไปยังห้องทำงานที่อยู่ชั้นบนของตึก  พอไปถึงยังห้องทำงานเขาก็ไล่ลูกน้องทุกคนที่อยู่ใกล้ห้องทำงานให้ออกไปให้หมด  เหลือไว้เพียงเขากับหญิงสาวที่นั่งอยู่ในห้องทำงานของเขาเท่านั้น

“ครับนาย”

เพียงกะพริบตาเดียวลูกน้องมาเฟียรวมไปถึงเลขาและคนอื่นๆที่ทำงานอยู่ในชั้นนั้นก็หายไปกันหมด

“มาทำอะไร”

เขาเปิดประตูห้องทำงานเข้าไปพร้อมกับเอ่ยเสียงดุๆใส่เธอ  ตามราวีเขาที่บ้านไม่พอยังตามมาถึงที่ทำงานอีก  จะมีใครน่ารำคาญเท่าเธออีกไหมบนโลกใบนี้

“ซีเดย์เอาข้าวกลางวันมาให้พี่แมกซ์ค่ะ”

คนเป็นภรรยารีบหยิบเอาข้าวกลางวันที่ตั้งใจทำมาด้วยตัวเองโดยมีแม่ครัวของที่บ้านแม่เลี้ยงของเธอเป็นคนช่วยทำมาออกมาจากกระเป๋าเก็บความร้อน  และแกะของพวกนั้นให้พร้อมกินเต็มโต๊ะทำงานของเขา

“หืม”

เสียงหนาถอนหายใจยาวอย่างเบื่อหน่าย  ทั้งทำงานเหนื่อยมาทั้งคืนและแทบจะตลอดทั้งวัน  แทนที่จะได้พักกลับต้องมาเจอผู้หญิงน่ารำคาญ

“ทานเลยไหม  กำลังร้อนๆอยู่เลย”

ซีเดย์เธอหันมายิ้มอย่างสดใสให้เขาด้วยความภูมิใจที่สามารถทำอาหารน่าตาน่ากินมาให้เขาได้  ทั้งที่เมื่อก่อนเธอไม่เคยเข้าไปในครัวเลยด้วยซ้ำและไม่คิดด้วยว่าจะทำเรื่องพวกนี้ด้วย  แต่เพื่อเป็นภรรยาที่อาจได้รับความรักจากเขาบ้าง  เธอยอมทุ่มสุดตัวแม้จะไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองถนัดเธอก็จะทำมันออกมาให้ได้

“อย่ามาทำตัววุ่นวายที่นี่ได้ไหม  กลับไปได้แล้ว”

เขาชี้นิ้วไปที่ประตูห้องทำงาน  ให้เธอมาทางไหนก็กลับไปทางนั้น  เขาไม่มีเวลามากพอมาเสียเวลากับคนไม่สำคัญอย่างเธอหรอก

“หนูไม่ได้มาวุ่นวายนะคะ  แค่เอาข้าวกลางวันมาให้แล้วก็จะกลับ  ไม่คิดอยู่เกะกะเวลาที่พี่แมกซ์ทำงานแน่นอนค่ะ”

ซีเดย์เธอยังฝืนยิ้มให้เขา  แม้รอยยิ้มนั้นจะแห้งลงทุกทีจนแทบจะมีน้ำตามาเติมเต็มก็ตาม

ความตั้งใจที่มีมาเต็มเปี่ยมในตอนแรกถูกเขาตัดพ้อจนขาดสะบัดด้วยคำร้ายอีกเหมือนเดิม

“เก็บของของเธอกลับไปให้หมด”

เขาไล่เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า  ไม่มีสิ่งใดจะพูดกับเธอไปมากกว่านี้อีกแล้ว

“ทานซะหน่อยนะคะ  เดี๋ยวบ่ายมีประชุมต่อจะได้ไม่หิว”

เธอรู้ตารางงานของเขาผ่านเลขาหน้าห้องเขาเมื่อตะกี้นี้  และก็รู้ว่าเขายุ่งมาจนไม่มีเวลาออกไปหาอะไรมากิน 

“ก็บอกให้เอากลับไปไงวะ  เพล้งงง”

มือหนากวาดเอามื้อกลางวันที่อยู่ในกล่องเก็บความร้อนลงมาจากโต๊ะด้วยความโมโห  ที่เธอดันมารู้ตารางงานของเขาเพื่อตามติดเขาแบบนี้

“พี่แมกซ์”

หญิงสาวขยับหลบแทบไม่ทัน  เกือบแล้วที่จะโดนกับข้าวร้อนๆราดรดไปที่ตัวเอง

“อย่ามายุ่งกับตารางงานของฉันอีก  แล้วเธอก็ไสหัวกลับบ้านไปซะ”

แมกซ์ตวาดเธอเสียงดังลั่นก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไปด้วยความฉุนเฉียว  หงุดหงิดชะมัดที่ถูกเธอรู้ตารางชีวิตแบบนี้  ราวกับเธอจะตามเขาไปทุกทีไม่ให้เขาได้คลาดสายตาเธอเลย

“ค่ะ”

คนตัวเล็กก้มหน้าเก็บกวาดมื้อกลางวันที่มันหกเต็มห้องทำงานของเขาด้วยตัวเองแล้วก็รีบกลับไป   ไม่อยู่รอให้เขากลับเข้ามาอารวาดเธอได้อีก

ท่ามกลางอากาศที่ร้อนจัดของปลายเดือนเมษายน  ทำเอาเธอแทบจะเป็นลมกว่าจะเดินทางถึงบ้าน  แม้ในรถจะมีแอร์เย็นฉ่ำแต่ก็แทบช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย

เธอกลับมาถึงบ้านก็รีบจัดแจงงานบ้านให้เรียบร้อยแม้ร่างกายจะพ่ายแพ้ให้กับความร้อนจนต้องพึ่งพายาดมก็ตาม

ใช้เวลาอยู่สักพักใหญ่ๆงานบ้านก็เสร็จ  เสื้อผ้าที่เขาจะใส่ออกไปทำงานคืนนี้แขวนรอไว้ในห้องพร้อมกับชุดที่จะใส่ในช่วงเช้าด้วย  และมีอาหารเย็นพร้อมกินวางรอเขาอยู่บนโต๊ะ

ร่างเล็กหมดแรงนอนลงบนโซฟาเพื่อพัก  คิดว่าหลับลงสักนิดก็คงดี  เดี๋ยวเขากลับมาถึงบ้านเธอก็คงตื่นขึ้นพอดี

“ซีเดย์”

แมกซ์กลับเข้าบ้านมาตอนช่วงหนึ่งทุ่ม  หลังจากที่งานทุกอย่างของเขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว  และคืนนี้ไม่มีต้องออกไปที่ไหนอีก  เขาจะได้พักอย่างเต็มที่

แต่ทว่าพอเดินเข้าบ้านมาเขากลับเจอเข้ากับคนตัวเล็กที่นอนซมอยู่บนโซฟาหน้าห้องนอน

“อือ  พี่แมกซ์กลับมาแล้วเหรอคะ  กินมื้อเย็นไหมคะ  หนูไปอุ่นให้”

คนตัวเล็กสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาตามเสียงเรียก  พอเห็นว่าเป็นเขาก็ฝืนยิ้มให้เขาทั้งที่ร่างกายไม่ไหวเพราะแพ้อากาศร้อนๆข้างนอกเมื่อตอนกลางวันนั้น

“ไม่”

เขากินมื้อเย็นมาจากข้างนอกแล้ว  และไม่เคยคิดจะกลับมากินของเธอแม้รู้ดีว่าเธอจะทำรอเอาไว้ก็ตาม

เพราะเธอเป็นแค่น้องสาวไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญ  ไม่จำเป็นต้องกินข้าวด้วยทุกมื้อราวกับคนรักอะไรทำนองนั้นหรอก

“ไม่กินมื้อเย็นเดี๋ยวจะปวดท้องเอานะคะ”

เธออดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเขา  ตอนกลางวันเขาก็ไม่กิน  ตอนเย็นยังจะมาไม่กินอีก  เป็นแบบนี้ต่อไปต้องไม่สบายและบ่นว่าปวดท้องแน่ๆเลย