Share

ตอนที่ 3 ตรอกเริงรมย์

last update publish date: 2026-06-27 20:36:47

ยามโหย่ว (17.00-18.59 น.) หลิงหลงถูกสี่ลี่หมิงเชิญอีกครั้ง นางจึงต้องไปตามที่รับปากไว้

ในรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวเงียบสงัด หลิงหลงทอดมองเส้นทางนอกหน้าต่างด้วยสายตาเหม่อลอย ไม่สนสหายร่วมทางแม้สักนิดราวกับว่าภายในรถม้ามีเพียงนางอยู่ผู้เดียว

สี่ลี่หมิงเบนสายตามองผู้เป็นน้องสาวด้วยสายตาครุ่นคิด ครั้งนี้นางยอมตามมาแต่โดยดีไม่ถามไถ่ใด ๆ แต่ก็ชวนให้สงสัยว่านางคิดจะทำอะไร

สี่ลี่หรูที่ตามมาด้วยทนความเงียบงันนี้ไม่ไหวจึงเริ่มชวนสี่ลี่หมิงคุย ซึ่งนางก็หันมาคุยกับน้องสาวคนเล็กด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนแม้จะรู้สึกระอาใจเพียงใดก็ตาม

หลิงหลงยังคงมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่สนใจ สี่ลี่หรูพูดถึงเสื้อผ้าและเครื่องประดับชุดใหม่ที่มารดาเป็นคนมอบให้ ท่าทางเชิดหน้าลำพองตนยามที่กล่าวอวดทำให้หลิงหลงรู้สึกหน่ายใจ

จนกระทั่งบทสนทนาวกกลับมาที่ตน หลิงหลงจึงเบนสายตากลับมามองพี่น้องทั้งสองที่นั่งตรงข้าม

“พี่รองท่านชอบผ้าของร้านใดเป็นพิเศษหรือ” สี่ลี่หรูเอ่ยถาม “หรือร้านประจำที่ท่านชอบไปสั่งตัดชุด”

“ร้านประจำของข้าหรือ” หลิงหลงใช้สายตาสำรวจชุดของผู้เป็นน้อง “ต่อให้ข้าบอกไป เจ้าคงไม่ชอบ”

บนตัวของสี่ลี่หรูย่อมเป็นชุดที่ถูกสั่งตัดมาจากร้านหรูชื่อดัง เพียงตัวเดียวราคาก็สูงถึงสิบตำลึงทอง ไม่นับรวมเครื่องประดับ รองเท้าและเครื่องหอม

หากนับรวม ทั้งตัวของสี่ลี่หรูคงไม่ต่ำกว่าร้อยตำลึงทอง

เทียบกับนางแล้ว แม้ชุดที่สวมจะทำจากผ้าเนื้อดี เครื่องประดับเป็นของสั่งทำ แต่ราคารวมทั้งหมดคงไม่ถึงสามสิบตำลึง

ยิ่งร้านประจำของนาง นางแทบไม่ต้องจ่าย เพราะเถ้าแก่เนี้ยเป็นสหายรักคนหนึ่งของนาง แทบจะตัดชุดให้นางโดยไม่รับเงิน จนหลิงหลงต้องถกเถียงกับแม่ค้ายกใหญ่ทำให้ร้านค้ารอบด้านสงสัย

นั่นคงเป็นเหตุการณ์ที่ทั้งน่าประหลาดและชวนหัวเราะ แม่ค้าขายของแต่ไม่ต้องการเงินกลับเป็นลูกค้าที่ต้องการจ่ายเงิน ผู้ที่ได้ยินเรื่องราวเหล่านี้ต่างมองหน้ากันไปมาอย่างงวยงงว่ามีเรื่องเช่นนี้บนโลกด้วยหรือ

ท้ายที่สุดเถ้าแก่เนี้ยจึงยินยอมให้นางจ่ายในราคาเพียงสองส่วน ไม่รับมากกว่านั้น

สี่ลี่หรูได้ยินคำพูดของผู้เป็นพี่ก็ชักสีหน้าแต่ยังคงรบเร้าด้วยความอยากรู้จนหลิงหลงต้องกล่าวออกไป

“ร้านผ้าแพรหลีหลิน ที่อยู่ท้ายตรอกแพรพรรณ”

“ร้านผ้าแพรหลีหลิน ใช่คนเดียวกับหลีหลินที่เจ้าเคยช่วยไว้หรือไม่” สี่ลี่หมิงเลิกคิ้วถามด้วยความอยากรู้

“คือนางไม่ผิด”

“เช่นนั้น ท่านคงให้นางตัดชุดให้โดยไม่คิดเงินสินะเจ้าคะ” สี่ลี่หรูพูดแทรกแล้วเหยียดยิ้มอย่างดูถูก “เช่นนั้นท่านพาข้าไปตัดชุดที่ร้านของสหายท่านบ้างนะเจ้าคะ ช่วงนี้ท่านแม่บอกว่าข้าใช้เงินซื้อชุดไปหลายร้อยตำลึง แต่ชุดที่ข้าซื้อมาเมื่อเดือนก่อนทั้งเก่าและล้าสมัย สหายของข้าล้วนแต่มีชุดและเครื่องประดับที่สวยงาม หวังว่าพี่รองจะช่วยข้าในเรื่องนี้”

“สักวันหากข้าว่าง ข้าจะพาเจ้าไป”

หลิงหลงเอ่ยเสียงเรียบพลางมองสี่ลี่หรูที่ยิ้มอย่างดีใจ

สี่ลี่หมิงกลับกลอกตามองน้องด้วยสายตาสมเพชกึ่งระอา

เด็กโง่ ‘สักวันหากข้าว่าง’ ห้าคำนี้บ่งบอกได้ว่านางไม่มีวันพาเจ้าไป แค่นางบอกปัดว่าไม่ว่างไปเรื่อย ๆ เจ้าก็ไม่มีโอกาสไปตัดชุดที่ร้านของสหายนางแล้ว

แน่นอนว่าต่อให้ดื้อดึงไปคนเดียวหลีหลินผู้นั้นคงรีดไถจากนางไปไม่น้อยแน่ หลิงหลงเป็นสหายของนางทว่าสี่ลี่หรูไม่ใช่ เหตุใดต้องเสียโอกาสทำเงินด้วยเล่า

หลีหลินผู้นี้ใช่ว่าจะเป็นลูกมะพลับนิ่ม [1] ให้ผู้อื่นรังแก นางเพียงคนเดียวสามารถยืนหยัดเปิดกิจการร้านผ้าซึ่งมีการแข่งขันสูงเป็นลำดับต้น ๆ ของเยว่ฮวาได้ ย่อมต้องไม่ธรรมดา

สี่ลี่หมิงลอยถอนหายใจ น้องสาวของนางผู้นี้เป็นหมู [2] ชัด ๆ

หลิงหลงเลื่อนสายตากลับไปมองสี่ลี่หมิง “พี่ใหญ่ ข้าว่าท่านควรบอกเรื่องคนไข้ให้ข้าทราบบ้างนะเจ้าคะ”

“จริงสิ ข้าลืมเสียสนิท” สี่ลี่หมิงพยักหน้าแล้วพูดอย่างจริงจัง “คนไข้รายนี้เป็นบุรุษ มีนามว่า เซี่ยเสี่ยวไป่ เจ้ารู้จักหรือไม่”

หลิงหลงเลิกคิ้ว นางจะรู้จักได้อย่างไรเล่า

“จากท่าทางของเจ้าก็รู้แล้ว ช่างเถิด เสี่ยวไป่ผู้นี้คือคนไข้ที่ข้าไม่อาจตรวจอาการได้ ต้องรบกวนน้องรอง เพียงแต่ครั้งนี้พวกเราไปหาเสี่ยวไป่ถึงที่ หรูเอ๋อร์ก็มากับพวกเราด้วย…”

“ความหมายของท่านคือให้ข้าไปตรวจคนไข้ในระหว่างที่ท่านดูแลน้องสาม” หลิงหลงแทรกขึ้นมา สี่ลี่หมิงชะงักแต่ก็ส่งเสียงอืมยอมรับออกมาคำหนึ่ง

“อ้อ ยังคงเป็นพี่ใหญ่ที่ดียิ่งนัก”

หลิงหลงดูออกแล้วว่าพี่สาวผู้นี้ต้องการสิ่งใด

ยามค่ำออกไปพบบุรุษผู้หนึ่ง ให้นางไปตรวจเพียงลำพัง แบบนี้เท่ากับว่าต้องการให้นางเสื่อมเสียชื่อเสียงมิใช่หรือ

แม้แคว้นสตรี สตรีจะเป็นใหญ่และมีสถานที่สำหรับระเริงรักกับบุรุษ ทว่าตัวของนางเป็นหมอ เป็นว่าที่ผู้นำตระกูลและเป็นลูกหลานขุนนางที่ยังไม่ปักปิ่น ผู้อื่นจะมองในแง่ดีได้หรือ

“ข้าเป็นพี่ย่อมต้องดูแลน้อง และน้องรอง เป็นเจ้าที่รับปากเองก่อน” สี่ลี่หมิงยิ้มหวาน

“ถูกต้อง เป็นข้าที่รับปากเองก่อน” หลิงหลงผงกศีรษะ

รถม้าแล่นไปเรื่อยแล้วมาหยุดอยู่ที่หน้าตรอกแห่งหนึ่ง พวกนางพี่น้องค่อย ๆ ก้าวลงจากรถ

หลิงหลงมองภาพตรงหน้าด้วยความฉงน คิ้วเรียวงามเลิกขึ้นด้วยความสนใจ

แม้ดวงอาทิตย์จะลาลับฟ้าไปนานแล้ว แต่ตรอกแห่งนี้ยังคงมีผู้คนเดินขวักไขว่ โคมไฟหลายดวงถูกจุดขึ้นจนทั้งตรอกสว่างไสวและครื้นเครงไม่ต่างจากช่วงกลางวัน บุรุษรูปงามหลายคนร้องเชื้อเชิญให้แขกเข้าร้านของตน

ท่าทางพี่ใหญ่และน้องสามของนางคงเสียเงินไปไม่น้อยเลยทีเดียว คิดจะทำให้นางเสื่อมเสียชื่อเสียงถึงขั้นต้องพานางมาที่ ตรอกเริงรมย์

ตรอกแห่งนี้เป็นศูนย์รวมบุรุษที่ค้าขายเรือนร่างทั้งยังขึ้นชื่อว่ามีบุรุษรูปงามมากมาย สตรีชั้นสูงมาเที่ยวที่แห่งนี้ก็มีมากนัก นอกจากจะถูกเรียกว่าตรอกเริงรมย์แล้วยังมีคำเรียกอื่นอีกมากมาย ทั้งสวนหญ้างามหรือสวนพฤกษากลางคืน

ในเมื่อเสียเงินก้อนใหญ่แล้ว เช่นนั้นก็ถือเสียว่านางมาเปิดหูเปิดตาชมความงามเสียหน่อยแล้วกัน


[1] มะพลับนิ่มเป็นคำอุปมา หมายถึง คนอ่อนแอหรือไร้ทางสู้ ทำให้ถูกรังแกได้ง่าย

[2] หมู ในที่นี้เป็นคำด่า แปลว่า โง่

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • บงกชสีคราม หญ้างามสีชาด   ตอนที่ 48

    ช่วงเวลาเช่นนี้ผ่านไปราวสามวัน เสี่ยวไป่ค่อย ๆ ฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ เขาได้รับความช่วยเหลืออย่างใกล้ชิดจากหลิงหลงทั้งยังมีสองพี่น้องเผ่าไกว้อี้อีกด้วยเสี่ยวหยวนตัดสินใจกราบหลิงหลงเป็นอาจารย์ เขากล่าวว่าเขาต้องการความรู้ไว้หาเลี้ยงชีพและช่วยดูแลจูจูในอนาคต ซึ่งหลิงหลงก็รับพวกเขาพี่น้องเอาไว้สามวันมานี้หลิงหลงไม่ได้กลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลสี่ทว่านางอยู่เฝ้าไข้เสี่ยวไป่อย่างใกล้ชิด บางครั้งบางครานางจะกลับไปเอาตัวยาและอาหาร รวมถึงส่งข่าวใหหลี่มู่เฟิงในวันที่สี่ หลี่มู่เฟิงได้พาคนของเขามาหาหลิงหลง“หลิงหลิง ข้าเตรียมเกี้ยวคนป่วยมารับพวกเจ้ากลับ” น้ำเสียงของหลี่มู่เฟิงอ่อนโยนลงเมื่อเจอหน้าหลิงหลง ทว่ากลับบาดหูคนฟังอย่างเสี่ยวไป่นักนางมีคนที่รักและถนอมนาง นี่เป็นเรื่องดี...เขาพยายามคิดเช่นนี้ ทว่าไม่อาจปฏิเสธว่าเขาริษยาหลี่มู่เฟิงยิ่งนัก“ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ ท่านพี่”ท่านพี่ อา นี่ก็เป็นคำที่ฟังแล้วไม่รื่นหูเอาเสียเลยเสี่ยวไป่นอนโอดครวญเบา ๆ อย่างเจ็บปวดหลิงหลงเข้ามาดูอาการของเสี่ย

  • บงกชสีคราม หญ้างามสีชาด   ตอนที่ 47

    “ข้าตรวจร่างกายเจ้าหลายครั้ง ไม่เคยพบเรื่องผิดปกติเกี่ยวกับดวงตาเจ้า เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าเหตุใดเมื่อวานดวงตาเจ้าจึงเป็นเช่นนั้น”คำถามนี้ทำให้เสี่ยวไป่นิ่งค้างอย่างตกตะลึง แต่จะให้เขาตอบนางได้อย่างไรว่านั่นคือวิชาพิสดารที่เขาฝึกมาแต่เล็กเมื่อเห็นว่าเสี่ยวไป่อ้ำอึ้งไม่ยอม หลิงหลงจึงลุกนั่งหันหลังให้แล้วเอ่ยอย่างตัดพ้อ “เจ้าไม่ไว้ใจข้า”หญ้างามตะลึงไปในทันที เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นท่าทางแง่งอนราวกับเด็กของท่านหมอเช่นนี้ นั่นทำให้เสี่ยวไป่รีบลุกขึ้นมาจะแก้ต่างให้ตนเอง“ไม่ใช่ ข้าน้อยไม่ได้...โอ๊ย!” ด้วยความร้อนใจ เขาจึงไม่ทันระวังว่าบนแผ่นหลังมีแผล เมื่อขยับตัวแรงความเจ็บปวดจึงโถมเข้ามาใส่เขาอีกครั้งหลิงหลงหันมาดูบาดแผลให้เสี่ยวไป่อย่างร้อนรน “แผลไม่ได้ปริออก แต่เจ้านอนลงไปเลย ไม่ต้องขยับตัวแล้ว”เสี่ยวไป่นอนลงไปอย่างว่าง่ายพลางมองหลิงหลงที่สวมชุดให้เรียบร้อยแล้วออกไปจัดการบางอย่างด้านนอก ผ่านไปราวหนึ่งเค่อนางจึงกลับมาพร้อมกับน้ำและผ้า แล้วค่อย ๆ เช็ดกาย ทำความสะอาดแผลให้เขาหญ้างามมอ

  • บงกชสีคราม หญ้างามสีชาด   ตอนที่ 46

    สิ่งที่สัมผัสได้คือความเจ็บปวดบนแผ่นหลังเสี่ยวไป่เสียงครางเบา ๆ ก่อนจะพยายามขยับเปลี่ยนท่าทาง“หนาว” เขาพึมพำเบา ๆ แล้วพยายามห่อตัวให้อุ่นขึ้น แต่ไม่นานก็มีผ้าคลุมบนร่างทำให้ลดความหนาวเย็นลงไปบ้าง“ยังหนาวอยู่อีกหรือไม่” เสียงหวานอันคุ้นเลยเอ่ยถาม เสี่ยวไป่จึงตอบไปตามสัญชาตญาณ“หนาว”หญ้างามรู้สึกว่ามีคนขยับอยู่ข้างกาย ผ้าที่ห่มอยู่บนกายเลิกขึ้นก่อนจะมีบางอย่างที่อบอุ่นนุ่มนิ่มซุกอยู่ข้างกาย เสี่ยวไป่โอบกอดสิ่งนั้นไว้แนบอก ยกขาพาดอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของและค่อย ๆ ผล็อยหลับไปอีกครั้งหลิงหลงนอนหน้าแดงอยู่ในอ้อมแขนของเสี่ยวไป่ในค่ำคืนเช่นนี้อากาศย่อมเย็นลงเป็นธรรมดา น้ำร้อนที่มอบความอบอุ่นให้เสี่ยวไป่ก็เย็นลงไปตามกาล เมื่อเสี่ยวไป่พึมพำว่าหนาว นางจึงไปเอาเสื้อผ้าบางส่วนที่ซื้อให้สองพี่น้องมาคลุมกายเขาไว้หลิงหลงนึกว่าเขาจะอุ่นขึ้นแต่หญ้างามยังคงหนาวสั่นอยู่ ร่างกายก็เย็นจนน่ากลัว นางนึกขึ้นได้ว่าเคยอ่านบันทึกจากประเทศทางฟากตะวันตกเล่มหนึ่งซึ่งเขียนเอาไว้ว่าวิธีการที่ดีที่สุดในการรักษาอุณหภูมิ

  • บงกชสีคราม หญ้างามสีชาด   ตอนที่ 45

    บาดแผลของเสี่ยวไป่สาหัสเกินกว่าจะเคลื่อนย้าย กว่าจะไปถึงโรงหมอเขาคงตายเพราะเสียเลือดก่อนเป็นแน่หลิงหลงพิจารณาแล้วจึงพยุงหญ้างามไปยังถ้ำน้อยของสองพี่น้องเผ่าไกว้อี้“เสี่ยวหยวน ข้าต้องการความช่วยเหลือ”หลิงหลงพูดขณะก้าวเข้าไปในถ้ำ เด็กชายที่กำลังนอนกอดน้องสาวอยู่สะดุ้งแล้วหันมามองหลิงหลงตาขวาง ทว่าเมื่อเห็นว่า หลิงหลงพาคนเจ็บเจียนตายผู้หนึ่งมาด้วยก็ลุกไปช่วยนางโดยไม่ได้กล่าวอะไรเสี่ยวหยวนนำฟางมาทำเป็นที่นอนง่าย ๆ แล้วรีบไปต้มนำอย่างรู้ความหลิงหลงพาเสี่ยวไป่ไปยังที่นอนชั่วคราวก่อนจะจุดไฟใกล้ ๆ เสี่ยวไป่“นี่เจ้าทำอะไรน่ะ” เสี่ยวหยวนมุ่นคิ้ว“เขาบาดเจ็บหนักมาก ข้าต้องเย็บแผล หากไม่มีไฟจะมองเห็นได้อย่างไร”“ไม่ต้องจุด เดี๋ยวควันจะลอยอยู่ในถ้ำ จูจูนอนอยู่ สูดควันเข้าไปมันจะไม่ดี”“แล้วจะให้ข้าเย็บแผลทั้งที่มองไม่เห็นหรือ”เสี่ยวหยวนทำหน้าบึ้งตึงก่อนจะวาดมือคล้ายร่ายรำ เสกลูกไฟดวงเล็ก ๆ ขึ้นมา ลูกไฟนั้นค่อย ๆ ลอยไปทางหลิงหลงอย่างช้า ๆ“เช่นนี้เป

  • บงกชสีคราม หญ้างามสีชาด   ตอนที่ 44

    “...อย่าบังอาจยกตัวเจ้าไปเทียบเทียมพวกเขา”หลิงหลงกล่าวเสียงต่ำและดุดัน เสี่ยวไป่ที่อยู่ไม่ไกลกระตุกยิ้ม มาตอนนี้เขาไม่แน่ใจเสียแล้วว่าท่านหมอยอมตบตีคนเพื่อระบายโทสะให้เขากับอาลั่ว หรือเพื่อระบายโทสะของตนกันแน่แต่หากเป็นการระบายโทสะของตนเอง ทหารเหล่านั้นไปยั่วโมโหนางเมื่อใดกันเสียดายที่เขาไม่อาจเห็นได้ด้วยตาของตัวเอง ไม่รู้ว่านางมีสีหน้าแบบใดยามโกรธเกรี้ยว แต่คิดว่าคงงดงามและน่ามองไม่น้อยเลยทีเดียวในเมื่อสวรรค์เมตตาให้ข้าได้พบนางแล้ว โปรดเมตตาให้ข้าได้เห็นท่าทางยามโกรธเกรี้ยวของนางด้วยเถิด ยามนี้เขาอิจฉาศัตรูเหลือเกินที่ได้เห็นความงดงามยามท่านหมอโกรธเคืองหลิงหลงไม่รู้ความคิดของเสี่ยวไป่ ที่นางยอมหยุดหนี นอกจากระบายโทสะแล้ว เพราะนางไม่อาจยอมรับความเสี่ยงเรื่องถูกติดตาม หากสลัดหลุดก็ถือว่าเป็นโชคดีของนาง แต่หากว่าพวกเขาค้นหาต่ออาจไปเจอเสี่ยวหยวนกับจูจูก็ได้แม้เด็ก ๆ เผ่าไกว้อี้จะสามารถหลบซ่อนสายตาทหารเหล่านี้ได้ แต่นางไม่อยากเสี่ยงให้เด็ก ๆ มีโอกาสตกอยู่ในอันตราย นี่เป็นเหตุผลประการแรกอีกประการคือเสี่ยวไป่ บาดเจ็บเช่นน

  • บงกชสีคราม หญ้างามสีชาด   ตอนที่ 43

    ย้อนกลับไปเล็กน้อย ระหว่างที่หลิงหลงกำลังเดินทางกลับออกจากป่า จู่ ๆ มี่ถังที่เกาะบนอกนางอย่างสงบเสงี่ยมมาตลอดก็บินว่อนราวกับตกใจและร้อนรน“มี่ถัง เจ้าเป็นอะไรไป” หลิงหลงมองผึ้งน้อยที่บินไปบินมาอย่างกระวนกระวาย แล้วเอื้อมมือไปปลอบนางนับตั้งแต่นางได้ผึ้งน้อยตัวนี้มา มี่ถังเป็นเด็กดีมาตลอด ไม่เคยรบกวนนางยามดูแลคนไข้ นอกจากยามกินแล้วก็มักจะเกาะอยู่นิ่ง ๆ บนกายนางทว่ายามนี้กลับร้อนรนกระวนกระวายอยู่ไม่สุขหลิงหลงขมวดคิ้ว ท่าทางของมี่ถังคล้ายสัตว์ตัวน้อยที่รู้สึกได้ถึงอันตรายจึงแสดงออกว่าตนกำลังหวาดกลัว แต่เมื่อนางมองรอบกายกลับไม่พบสิ่งผิดปกติหากมีคนเข้าใกล้รัศมีการรับรู้นางต้องรู้ตัวสิทว่ารอบบริเวณนั้นไม่มีอะไรเลย“มี่ถัง เจ้าเป็นอะไรไป ไม่ต้องกลัว” นางพยายามปลอบ แต่มี่ถังก็ยังคงแสดงท่าทางหวาดกลัวออกมาไม่หยุดมี่ถังร้อนใจแทบตาย เพราะนางรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่อันตรายกำลังคุกคามเจ้านายของนางอยู่ สุดท้ายนางจึงตัดสินใจที่จะไปช่วยเสี่ยวไป่หลิงหลงมุ่นคิ้วด้วยความงุนงง มี่ถังบินว่อนอย่างหวาดกลัว แต่จู่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status