ตอนที่ 4 หญ้างาม

อาณาจักรเยว่ฮวาเป็นดินแดนที่สตรีเป็นใหญ่ ดังนั้นจึงมิใช่เรื่องแปลกที่สตรีจะเที่ยวบุรุษ ยิ่งในเมืองหลวง ตรอกเริงรมย์จึงเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านมากที่สุด

เมื่อดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ตรอกเริงรมย์ยิ่งมีชีวิตชีวา บุรุษทุกรูปแบบออกมายืนเรียกแขก ดูคึกคักไม่ต่างจากช่วงเทศกาล

“น้องรอง ตามข้ามา” สี่ลี่หมิงกล่าวก่อนจูงมือสี่ลี่หรูเดินนำเข้าไปในตรอก

หลิงหลงเดินตามเข้าไป ดวงตาสีน้ำเงินเข้มกวาดตามองรอบข้างด้วยความสนใจ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้มายังสถานเริงรมย์

สี่ลี่หมิงพามายังร้านโคมแดงที่ใหญ่โตโอ่อ่าแห่งหนึ่ง ป้ายหน้าร้านมีอักษรที่ถูกเขียนอย่างประณีตว่า ‘ร้านหญ้างาม’

“คือที่แห่งนี้ รบกวนน้องรองแล้ว” สี่ลี่หมิงแย้มยิ้มก่อนจะคว้ามือของหลิงหลงเข้าไปในร้าน “ข้ากับน้องสามจะดูงานแสดงระหว่างที่รอเจ้า”

“เข้าใจแล้ว” หลิงหลงรับคำ ดวงตาสีน้ำเงินยังคงกวาดมองดูโดยรอบอย่างสนอกสนใจ ไม่ได้มองว่าพี่สาวน้องสาวกำลังมองหน้ากันด้วยรอยยิ้ม

ภายในถูกตกแต่งอย่างประณีต ผ้าประดับสีแดงปักลวดลายถูกตกแต่งประดับประดาไว้ตามที่ต่าง ๆ หอหญ้างามมีทั้งหมดสองชั้น ชั้นล่างมีห้องโถงใหญ่ ตรงกลางมีเวทีแสดงและห้องเล็กอีกสี่ห้อง

ขณะที่นางกำลังมองโดยรอบ บุรุษหล่อเหลาผู้หนึ่งเดินเข้ามาหาพร้อมโค้งคำนับ ด้านหลังมีเด็กหนุ่มเดินตามมา คาดว่าเป็นเด็กรับใช้

ผู้มาใหม่มีเส้นผมสีเงินยาวสยาย ดวงตาสีเงินเข้มใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยสีสัน ชุดสีเข้มที่สวมอยู่ถูกตัดเย็บอย่างดีมองดูแล้วนับเป็นบุรุษรูปงามชวนมองผู้หนึ่ง

“พวกเรากำลังรอพวกท่านอยู่เลยขอรับ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลของเขาเอ่ยขึ้น “คุณหนูใหญ่กับคุณหนูสามเชิญท่านไปที่ห้องฝูหรงก่อน อาเฉิน นำทางคุณหนูทั้งสองไปด้วย”

ประโยคหลังเขาหันไปบอกกล่าวกับเด็กหนุ่มด้านหลัง

“ขอรับ ท่านพ่อ” อาเฉินก้าวเข้ามาคำนับก่อนจะผายมือเชื้อเชิญ “เชิญคุณหนูทั้งสองตามข้าน้อยมา”

“พ่อเล้าเซี่ย ข้าขอฝากน้องรองไว้กับท่าน” สี่ลี่หมิงเอ่ย รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าทำให้หลิงหลงรู้สึกเหมือนว่ากำลังถูกเยาะเย้ย

“ข้าน้อยจะดูแลคุณหนูรองเป็นอย่างดีขอรับ”

เมื่อพ่อเล้ารับคำแล้วสี่ลี่หมิงจึงจูงมือสี่ลี่หรูเดินเข้าไปยังห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง คล้อยหลังคู่พี่น้อง พ่อเล้าเซี่ยจึงหันมากล่าวกับหลิงหลง

“ข้าน้อย เซี่ยซงเว่ย เป็นผู้ดูแลหอหญ้างามแห่งนี้ แต่คุณหนูเรียกพ่อเล้าเซี่ยเถิดขอรับ”

หลิงหลงพยักหน้า “ข้า หลิงหลง”

“เชิญตามข้าน้อยมา สำหรับท่านที่เพิ่งเคยมาร้านของข้าน้อยเป็นครั้งแรก ระหว่างทางข้าน้อยจะอธิบายกฎข้อบังคับให้ท่านฟัง”

พ่อเล้าเซี่ยผายมือเล็กน้อยก่อนจะเดินนำหลิงหลงลึกเข้าไปด้านใน ออกจากส่วนของร้านผ่านสวนดอกไม้ที่ถูกจัดแต่งอย่างสวยหรู

เสียงหวานครางกระเส่าแว่วมาตามสามลม คิ้วของหลิงหลงกระตุกเล็กน้อย เมื่อหันไปมองตามเสียง นางเห็นพุ่มไม้สั่นไหว ร่างเงาสองร่างกำลังกอดกระหวัดซุกไซร้อย่างไม่สนใจสิ่งรอบกาย

“พ่อเล้าเซี่ย ท่านว่าจะอธิบายกฎของร้านท่านให้ข้าฟัง” หลิงหลงดึงสายตากลับแล้วหันไปถามพ่อเล้าที่เดินนำตนอยู่ อย่างน้อยการพูดคุยจะช่วยเบนความสนใจจากเสียงเหล่านั้นได้บ้าง

“เมื่อครู่เสียงด้านในร้านดัง ข้าน้อยจึงไม่ได้อธิบาย เรื่องนี้ข้าน้อยต้องขออภัย” พ่อเล้าหันมากล่าวก่อนจะเริ่มอธิบาย

“ร้านของเรามีสองส่วน ส่วนด้านหน้าคือร้านไว้ต้อนรับแขกผู้มาเยือนทุกท่าน มีห้องรับรองสำหรับแขกสามห้องส่วนด้านหลังที่เรากำลังไปนี้มีไว้สำหรับแขกชั้นสูงที่ต้องการความสงบเช่นท่าน”

“แขกชั้นสูงหรือ” หลิงหลงเลิกคิ้ว แต่พ่อเล้ากลับไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่ยิ้มแล้วอธิบายต่อ

“ตามกฎแล้ว สตรีที่ยังไม่ถึงวัยปักปิ่น ไม่อาจร่วมอภิรมย์กับหญ้างาม ดังนั้นก่อนกลับ ข้าน้อยต้องขออนุญาตตรวจสอบแต้มพรหมจรรย์ของท่าน”

“ไม่จำเป็นกระมัง พี่ใหญ่ให้ข้ามาเพื่อรักษาอาการป่วยของเสี่ยวไป่ ดังนั้นท่านคงไม่จำเป็นต้องตรวจสอบอะไร”

ได้ฟังดังนั้น พ่อเล้าเซี่ยถึงกับชะงักงัน ดวงตาของเขาตวัดมองมาอย่างตกใจ “รักษาอาการป่วยหรือขอรับ”

“พี่ใหญ่บอกข้าเช่นนั้น”

พ่อเล้าเซี่ยพูดอะไรไม่ออก เขาทำงานที่ร้านหญ้างามแห่งนี้มาหลายปี ไม่เคยพบเจอใคร ‘หลอกลวง’ เด็กสาวไม่ถึงวัยปักปิ่นให้มา ‘รักษา’ คนในร้านของตนมาก่อน เมื่อนึกถึงเมื่อวานที่คุณหนูใหญ่มาจองตัวของเสี่ยวไป่ นางพูดเองว่าคุณหนูรองอยากลิ้มลอง ‘สัมผัสอภิรมย์ [1] ’ แต่พอมาวันนี้กลับกลายเป็นว่าคุณหนูรองมาเพื่อรักษาคน

พ่อเล้ายิ้มเจื่อน “คุณหนู ท่านล้อข้าน้อยเล่นหรือ”

“ข้าไม่เคยพูดปด” สีหน้าท่าทางของหลิงหลงเฉื่อยชา ไม่มีแววล้อเล่นเลยสักนิด

“เช่นนั้น ท่านไม่สงสัยพี่สาวท่านหรือ ว่านาง…”

“ข้าไม่อยากเสี่ยง หากเกี่ยวข้องกับชีวิตคน” เรื่องกลั่นแกล้งนั้นมีเป็นไปได้ ยิ่งดูจากสีหน้าของพ่อเล้าย่อมไม่ผิดแน่ แต่คนไข้หลายคนมักมีโรคแฝงที่ไม่แสดงอาการ จะรู้ตัวก็ต่อเมื่ออาการหนักแล้ว หากครั้งนี้นางมาแล้วไม่พบสิ่งผิดปกติก็ย่อมเป็นเรื่องดี แต่หากมีโรคแฝงก็สามารถรักษาได้แต่เนิ่น ๆ ดังนั้นนางมาก็ย่อมไม่เสียเที่ยว

ดวงตาสีน้ำเงินช้อนมองพ่อเล้าเซี่ย “ไม่พาข้าไปพบเสี่ยวไป่หรือ”

สายตาของพ่อเล้ามีแววชื่นชม แต่ก็แฝงด้วยความเหนื่อยใจ

นางมีจิตเมตตาของหมออย่างเต็มเปี่ยม แต่ท่าทางคงไม่รู้ตัวว่าตนถูกหลอกมา คุณหนูใหญ่ผู้นั้น จากภายนอกดูอ่อนโยนยิ้มแย้มต่างจากคุณหนูรองที่ดูแล้วเย็นชา เขาไม่นึกว่านางจะร้ายกาจกับน้องสาวตนเช่นนี้

แม้จะไม่ได้สูญเสียพรหมจรรย์ แต่ชื่อเสียงของคุณหนูรองคงถูกพูดถึงอย่างเสียหายแน่นอน

เอาเถอะ อย่างไรก็รับค่าจ้างมาแล้ว พานางไปพบเสี่ยวไป่ก่อนค่อยว่ากัน “คุณหนูรอง เชิญ เสี่ยวไป่รอพบท่านอยู่ที่เรือนด้านหน้านี้ขอรับ”

---

[1] สัมผัสอภิรมย์ ในเรื่องหมายถึงออรัลเซ็กส์ ใช้มือและปากในการให้บริการทางเพศ ซึ่งเป็นบริการสูงสุดที่จะบริการให้เด็กสาวผู้ยังไม่ถึงวัยปักปิ่นได้