ตอนที่ 6 พิษ

ภายในห้องมีข้าวของเครื่องใช้ครบครัน หลิงหลงกวาดตา มองรอบ ๆ ห้อง บนโต๊ะกลางห้องมีอาหารและสุราเตรียมไว้พร้อมสรรพ บานหน้าต่างที่เปิดออกทำให้เห็นทิวทัศน์สระบัวยามค่ำคืน

“ยินดีต้อนรับท่านสู่ห้องอันคับแคบของข้าน้อย”

น้ำเสียงชวนลุ่มหลงเอ่ยกระซิบข้างหู ลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดในระยะประชิดทำให้หลิงหลงเริ่มไม่สงบใจเท่าไหร่

นางก้าวไปด้านหน้าหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างก่อนหันกลับมาหาเสี่ยวไป่ ก่อนจะดึงแขนให้เขานั่งบนโต๊ะข้างตน

“เจ้าเรียกข้าว่าหมอเทวดา คงทราบว่าข้ามาที่นี่เพื่ออะไร” หลิงหลงกล่าวเสียงเรียบก่อนจะจับชีพจร

ดวงตาสีทองมองมือเรียวที่กำลังจับชีพจรของตนด้วยความขบขัน

นี่นางจะเป็นท่านหมอแม้กระทั่งในค่ำคืนที่นางจะรับ ‘สัมผัสอภิรมย์’ หรือ

ได้ เช่นนั้นเขาจะเล่นด้วย!

“ท่านหมอ ข้าน้อยรู้สึกวิงเวียน สายตาพร่ามัว นอกจากใบหน้าที่งดงามของท่าน ข้าน้อยก็ไม่เห็นสิ่งใดอีก” เขากล่าวพลางขยับใบหน้าเข้าใกล้ เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมองจึงพบว่าใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ ดวงตาสีทองทอดมองนางอย่างอ่อนโยน

“ท่านหมอ ท่านงดงามสมคำเล่าลือ ดวงตาสีน้ำเงินดุจนภายามค่ำคืนของท่านทำให้ข้าน้อยแทบละสายตาไม่ได้จริง ๆ”

กลายเป็นว่าหลังจากคำพูดนี้ หลิงหลงเบนสายตาของนางหนี ดวงตาคู่นั้นสั่นไหวน้อย ๆ

“เส้นผมนุ่มลื่นดุจแพรไหมสีรัตติกาล” เสี่ยวไป่เอ่ย นิ้วเรียวดุจลำเทียนเกี่ยวเส้นผมของนางขึ้นมาจุมพิต “ข้าน้อยได้กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ จากกายท่าน หอมยิ่งนัก”

มุมปากของหลิงหลงกระตุก แม้จะมีคนบอกว่านางมีนิสัยเย็นชา แต่ใช่ว่านางจะไร้ความรู้สึก ยามถูกเกี้ยวพานางย่อมหวั่นไหวอยู่บ้าง

ดังนั้นเพื่อตัดปัญหาระหว่างการตรวจรักษานางจึงจี้สกัดจุด เสี่ยวไป่ชะงักก่อนจะนิ่งค้างราวหุ่นกระบอก หลิงหลงเริ่มตรวจชีพจรอีกครั้ง

“ข้าเป็นวรยุทธ์อยู่บ้าง” นางพูดขึ้น “ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเสพสุข พี่ใหญ่บอกข้าว่าเจ้าเป็นโรคประหลาดที่นางไม่อาจรักษา จึงขอให้ข้าช่วยตรวจดู”

เสี่ยวไป่ที่ถูกจี้จุดไม่อาจพูดจา แต่สายตาของเขาแสดงออกถึงความตกตะลึงและคำถาม

หลิงหลงเห็นแววตานั้นจึงเอ่ยพลางถอนใจ “เจ้าจะบอกว่า พี่ใหญ่หลอกข้า เจ้าสบายดีใช่หรือไม่”

ดวงตาสีทองแสดงออกว่าคำพูดของนางนั้นถูกต้อง แต่นางกลับหยิบเข็มขึ้นไปลนไฟ

“แม้จะถูกหลอก แต่อย่างน้อยให้ข้าตรวจดูเถอะ อย่างน้อยก็ไม่เสียเที่ยว”

เสี่ยวไป่กลอกตาอย่างเหลืออด

หลิงหลงฝังเข็มบนฝ่ามือของเสี่ยวไป่ มืออีกข้างยังคงแตะบริเวณชีพจร ก่อนจะดึงเข็มออกไปดู

จู่ ๆ นางก็ลุกพรวด ดวงตาสีน้ำเงินเบิกกว้างจ้องมองเข็มอย่างไม่เชื่อสายตา นางตรวจชีพจรซ้ำ คิ้วเรียวขมวดแน่นเป็นปม

แววตาของเสี่ยวไป่มีความสงสัยในท่าทีของนาง สุดท้ายนางจึงนั่งลงแล้วจี้จุดคลายให้เขาพลางเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เจ้ามักมีอาการวิงเวียน ดวงตาพร่ามัว ยามเหมันต์เจ้าป่วยไข้ได้ง่าย เวลาป่วยเจ้าจะเจ็บเสียดกระดูกแทบหายใจไม่ออก บางครั้งบางคราวคล้ายจะเห็นภาพหลอนใช่หรือไม่”

ครั้งนี้เป็นเสี่ยวไป่ที่อยู่ในอาการตกตะลึง

“…ข้าน้อยมีอาการเช่นนั้นจริง” บนใบหน้าหล่อเหลามีแววสับสนไม่มีความล้อเล่นยั่วเย้าอีก “ข้าน้อยมีอาการเช่นนั้นตั้งแต่ยังเด็ก จนนึกเป็นโรคปวดหัวเรื้อรัง”

หลิงหลงส่ายหน้า “ไม่ใช่ เจ้าถูกพิษ”

คำว่าพิษทำให้หญ้างามหน้าซีดในทันที ปากอ้าค้างด้วยความตะลึง

“เป็นไปไม่ได้ ข้าอยู่มาสิบเจ็ดปี หากเป็นพิษจริง ข้าคงไม่อาจรอดมาจนถึงตอนนี้”

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เสี่ยวไป่กลับไม่มั่นใจนัก

เขามีอาการอย่างที่หลิงหลงกล่าวมาจริง นานวันเข้าอาการยิ่งแย่ลง ยิ่งหากจับไข้เขาเจ็บปวดจนแทบกินอะไรไม่ลง นอนก็ไม่ได้ ทรมานนัก

และยิ่งไปกว่านั้น เขาถูกพิษได้อย่างไร ในเมื่อเขามีอาการเช่นนี้ตั้งแต่จำความได้ หมอคนใดก็กล่าวว่าเป็นโรคประจำตัว ไม่ก็โรคปวดหัวเรื้อรัง เหตุใดตอนนี้จึงกลายเป็นถูกพิษไปได้เล่า

ซ้ำผู้ที่กล่าวคือผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหมอเทวดาแห่งเยว่ฮวา จะไม่เชื่อถือได้หรือ

หลิงหลงเม้มปาก นางมั่นใจถึงแปดส่วนว่าพิษที่เจือปนอยู่ในกายของเสี่ยวไป่คือพิษชนิดเดียวกันกับที่สี่หลิงซานได้รับ เพียงแต่พิษของเสี่ยวไป่มีปริมาณน้อยซ้ำยังอยู่ในร่างกายเป็นเวลานาน แม้จะไม่ถึงชีวิตแต่ใช่ว่าจะดีต่อสุขภาพในระยะยาว

“ข้าเคยเจอพิษชนิดนี้” นางกล่าว สองมือกำแน่น “ถึงพิษในร่างเจ้ามีน้อยและอยู่ในตัวมานาน แต่ข้าไม่มีทางลืมพิษชนิดนี้แน่” ดวงตาสีน้ำเงินเปล่งประกายวาวโรจน์ ภาพพี่ชายที่นอนทรมานปรากฏขึ้นในความคิด

เสี่ยวไป่มุ่นคิ้ว ท่าทางเสเพลเชิญชวนนั้นหายไปจนเหลือเพียงบุรุษที่กำลังกังวลใจผู้หนึ่ง

“เช่นนั้น มีวิธีรักษาหรือไม่”

“การขับพิษออกไม่ยาก ยากที่การหาตัวยา แต่เจ้าไม่ต้องห่วงในเรื่องนั้น ข้าจะรักษาเจ้าให้หายขาดแน่”

เสี่ยวไป่เงยหน้ามองหลิงหลง เขาไม่รู้เพราะเหตุใด แต่น้ำเสียงของนางมีพลังและความกระตือรือร้นราวกับรอคอยมานาน

หลิงหลงเขียนเทียบยาให้ชุดหนึ่งก่อนลุกขึ้นเก็บอุปกรณ์ไว้ที่เดิม “เทียบยาสำหรับอาบ ให้อาบสามครั้งต่อสัปดาห์ แต่ละครั้งให้แช่กายไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วยาม เทียบยานี้จะช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดลงได้บ้าง”

“…ขอบคุณท่าน”

“หากมีเรื่องอันใด เจ้าส่งคนไปหาข้าได้ทุกเมื่อ” หลิงหลงกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เสี่ยวไป่นั่งมองเทียบยาในมือคนเดียว

เมื่อเดินออกมาด้านนอกนางจึงพยักหน้าให้พ่อเล้าเซี่ยคราหนึ่งก่อนจะเดินกลับไปตามทางที่นางมา

แสงจันทร์ส่องสลัวรอบกายมีเพียงนางอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้งาม นางหยุดเดินแล้วสูดหายใจเข้าออกช้า ๆ ระงับความยินดีที่แผ่ซ่านออกมาจากเบื้องลึกของจิตใจ

เรื่องในครั้งนั้นผ่านมากว่าสองปีแล้ว

นางสืบหาไม่พบว่าเป็นพิษชนิดใด ไม่พบว่าใครที่มีอาการเดียวกันกับพี่ชายผู้ล่วงลับ นี่ทำให้นางไร้หนทางสืบเสาะหาตัวคนที่วางยาพี่ชายของนาง ทั้งยังไม่สามารถหาวิธีการรักษาที่มีประสิทธิภาพได้

แต่วันนี้กลับพบเจอโดยบังเอิญ จะไม่ให้นางยินดีได้อย่างไร ครั้งนี้นางจะต้องช่วยเสี่ยวไป่และหาตัวต้นเรื่องออกมาลงโทษให้ได้

“พี่ใหญ่ น้องได้เจอผู้ที่มีพิษแบบเดียวกับท่าน นี่เป็นโอกาสชดใช้ที่ท่านมอบให้ข้าใช่หรือไม่” หลิงหลงพึมพำก่อนยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลออกมาจากหางตา

“ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน พี่ใหญ่”